Advies geven, we doen het allemaal wel eens. Die ene vriendin die bij je langs komt met haar problemen met het andere geslacht, het neefje met zijn problemen op school, de collega die niet met de baas overweg kan, enzovoort. Stuk voor stuk komen ze bij ons terecht met hun eigen problemen waar ze graag met ons over willen praten. Omdat we behulpzaam willen zijn, volgt vervolgens een goed advies uit onze monden. We zien wat er mis gaat en met goede bedoelingen geven we raad over hoe de ander het beter aan zou kunnen pakken. Vervolgens pakt die ander dit echter niet goed op en gaat hij/zij gewoon door met waar hij/zij mee bezig was. Hoe kan het toch dat advies geven zoveel makkelijker is dan advies opvolgen?

adviesLaten we deze vraag eens nader onderzoeken door een onderscheid te maken in denken en emoties. Wanneer we van een afstandje kijken naar de manier waarop een vriendin met mannen omgaat, kunnen we al gauw waarnemen waar het misgaat. Doordat we er zelf niet direct in betrokken zijn, is het gemakkelijker om er rationeel naar te kijken en ons niet door allerlei emoties mee te laten slepen. Ons advies baseert zich daarom ook op rationele argumenten, zoals: Laat die man zitten, hij bedriegt je alleen maar en daarom moet je niet bij hem blijven. En toch gaat de vriendin vervolgens doodleuk met hem verder. Blijkbaar kan of wil ze het advies niet ter harte nemen. Waarom?

Wat nou als we het van de andere kant bekijken? Stel dat wij diegenen zijn die in een verkeerde relatie blijven hangen. Veel vrienden hebben met de beste bedoelingen duidelijk proberen te maken dat we de relatie moeten verbreken en we snappen het wel, maar doen het niet. Hier komen onder andere de emoties om de hoek kijken. Het voelt bijvoorbeeld gewoon veel te eng om deze partner te moeten missen of om weer op eigen benen te staan. Of we hebben het gevoel dat de positieve kanten wel opwegen tegen de negatieve kanten. Wat de reden ook is, ons gevoel overstemt simpelweg ons denken. We wéten wel dat iets niet goed is, maar we wíllen het te graag.

Advies geven gebeurt vaak vanuit de ratio, vanuit ons denken. We kunnen feilloos beargumenteren hoe een ander zich zou moeten gedragen. We zijn er zelfs heel goed in om onszelf te vertellen wat we eigenlijk anders zouden moeten doen. Advies opvolgen gebeurt echter vaak vanuit de emotie. We moeten echt iets willen voordat we veranderen. Het gevoel dat we ergens bij krijgen overstemt ons denken en we laten ons leiden door onze emoties. Dit maakt duidelijk waarom er zo’n verschil zit tussen het geven en ontvangen van advies. De gever maakt iets duidelijk met behulp van denken en de ontvanger luistert met emoties.

Wat kunnen we hiermee? Moeten we maar ophouden met advies geven als het blijkbaar toch geen zin heeft? Zeker niet, maar het is wel goed om te beseffen waarom de ander het advies wellicht niet opvolgt. Door ons te beseffen dat we met goede argumenten iets proberen te bereiken waar de ander wellicht niet naar kan of wil luisteren, worden we ook minder gefrustreerd als de ander ons mooie advies niet opvolgt. Aan de andere kant kunnen we als advies ontvanger beseffen dat de ander de beste bedoelingen heeft en er toch ook met onze ratio naar proberen te luisteren. Ook wanneer we onszelf advies geven geldt dit principe. Beide kanten, het denken en de emoties, zijn belangrijke aspecten en moeten allebei gehoord worden. Het is de kunst om de balans in het midden te vinden.

(Geschreven door: Online studentenpsycholoog Dea Boom van psychologenpraktijkboom.nl, afbeelding: Brandon Riley)