Gebruikersavatar
Kyron
Berichten: 297
Lid geworden op: 17 okt 2009 14:24

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

04 dec 2013 10:38

Roady schreef:Goedemorgen Kyron,
Dank je dat je zo vriendelijk wilt zijn om me de weg te wijzen. Kom ik zo over alsof ik de weg kwijt ben, schoonheid? :D
Kan ik hieruit constateren dat je het antwoord probeert te omzeilen met een kwinkslag?
Soms beste Roady, is bevrijdende humor nodig, om een zwaar baksel te voorkomen. Daar is gist bij nodig, begrijp je even. Is het niet zo dat je als christen uitgenodigd word om gist te worden in deze wereld? :)

Als koddigheid niet op zijn plaats is, kan ik me wel als een ernstig luisteraar betonen hoor. ;)

Maar goed, je daagt me uit en daarom zal ik precies zeggen wat ik denk. Het kan confronterend overkomen, ik wil geen blad voor mijn mond nemen, dus hou je vast.

De reden dat ik er met een kwinkslag op reageer, heeft ook te maken met een déjà vu gevoel. Evangelische mensen die me eens hebben aangesproken, verschillende keren toen ik in Nederland was aan het station en in de stad en 1 keer op de groenplaats hier in Antwerpen, is één van de eerste vragen of ik ook in Jezus geloof.

Kijk Roady, ook al zou ik in Jezus geloven, dan zou ik nog niet in de methodes geloven van de vraatzuchtige en agressieve bekeringsdrift. De rol van profeet die deze mensen spelen vind ik te overdreven.

Ik vind de vorm van proselitisme goedkoop, en gebrek aan respect en liefde naar de mensen toe.

Naast de vraag of ik in Jezus geloof, krijg ik ook een mooi verhaaltje aangeboden, hoe zij zelf tot geloof zijn gekomen, vaak tegengesteld hoe ik de evangelische club ook ervaar en men met eigen ogen kan zien.

Ik hou ook niet van de militante houding: men wil als het ware de wereld veroveren voor Christus. Sommige evangelische mensen verwoorden het ook zo: “ieder Christen is een soldaat van Christus.

Ik hou ook niet van de manier hoe zij zich opsluiten in 1 aspect, alsof je alleen maar in Jezus hoeft te geloven en alles goed komt, vaak vijandig tegenover de wereld, wetenschappelijke gegevens uit psychologie en biologie (meer bepaald de evolutietheorie) … Ook sluit men zich af tegen gegeven van de theologie… (Alle andere grote christelijke tradities nemen bv. het scheppingsverhaal symbolisch, en staan daarom niet (zo) vijandig tegenover de evolutietheorie)

Met andere woorden ik vind die geslotenheid getuigen van een sektarische geest.

Want bekeringsgroepen willen veroveren, niet dialogeren. Wat zij beogen is schapen te leveren aan hun evangelische club en dat is alles.

Anderzijs integreren ze is, deze mensen, die met hun hartstochtelijke ijver als getuigen in de meest echte zin van het woord optreden.

Het zijn de meest actieve en ook de eerlijkste ronselaars Zij komen er van meet af aan voor uit wie zij zijn en wat zij geloven.

Persoonlijk geloof ik eerder in de kracht van een dialoog, in plaats van die bekeringsijver, want alleen zo kan wederzijds respect en kennis groeien.

Proselitisme methodes werken alleen in milieus die eenvoudige antwoorden op de laatste vragen van het leven accepteren, meer bepaal in de derde Wereldlanden, maar in ontwikkelde landen zoals deze zal men met dit soort proselitisme weinig positief effect bereiken.

Groet,

Kyron

Roady

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

04 dec 2013 11:13

Goedemorgen Kyron,

Dank dat je jouw manier van beleven op het eea hier wilt delen. Ik begrijp hieruit dat het eea je nogal heeft afgeschrikt.

Met gist heb ik weinig van doen, zij het dat een klein beetje gist het hele brood zuur maakt waarvan ik de diepere betekening inmiddels mag kennen. Je doelde waarschijnlijk op de beeldspraak van het zout en het licht.

Ik wilde je niet confronteren met de vraag of je in Jezus gelooft, maar of je gelooft dat het waar is wat Jezus zei met die aangehaalde tekst. Vergelijk het maar met de door jou bedoelde tekst van het licht. Dat zijn tenslotte ook woorden door Jezus gesproken.
Je noemt een aantal dingen die je hebt meegemaakt "in de relatie tot andere mensen" die jou op dit gebied iets verteld hebben. Maar je geeft feitelijk nog steeds geen antwoord. Tegelijk rijst bij mij de vraag op: Stel dat die woorden van Jezus wel waar zijn? Stel dat Hij wel "de enige weg naar God is"? Ik bedoel: ik heb dat ook niet bedacht. Maar ik heb erover gehoord, heb het onderzocht en heb zodoende dingen ontdekt.

Ik ben bang dat je ook deze vragen op een intellectuele manier en met veel mooie/dure woorden zal omzeilen. Zelfs de persoonlijke beleving van anderen zet je op die manier "netjes" aan de kant alsof het geen waarde zou hebben. Je eigen woorden aanhalend moet je natuurlijk niet vergeten dat deze mensen ook maar mensen zijn. Dergelijk "agressief" gedrag kom je immers overal tegen? Was jij het niet die zei dat de mensheid in elk mens huist? Waarom dan niet op dit vlak? Is het niet juist iets dat in jezelf leeft, waardoor je gaat steigeren bij het aanhoren van dergelijke dingen? Volgens mij heet dat "aanstoot" nemen. Je zou natuurlijk op dit gebied een degelijk stukje zelfonderzoek kunnen doen. Daarbij weet ik zeker dat als mensen in plaats van over Jezus, over bhoedda zouden spreken, je heel anders gereageerd zou hebben. Am I wrong?

Kijk, met alle respect naar jou en je beleving, maar het maakt m.i. een heel groot verschil of je filosofeert over iemand, of dat je een relatie met iemand hebt.
Ik zei al eerder dat het m.i. niet om religie draait, maar om relatie. Ook als het gaat om Jezus. Dat maakt deze op zich mooie dialoog tot een redelijk zinloze bezigheid, omdat we elkaar op dat punt niet begrijpen en jij op jouw manier voortdurend je best doet om mijn geloof te relativeren.

Groet,
Roady

Gebruikersavatar
Kyron
Berichten: 297
Lid geworden op: 17 okt 2009 14:24

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

05 dec 2013 10:52

Beste Roady,
Dank dat je jouw manier van beleven op het eea hier wilt delen.
παρακαλώ :)
Ik begrijp hieruit dat het eea je nogal heeft afgeschrikt.
Integendeel, Van een bepaalde groepering, kun je bepaald gedrag verwachten.

Waar staat trouwens de “eea” voor? Ik dacht eerst gewoon een afkorting voor “een en ander”… Maar in deze context klopt dat niet… Een gokje: EvangElische Alliantie misschien?
Met gist heb ik weinig van doen, zij het dat een klein beetje gist het hele brood zuur maakt waarvan ik de diepere betekening inmiddels mag kennen. Je doelde waarschijnlijk op de beeldspraak van het zout en het licht.
De uitdrukking “gist in het deeg”, zuig ik niet uit mijn duim. Dat staat toevallig ook in die bijbel hoor, al weet ik niet uit mijne kop waar het precies staat. Maar wellicht dat er in die tijd enkel “zuurdesem” bestond.

Is het omdat je dacht dat het een niet-Bijbelse vergelijking is, dat je met “gist” weinig van doen hebt, en de neiging de uitdrukking “letterlijk” te interpreteren?

Zo zou ik ook kunnen opmerken van de beeldspraak met zout: Ik persoonlijk hou niet van veel zout in mijn eten. Top koks kunnen lekker koken zonder één gram zout.

Maar als je zo denkt mis je de beeldspraak, wat met die uitdrukking uitgedrukt word, wat je geloof ik ook wel beseft.

Persoonlijk vind ik het een mooie beeldspraak: gist in het deeg – Grote dingen die in stilte geboren worden, als gist: de stille diepe kracht.

Gist in het deeg, licht in de duisternis, zout in de aarde…
Ik ben bang dat je ook deze vragen op een intellectuele manier en met veel mooie/dure woorden zal omzeilen.
“Gist in het deeg, licht in de duisternis, zout in de aarde” hebben we het toevallig op dit moment hierboven over… Mooie woorden inderdaad. Duur niet zo erg, want ze zijn gratis. :P
Zelfs de persoonlijke beleving van anderen zet je op die manier "netjes" aan de kant alsof het geen waarde zou hebben. Je eigen woorden aanhalend moet je natuurlijk niet vergeten dat deze mensen ook maar mensen zijn. Dergelijk "agressief" gedrag kom je immers overal tegen? Was jij het niet die zei dat de mensheid in elk mens huist? Waarom dan niet op dit vlak? Is het niet juist iets dat in jezelf leeft, waardoor je gaat steigeren bij het aanhoren van dergelijke dingen? Volgens mij heet dat "aanstoot" nemen. Je zou natuurlijk op dit gebied een degelijk stukje zelfonderzoek kunnen doen.
Ik zei met andere woorden enkel dat ik fanatieke bekeringsijver niet kan waarderen. Eerlijk, (je kan non-verbaal gedrag niet opmerken) ik zeg dat op een rustige manier. Het beeld van een steigerend (paard), dat jij mij toeschrijft is te veel eer, Joh… een close-up van een steigerend (paard) vind ik prachtig. Het valt me op dat je me nogal veel dingen toeschrijft. Je schrijft: Je zou natuurlijk op dit gebied een degelijk stukje zelfonderzoek kunnen doen. Dan zeg ik: Dat zou je inderdaad sieren. :P
Daarbij weet ik zeker dat als mensen in plaats van over Jezus, over bhoedda zouden spreken, je heel anders gereageerd zou hebben. Am I wrong?
Weet je dat werkelijk zo zeker, Roady? Meestal spel je de woorden perfect, behalve “bhoedda”. Wellicht heb je niks met boeddha, maar dat wilt niks zeggen dat ik niks met Jezus heb. :)

Bekeringsijver kan ik niet waarderen, waar het ook vandaan komt, of het nu boeddhisten, katholieken, moslims, hindoe zijn. Sommige atheïsten vind ik ook een bekeringsijver in zich hebben, waarbij het hen niet gaat om “vrije meningsuiting”, maar om de realisatie van een utopie, een goddeloze wereld.

De mens blijft immers een religieus dier. Dat is mijns inziens een gegeven: daar kan geen enkele atheïst iets aan veranderen. Waarom laten ze dan niet gewoon mensen leven zoals ze leven, met hun eigen goden en godinnen?
Kijk, met alle respect naar jou en je beleving, maar het maakt m.i. een heel groot verschil of je filosofeert over iemand, of dat je een relatie met iemand hebt.
Ik zei al eerder dat het m.i. niet om religie draait, maar om relatie.
Ik vind verder dat je een onnodig groot onderscheid maakt tussen “religie” en “relatie”. Het woord religie komt etymologisch o.a. van het latijn religio, gevormd met het voorvoegsel re- (wijst op intensiteit), het werkwoord “ligere” (binden, een band scheppen tussen) en het achtervoegsel “ie” (duidt op actie en effect). Dus religie zou zoiets betekenen als “actie en effect van een sterke “band” scheppen. (Dat kan ook met God zijn).
Ook als het gaat om Jezus. Dat maakt deze op zich mooie dialoog tot een redelijk zinloze bezigheid, omdat we elkaar op dat punt niet begrijpen en jij op jouw manier voortdurend je best doet om mijn geloof te relativeren.
De relatie met god staat vaak centraal in iemands spiritualiteit, dat weet ik ook wel. Zie mijn vorige alinea. Jezus zie ik als een uniek persoon.

Wel bestaan er 20.000 denominaties en sekten, en dat lijkt me in tegenspraak met de zogenaamde eenheid van geloof (Ef.4:5) dat ze zelf verkondigen.

Hoe kan de Heilige Geest in 1000 christelijke groepjes zijn, onderwijzende hen op alle punten op tegenstrijdige gezichtspunt. Men moet opmerken dat al de denominaties uit dezelfde Bijbel onderwijzen, dus waarom de verschillen in de leer?

Ik zou het persoonlijk tijdverspilling vinden een preek te beluisteren uit 1 van die 1000 christelijke groepjes. De bijbel kan ik zelf ook thuis lezen, en een eigen interpretatie eraan geven ook.

Dat zeg ik uit eer en geweten: dit zou ik “zonde” van de tijd vinden.

Als je de bedoeling hebt om mij te bekeren tot het evangelisch christendom, dan is het inderdaad een vrij zinloze bezigheid, dat gedoemd is te mislukken, ik vermoed dat je dat ondertussen ook wel beseft.

Toch sta ik open voor dialoog: ik ben zeker ontvankelijk voor correctie of verruiming, ook van een evangelicus. ;)

Groet,

Kyron

Roady

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

05 dec 2013 12:55

Goedemorgen Kyron,
Kyron schreef: Ik vind verder dat je een onnodig groot onderscheid maakt tussen “religie” en “relatie”. Het woord religie komt etymologisch o.a. van het latijn religio, gevormd met het voorvoegsel re- (wijst op intensiteit), het werkwoord “ligere” (binden, een band scheppen tussen) en het achtervoegsel “ie” (duidt op actie en effect). Dus religie zou zoiets betekenen als “actie en effect van een sterke “band” scheppen. (Dat kan ook met God zijn).
Dank je voor deze uiteenzetting van het begrip "re-lig-ie".
Het verandert mijn blik op het woord. Toch blijf ik zelf liever het woord "relatie" gebruiken.
Ik zou het persoonlijk tijdverspilling vinden een preek te beluisteren uit 1 van die 1000 christelijke groepjes. De bijbel kan ik zelf ook thuis lezen, en een eigen interpretatie eraan geven ook.
Ik moet denken aan de opmerkingen die je me gaf over de blinde vlekken die een mens kan hebben.
Als je de bedoeling hebt om mij te bekeren tot het evangelisch christendom, dan is het inderdaad een vrij zinloze bezigheid,
Wees niet bang. Ik dacht dat je intussen wel doorhad dat dat geenszins mijn bedoeling is. Dat te denken zou pas echt hoogmoedig zijn...
Dit topic is om een hele andere reden geopend. Helaas is het niet echt uit de verf gekomen zoals ik dat had gehoopt.
Toch sta ik open voor dialoog: ik ben zeker ontvankelijk voor correctie of verruiming, ook van een evangelicus. ;)
Dat weet ik. En dat siert je :)

Groet,
Roady

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13335
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

05 dec 2013 14:33

Kyron schreef:De mens blijft immers een religieus dier. Dat is mijns inziens een gegeven: daar kan geen enkele atheïst iets aan veranderen.
Dat is zeer zeker een gegeven. Het vermogen om tot de definitie van het godsbegrip te kunnen komen is immers een puur menselijke eigenschap.
Het is wetenschappelijk bewezen dat een bepaald gedeelte in de hersenen, de temporale kwab, mede verantwoordelijk is voor het genereren van religieuze gevoelens.
Je zou kunnen stellen dat het ontstaan van deze ‘reli kwab’ een gevolg is van de toename van de hersenmassa bij een bepaald soort primaten, wat uiteindelijk geleid heeft tot het ontstaan van de ‘gelovige aap’.

Je kunt je verliezen in oeverloze discussies of het vermogen om tot het godsbegrip te komen een endogene of exogene oorsprong heeft.
Herkent de mens God in zich zelf, of plaatst hij God buiten zijn eigen lichaam en geest?
Maar de twee opvattingen hoeven elkaar niet te bijten, zo lang je maar een objectieve houding aanneemt tegenover het feitenmateriaal en meerdere duidingen toestaat.

De ‘gelovige aap’ legde een verband tussen de wisseling van de seizoenen en het verschijnen van bepaalde sterren aan de hemel. Dat is feitelijk de basis voor veel verschillende religies.
Het Christelijke geloof is daar op geen uitzondering.
Het merkwaardige van het Christelijke geloof is dat het naar alle waarschijnlijkheid een verbasterde Julius Caesar verering is, die een heel eigen weg is gaan leiden.
Wat overigens niets af doet aan de waarde en betekenis van het Christelijke geloof in onze samenleving.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
Kyron
Berichten: 297
Lid geworden op: 17 okt 2009 14:24

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

06 dec 2013 08:54

Goede morgen Roady,
Dank je voor deze uiteenzetting van het begrip "re-lig-ie".
Het verandert mijn blik op het woord.
Toch blijf ik zelf liever het woord "relatie" gebruiken.
Graag gedaan, Ik wil maar zeggen, Roady, dat de woorden re-lig-ie en re-lat-ie etymologisch “ergens” aan elkaar verwant zijn…

De etymologische betekenis van relatie is ook mooi…

Het woord relatie komt ook van het latijn, gevormd met de voorvoegsel re-, de wortel lat (iets meenemen) en achtervoegsel (ie= actie) . Men zou kunnen zeggen een actie en efect van weer iets meebrengen, meenemen of terugbrengen.

Wanneer namelijk men relationeert (de kennis meeneemt), vormt men een mentale connectie.

Er bestaat een Spaans werkwoord: relat-ar wat “vertellen, verhalen” betekent…. In een intieme relatie en verliefde koppels heb je uiteraard heel veel te vertellen, en te verhalen.

Religie zou je kunnen zeggen betekent etymologischer o.a. simpeler gezegd: “weer verbinden”, wat men kan doen door een “relatie” aan te gaan meestal met God-Jezus (in de verschillende vormen van het christendom, (Kath., prot., ortodox), allah (islam), of met “hij die niet genoemd mag worden” (met deze harry-potter achtige uitdrukking wil ik mee zeggen dat in het Jodendom God niet mag worden genoemd (maar ik bedoel het wel respectvol)…
Ik moet denken aan de opmerkingen die je me gaf over de blinde vlekken die een mens kan hebben.
Fijns, dat je aan mijn opmerkingen over de blinde vlekken denkt dat een mens kan hebben.

Ik neem aan dat je bedoelt blinde vlekken bij mij te bespeuren. Zou best eens kunnen, roady (ben ook maar een mens) als dat zo is, wil ik daar graag uit leren. Daar heb ik natuurlijk wel feedback bij nodig, want alleen zo kan de ander de mogelijke blinde vlekken ontdekken, hé.

Het zou ook kunnen zijn dat de blinde vlekken die jij in mij ziet, een nog grotere blinde vlek in jouw is hé. :P

Of de combinatie van beiden dat kan natuurlijk ook. \o/

En ach roady, Ieder, ook jij en ik worden allemaal gekleurd door voorkeuren, vooroordelen, sympathieën en antipathieën, beperkingen, handicaps, door krioelt het vaak van de blinde vlekken.

Wijsheid kan je denk ik beschrijven als je open gebied groter maken, zodat je meer van
jezelf weet en aan de wereld laat zien en het ontdekken onderkennen van je blinde vlek. En daar heb je dus die ander voor nodig, dat lukt je niet in je eentje.
Dit topic is om een hele andere reden geopend. Helaas is het niet echt uit de verf gekomen zoals ik dat had gehoopt.
In de openingszin van volhoudertje die dit topic opende staat: hier een nieuw topic waarin forumleden
naar hartelust kunnen filosoferen over de relatie tussen de psychologie en de figuur van Jezus Christus.”


Hoe had je het dan gehoopt, roady? Nu iedereen kan die zin op eigen wijze interpreteren. Ik zei al eerder dat we gewend zijn dat psychologische studies zich niet uitspreken over het bestaan van God, en al helemaal niet over een reële interactie tussen God en mens.

Het is wel zo dat als een psychotherapeut inzicht wil krijgen in het spirituele leven van cliënten die wel in een persoonlijke God geloven, dat het ook belangrijk is om te weten dat de reële mogelijkheid van een relatie met de echte God of godheid voor hen fundamenteel zingevend is voor hun hele bestaan. Dat brengen ze mee in hun therapie, ongeacht of ze zich daar nu uitspreken of niet. Daar moet je als psychotherapeut empathisch voor openstellen, ongeacht of dat die therapeut dat voor mogelijk houdt of niet.

Uiteraard is hier meer over te zeggen, maar omwille van de leesbaarheid en ik meer hou van dialoog hou ik het bij deze opmerkingen. Ik vind dat ik op dit forum al genoeg geschreven heb voor vandaag.

Groet,

Kyron

Roady

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

08 dec 2013 12:54

Goedemorgen beste Kyron,
Het zou ook kunnen zijn dat de blinde vlekken die jij in mij ziet, een nog grotere blinde vlek in jouw is hé. :P
Ja dat zou kunnen. Maar het feit dat jij dat zegt, zegt m.i. meer over jou dan over mij 011
Of de combinatie van beiden dat kan natuurlijk ook. \o/
Ik hou het inderdaad daar op. [045]
Hoe had je het dan gehoopt, roady? Nu iedereen kan die zin op eigen wijze interpreteren. Ik zei al eerder dat we gewend zijn dat psychologische studies zich niet uitspreken over het bestaan van God, en al helemaal niet over een reële interactie tussen God en mens.
Dat noemde ik al eerder. En jij noemde dit inderdaad ook al eerder.
Daarom laat ik het verder maar rusten.

Groet,
Roady

Gebruikersavatar
Kyron
Berichten: 297
Lid geworden op: 17 okt 2009 14:24

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

09 dec 2013 09:23

Roady schreef:Goedemorgen beste Kyron,
Het zou ook kunnen zijn dat de blinde vlekken die jij in mij ziet, een nog grotere blinde vlek in jouw is hé. :P
Ja dat zou kunnen. Maar het feit dat jij dat zegt, zegt m.i. meer over jou dan over mij 011
Het is de kunst van de menswording om je te verzoenen met je eigen schaduw. :P

Roady

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

09 dec 2013 15:56

Bedankt dat jij in deze een stukje licht der wereld voor mij wilde zijn.
Zodoende kon ik mij een klein stukje verder verzoenen met de schaduw die jij in mijn leven deed ontstaan. [027]

Gebruikersavatar
Kyron
Berichten: 297
Lid geworden op: 17 okt 2009 14:24

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

11 dec 2013 07:35

:D
Leuk verwoord, Roady… Ja, door licht ziet men de schaduw duidelijker hé. :P Mijn echte naam is toevallig Luc, wat van het Latijn komt en ook "licht" betekent. ;)
Je kan ook niet anders dan te verzoenen met je schaduw hé, want hoe hard je ook loopt, altijd gaat die schaduw mee.
Vertrouw er maar op dat je zelf ook licht in je draagt en licht bent. Een licht dat de harten van mensen verlicht.
Door te kijken met je ogen van je hart. Dat is een kwestie van liefde...
Dan zie de werkelijkheid misschien wel in het licht van jouw grote voorbeeld. ;)

Groet,
Kyron

Roady

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

12 dec 2013 18:11

Beste Kyron,

Hartelijk dank voor deze Licht-Zinnige bijdrage.

Tot later.
Roady

Gebruikersavatar
Kyron
Berichten: 297
Lid geworden op: 17 okt 2009 14:24

Re: De relatie tussen psychologie en Jezus Christus.

13 dec 2013 14:07

παρακαλώ, Roady, Licht-zinnig-heid en diep-zinnig-heid kunnen beiden participeren in een ‘zintotaliteit’, hé ;)

Dit lijkt me een prima springplank om terug on-topic te geraken. Mensen denken vaak in conflicttermen (jij natuurlijk niet :P ) bijv, lichtzinnig versus diepzinnig, evolutie versus schepping, water versus vuur, en nu on-topic: (mens)wetenschap versus geloof. (Hier in engere zin: psychologie versus Jezus Christus). ( Waarbij altijd wel een mannetje “wetenschap” vertegenwoordigt en een ander mannetje “geloof”). Ach, het is “menselijk” vanuit tegenstellingen te denken nietwaar. :)

Terug naar “Spiritualiteit”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten