De werking van hersenen wordt ontrafeld, wat sommigen onterecht doet denken dat ‘al ons gedrag biologisch bepaald is’. Hoe dan ook, interessant is dat wetenschappers in het jaar 2000 duidelijk het verband aantoonden tussen crimineel gedrag en afwijkingen in de hersenstructuur.

Bij mannen die frustraties uiten in de vorm van woede-aanvallen en fysiek geweld zou de prefrontale cortex in de hersenen niet goed functioneren. Dit gebied stelt mensen in staat om zichzelf te beheersen, problemen op te lossen en gewetensvol te handelen. Dat blijkt uit onderzoek door psychopatholoog Raine van de Universiteit van Southern California.


Hij stelt dat mensen met een dergelijke disfunctie gemakkelijker overgaan tot anti-sociaal gedrag. Toch is het belangrijk te beseffen dat de biologie niet het noodlot bepaalt. Sommige mensen met prefrontale tekorten worden niet asociaal en sommige anti-sociale mensen hebben de afwijking niet. De omgeving blijft een belangrijke invloed hebben, positief of negatief. Zo liet onderzoek zien dat kinderen die veel gewelddadige computerspelletjes spelen zich vaker agressief gedragen.



Dit soort onderzoeken roept vragen op. Als je ervan uitgaat dat mensen zelf niet verantwoordelijk zijn voor de schade aan de hersenen, moeten ze dan wel verantwoordelijk worden gesteld voor hun daden? Volgens Raine wegen andere factoren mee (zoals een eigen geschiedenis van seksueel misbruik of geweld), maar is de rol van de biologische factor langdurig over het hoofd gezien.

Er is op dit moment geen manier om de disfunctie op te heffen, maar je kunt bij kinderen een ontsporende ontwikkeling voorkomen.

Bij 5% van de kinderen zou het probleem van de disfunctionerende prefrontale cortex zich voordoen. Die 5% zou verantwoordelijk zijn voor 50% van alle misdaden.

Raine oppert dat gedragstherapie en biofeedback kunnen voorkomen dat het kind zich ontwikkelt tot een anti-sociale persoon, omdat ze daarmee zelfcontrole leren. Verder moeten ze begeleid worden om via veilige activiteiten te voldoen aan hun vergrote prikkelbehoefte. Die begeleiding voorkomt dat ze hun toevlucht zoeken in agressiviteit.

Raine is de auteur van ‘The Psychopathology of Crime: Criminal Behavior as a Clinical Disorder‘.