Gebruikersavatar
Goingon
Berichten: 3
Lid geworden op: 03 feb 2019 14:04

Jaren met autistische man en nu ?

03 feb 2019 15:05

Scheiden of blijven ?
Wat doe je wanneer je hart en je hoofd de hele dag discussiëren wat je moet doen ?

Na tien jaar getrouwd zijn en dertien jaar samen heb ik hem gevraagd te vertrekken voor een time-out.
Eerder had ik dit al nodig, maar toen lukte het niet vanwege de financiën. We zijn geen stel met erg veel familie of vrienden die ‘ons’ daadwerkelijk even in huis kunnen nemen.

Voor we getrouwd waren was ik erg gelukkig.
We deden echt leuke dingen samen en veel mensen vonden ons een leuk setje samen.
Dat vond ik ook altijd.

Toen we gingen trouwen deden we dat in twee delen. De eerste week van mei voor het stadhuis, de tweede voor de kerk.
De kerkelijke bruiloft zouden we als het ‘grote feest’ zien met alles er op en er aan, maar ik vond het toch ook heel fijn om een mooi elegant jurkje aan te trekken voor de burgerlijke stand.

Ik uren in de badkamer op de ochtend van ons wettelijke huwelijk. Speciaal nieuwe schoenen gekocht, haar mooi gedaan. Ik zag er uit alsof ik naar een première ging. Mooi, maar niet typerend zo’n trouwjurk, want die was voor de kerk en het feest de week nadien.

Man in spé zat de hele ochtend te hannesen in zijn pyjama, ging zich pas om half 11 scheren terwijl we om 11 uur op het stadhuis moesten zijn.
De getuigen kwamen ons ophalen, iedereen was keurig gekleed, behalve mijn aanstaande...

Meneer kwam in een hoody, een spijkerbroek en sneakers naar beneden.
Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar nee, dus niet.
Hij zei zowel tegen mij als tegen zijn getuige dat hij die hele burgerlijke trouw niet zo belangrijk vond en het hem meer om ‘de echte trouwdag’ te doen was een week later.

Ik was heel boos toen en ik voelde dat ik maar twee keuzes had en dat was of ruzie maken om andere kleren aan te trekken of zonder ruzie naar het stadhuis gaan en het me later bezuren.

Call me whatever you want, het is zó gebeurd, maar ik koos voor dat laatste. Vanwege tijdnood, vanwege dat we nog een bruiloft in het verschiet hadden, vanwege mijn sussende getuige, vanwege... Tja... Zijn vastberaden antwoord misschien ? Dat hij toch in een hoody naar het stadhuis wilde ?

Ik voelde me echt een vlag naast een modderschuit. Kurt Cobain die in zijn pyjama getrouwd is zag er nog beter uit.

De trouwerij voor de kerk een week later daar was niks op aan te merken.
En het eerste jaar ook niet zozeer. Was altijd een leuke en lieve man, misschien daarom dat ik dit maar weg stak.

Na een jaar huwelijk begon hij me links te laten liggen emotioneel. We werkten toen voor dezelfde werkgever en deze man was erg onredelijk naar mij. Zelfs schofterig. Kwam ook gewoon bij ons thuis langs om me te vernederen. In verdorie ons eigen huis.

Mijn man stond er bij en keek er naar. Onze baas zei de lelijkste dingen en ook klinklare onzin, maar mijn man heeft hem er toen niet en nooit niet op aangesproken. Onder het mom van ‘bek vol tanden.’

Ik ging wel ander werk zoeken sinds en was heel boos op mijn man dat hij me zo aan mijn lot over liet. Moest het andersom geweest zijn had ik onze baas aan zijn nekvel buiten gesmeten.

Mijn man veranderde heel erg. Deed steeds minder zijn best. Verloor zijn werk na jaren thuis zitten nadat hij een klein ongelukje in het verkeer had gehad. Sloeg op een avond de kat dood uit kolere, is tijdens een uitje me aangevlogen, sliep alleen maar, deed niks in huis, en heeft kort nadien me vijf dagen verlaten zonder taal noch teken. Onze babyzoon die we toen net hadden vond dat heel erg.

Na vijf dagen vonden we hem terug in de psychiatrie waar hij in totaal negen maanden heeft gezeten.

Autisme was er uit gekomen.
En hij deed er niks mee. Thuis zitten en afwachten.

Heb heel veel energie in deze man gestoken en hem uiteindelijk iets op de rails gekregen zodat hij in elk geval weer werk vond en bezig was.
Het contact met onze zoon heeft hij hersteld en hij is sinds kort bezig met van alles, ook omtrent autisme.

Maar toch voel ik het niet meer zo. Onze relatie is te slecht om te blijven, maar te goed om weg te gaan.
Ik weet soms niet meer of zijn beloftes enkel manipulerende woorden zijn of echt.
Hij heeft echt lieve dagen, momenten en ja ik heb hoop ergens... Of ben ik verblind ? Vergiftigt misschien ?

En toch... Alles gaat moeizaam vooruit. De dingen die hij zijn best doen vindt, vind ik standaard horen in een gezin en niks extra’s.
Naar de buitenwereld toe is hij erg geliefd. Sociale man, doet veel, altijd een vriendelijk woord, dus wie gelooft me ?

Ik heb in de jaren heel wat grenzen verlegd, maar nu ben ik het zat. Ik heb hem laten vertrekken naar een hotel.
Hij zit daar nu en hij reageert weer lekker autistisch. Hij laat bijna uitschijnen dat het zijn beslissing was om op te donderen.

Tactloos en überhaupt autistisch. Voor we getrouwd waren niks van gemerkt, alleen dat hij wat ‘nerd-erig’ was met computers, maar ik dacht dat meer mannen dat hadden.

Hij WAS zelfstandig, stabiel, genietend, gezellig en flexibel...
Hij IS nu afhankelijk, chaotisch, leeft bij de dag, vermoeid en is vrij tactloos geworden.

Ik ken deze man niet meer. Kan hij ‘back to normal’ of is dit blijvend vraag ik me steeds af.

Ben ik de ideale partner. Nee. Nee, dat ben ik niet. Maar ik durf met hand op mijn hart te zeggen dat ik als een paard gewerkt heb voor onze relatie.
Werken, zorgen, koken, huishouden, opvoeden... Alles alleen. Terwijl hij wat ziek thuis zat te zitten. Ziek, ja ja... Eerder gedemotiveerd.

Is dit puur autisme ? Of is er meer ?
Hij zegt me terug te willen en er voor te willen gaan, maar al tijden blijft hij in de ‘onderweg-modus’, maar hij ‘arriveert’ nooit.

Ik twijfel heel erg. Ik ben ook nog maar halverwege de dertig.
Ik heb zoveel geprobeerd al. Ook professioneel. Ik ben moe en ik ben het zat om me steeds een sukkel te voelen.

Ik denk zo vaak : “ Als een vriendin van me hierin zou zitten zou ik mijn woordje wel klaar hebben staan. “

Waarom volg ik mijn eigen adviezen dan niet op ?

Ik weet dat dit mijn versie van het verhaal is. Reageer alstublieft wel met respect. Direct zijn geen probleem, maar aan enkele zinnetjes waarin ik voor debiel uitgemaakt word heb ik weinig.

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13405
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: Jaren met autistische man en nu ?

03 feb 2019 15:34

Goingon schreef:
03 feb 2019 15:05
Is dit puur autisme? Of is er meer?
Ik denk dat er wel meer aan de hand is. Bijvoorbeeld, een kat doodslaan uit woede? Dat associeer ik niet direct met autisme.
Hoe dan ook, als je het gevoel hebt dat dit huwelijk je niets meer oplevert en er geen goed gevoel meer bij hebt, dan lijkt het me beter om uit elkaar te gaan.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
Goingon
Berichten: 3
Lid geworden op: 03 feb 2019 14:04

Re: Jaren met autistische man en nu ?

03 feb 2019 17:56

@volhoudertje :

Wel, ik heb me ooit laten vertellen dat mensen met PDD-NOS enorme woede-aanvallen kunnen hebben.

Wat niet wegneemt dat dit gruwelijk is.
Ik heb toen ook een tijdje afstand genomen van hem, maar hij zei zelf ook onder de indruk geweest te zijn van zijn gedrag en is toen naar een psycholoog geweest een tijd.

Ook zijn continue excuses en sorry’s deden me hem uiteindelijk vergeven.

Nu voel ik me daar stom over. Dat klopt.

Gebruikersavatar
Memories
Moderator
Berichten: 21616
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: Jaren met autistische man en nu ?

03 feb 2019 18:01

Goingon schreef:
03 feb 2019 17:56
@volhoudertje :

Wel, ik heb me ooit laten vertellen dat mensen met PDD-NOS enorme woede-aanvallen kunnen hebben.

Wat niet wegneemt dat dit gruwelijk is.
Ik heb toen ook een tijdje afstand genomen van hem, maar hij zei zelf ook onder de indruk geweest te zijn van zijn gedrag en is toen naar een psycholoog geweest een tijd.

Ook zijn continue excuses en sorry’s deden me hem uiteindelijk vergeven.

Nu voel ik me daar stom over. Dat klopt.
Ik geloof er niets van dat woede van mensen met PDD-NOS zover gaat dat ze dieren doden.
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
koen0069
Berichten: 6191
Lid geworden op: 30 jun 2013 21:54
Locatie: in de tuin :)
Contacteer: Website

Re: Jaren met autistische man en nu ?

03 feb 2019 18:56

Hoi Goinon,

Je schrijft dat je twijfelt en daar doe je goed aan. Dat betekend dat je er goed over nadenkt en niet zomaar een beslissing neemt waar je later spijt van zult hebben. Het lijkt mij ook een moeilijke beslissing waarbij je je hart zal moeten volgen. Verder ben ik het eens wat Volhoudertje schrijft.
Hij WAS zelfstandig, stabiel, genietend, gezellig en flexibel...
Hij IS nu afhankelijk, chaotisch, leeft bij de dag, vermoeid en is vrij tactloos geworden.
Je vergelijkt een situatie van vroeger naar die van nu. Het is dezelfde man, maar misschien is de situatie anders geworden als in het samenwonen als in een kind hebben. Maar bij je beslissing zou ik de situatie van "nu" nemen en niet die van vroeger en wat er allemaal is voorgekomen en overkomen.

Wat bedoel je met "autistisch" reageren?
Ik weet dat dit mijn versie van het verhaal is. Reageer alstublieft wel met respect. Direct zijn geen probleem, maar aan enkele zinnetjes waarin ik voor debiel uitgemaakt word heb ik weinig.
Ik denk niet dat je dit op deze site zult meemaken, dat je voor debiel wordt uitgemaakt. Wel vervelend dat dit eerder gebeurt. Dat helpt zeker niet.
Flowerpower

Gebruikersavatar
Goingon
Berichten: 3
Lid geworden op: 03 feb 2019 14:04

Re: Jaren met autistische man en nu ?

04 feb 2019 10:02

@koen0069 :

Helaas al gebeurd dat ik op een forum voor debiel, idioot of noem maar op werd uitgemaakt. Wellicht de verkeerde site misschien ook... Ook al voelde ik me dan wel een debiel inderdaad en kreeg ik veel twijfels over of ik het wel goed aanpakte.

Ik worstel echt. We zijn zo lang samen. Veel moois beleefd, maar de laatste jaren minder en minder en zeg maar gerust erge dingen.

Ik hang zeker niet in het verleden, maar mijn man belooft steeds beterschap. Het gaat dan een tijd weer beter, maar na een poos is hij het noorden weer kwijt.

Hij heeft moeite met structuur en planning. Ik neem dit erg veel op me, maar ik wil ook wel eens rusten en vertrouwen op dat het ook goed komt als ik eens naar een vriendin ben.
Dat mijn zoon bijvoorbeeld op tijd uit school gehaald wordt.

Hij neemt soms een houding in ons gezin aan die passief is en heb ik soms de indruk dat hij eerder mijn tienerzoon is.

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13405
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: Jaren met autistische man en nu ?

04 feb 2019 13:09

Goingon schreef:
04 feb 2019 10:02
Hij neemt soms een houding in ons gezin aan die passief is en heb ik soms de indruk dat hij eerder mijn tienerzoon is.
Het is lastig om in een relatie te zitten waarin de ene partner min of meer de verzorger is van de ander. Dat is een keuze waar je achter moet staan. Maar het is ook duidelijk dat je hiermee worstelt. Je zegt dat jullie relatie te slecht is om te blijven, maar te goed om weg te gaan. Alleen jij kunt bepalen wat het je waard is om te blijven. Die keuze kan alleen jijzelf maken.
* Liebe Macht Frei *

Terug naar “Eenzaamheid, relaties & seksualiteit”