jochends

Hoe zit het nu verder?

27 jan 2008 22:56

Ik ben 19 jaar en heb al heel mijn leven het gevoel gehad dat er iets mis was met mij. Ik heb altijd al moeten horen hoe lui, afwezig, vergeetachtig, dromerig, speciaal, mager en klein ik wel was en dat heeft wel een slecht gevoel achtergelaten in mijn leven waarmee ik nu nog altijd zit.

Toen ik vroeger een jaar of 12 was, was ik altijd de kleinste en magerste jongen van de school en werd ik daar af en toe om gepest. Zelf vond ik het zo erg dat ik dit altijd moest meemaken en begreep ook niet waarom ik mezelf soms niet in de hand had. Ik kon op die leeftijd mijn woede moeilijk beheersen en als ik dan kwaad werd, kon ik gewoon een stok gaan halen en op iemand beginnen smijten tot ie ging gaan lopen omdat ik zelf nooit niet stopte. Nu besef ik pas dat ik dat deed omdat ik niet wou dat ik werd bekeken als een hulpeloos,frigiele jongen maar als iemand die zichzelf kon verdedigen.
Ik had altijd al het gevoel gehad dat er iemand anders is die men leven aan het leiden was en ik alleen maar lijdzaam kon toekijken.

Toen ik dan op hoge school zat heb ik ook moeilijke tijden gekend en heb ik bijna elke dag moeten wenen omdat ik mijn moeder miste en ik het gevoel had dat zij de enige was die me begreep. Mijn moeder heeft me altijd geholpen met mijn huiswerk, en me bij elke toets of examen opgevraagd omdat ik zelf altijd was afgeleid of me nie kon concentreren als ik zelf aan het leren was. In het middelbaar ben ik dan ook regelmatig gepest geweest omdat ik anders was en ik gedragsstoornissen had.

Waar ik ook al hele tijd een probleem mee heb is de autoriteit van m'n vader. Toen ik vroeger als ik klein was m'n vader wou helpen, deed ik ALTIJD iets verkeerd en werd hij altijd boos, omdat ik stond te dagdromen en omdat ik lui was, en dus niet kon meewerken met iets als hij dat vroeg. Ik heb daar zo in afgezien omdat het men zelfbeeld naar omlaag hielp en ik daarom dan ook moeite had om mij te binden met iemand.
Ik heb nu namelijk bindingsangst en ik heb nog nooit in mijn leven een relatie gehad door het negatieve zelfbeeld en door de gedragsstoornissen, alhoewel het positieve van mij toch is dat ik behulpzaam, lief, vriendelijk, ambitieus, leuk, grappig, empatish, mooi.. ben vond ik het maar raar dat niemand me wou hebben.

Nu heb ik al heel wat richtingen gedaan in men leven in het BSO (VMBO in Nederland) en wist ik meteen wat ik ging volgen in de hoge school. Ik heb mij al heel men leven geintereseerd in de psychologie en filosofie en dat is dan ook het enigste wat me kan bezighouden en waar ik echt iets mee wil bereiken. Nu heb ik net een half jaar hoge school erop zitten, want ik volg sociaal maatschappelijk werk (hoe ironisch), maar ik weet echt niet meer wat te doen met men leven. Ik heb mijn examens gedaan en men praktijk is wel goed maar men theorie is een pak minder, omdat ik namelijk ADD heb en ik ook nooit gewoon ben geweest om zo veel te moeten leren doordat ik BSO gevolgd heb. Vakken zoals recht en geschiedenis zijn dan ook heel erg moeilijk voor mij om dat te beginnen leren.
Nu vinden mijn ouders dat ik dat niet zou kunnen volhouden omdat ik dat nooit gewoon ben geweest om zoveel te leren en omdat het ook veel is en ik mss ook niet veel opties zal hebben als ik later als A1 afstudeer en toch maar beter gewoon werk zou zoeken, maar ik wil niets anders doen omdat ik mijn echt kan verdiepen in de psychologie en filosofie en ik niets liever doe dan mensen helpen. Zelf gaan werken zie ik echt niet zitten want van vroeg opstaan word ik zo moe(al slaap ik 10 uur ofzo) dat ik heel de dag al slapend door het leven zou gaan en ik dan toch depressief zou worden, en het ook iets is wat ik absoluut niet wil doen, waarschijnlijk door de slechte ervaringen met men vader toen ik vroeger elke keer met hem aan het werken was en de vermoeidheid en slaperiheid kan dan komen door de ADD. Nu spring ik van het ene onderwerp naar het andere zoals gewoonlijk bij ADD'ers :roll: en ga ik het hebben over mijn ADD. Ik weet nog maar een 2 maand dat ik ADD heb en dat is op een heel rare wijze gebeurd en versta het nog steeds niet :?. Ik zat naar TV te kijken en ineens kreeg ik een ingeving dat ik naar het woord ADD moest zoeken en zonder na te denken waarom ik die ingeving kreeg ging ik direkt naar de computer en zocht ik het woord ADD op en begon mijzelf erin te herkennen. Ik heb een online test gedaan en er stond dat ik een sterke neiging had tot ADD. Om zeker te zijn dat ik ADD had ben ik naar een psycholoog geweest en heb ik daar een EEG scan gedaan die erop wijsde dat mijn theta of alpha golven ofzo helemaal de lucht in schoten en de beta golven eigenlijk niet te zien waren en ik dus zeker ADD had. Ik ben direkt gaan vragen wat het beste was om dat probleem te verhelpen omdat ik nu wil vooruit geraken in men leven en ik zeer ambitieus ben, en hij zei dat ik een oligoantigenisch dieet moest volgen en ik tegen begin april normaal zou genezen zijn van de ADD omdat er een storing in mijn lichaam was door bepaalde voedingsmiddelen, en omdat ik maar 50kg weeg en 1.75 ben wil ik dat maar best geloven en heb ik op 3 maart al een afspraak gemaakt, maar nu weet ik nog altijd niet wat te doen met men leven. Hoge school is het enigste wat ik wil doen omdat ik iets in de psychologie wil gaan doen maar langs de andere kant zeggen mensen mij dat het onmogelijk is omdat ik BSO gevolgd heb en bepaalde basis dingen nog moete leren dat andere mensen al lang kennen. Ik ben ambitieus en als ik iets wil ga ik er ook voor maar omdat ik niks kan onthouden bij het leren, lijkt het wel of ik een depressie aan het geraken ben, alhoewel ik altijd alles optimistich probeer te bekijken in het leven ..., weet iemand uit ervaringskennis wat het beste is wat ik zou doen ?

alvast bedankt

Roem

Re: Hoe zit het nu verder?

28 feb 2008 17:53

Hoi Jochends,
ik reageer even op een paar dingen die mij opvielen in je post.
jochends schreef: Ik heb men examens gedaan en men praktijk is wel goed maar men theorie is een pak minder omdat ik namelijk ADD heb en ik ook nooit gewoon ben geweest om zo veel te moeten leren doordat ik BSO gevolgd heb.
Nu vinden mijn ouders dat ik dat niet zou kunnen volhouden omdat ik dat nooit gewoon ben geweest om zoveel te leren.


Leren kun je leren. Natuurlijk zal de stof die je moet gaan beheersen best lastig zijn. Toch denk ik dat je ver kunt komen. De wil is er zeker, en als ik het zo begrijp gaat de praktijk goed. Later ga je toch in de praktijk werken, waarbij je terug moet kunnen vallen op theoretisch kennis. Neem er de tijd voor. Je kunt vast met regelingen misschien wat langer over de theorie doen. Kijk wat de mogelijkheden zijn. Ook kun je hulp inroepen bij het leren, plannen en studeren. Als dit is wat je wilt, kun je dat gewoon proberen en niet opgeven omdat je ouders of wie dan ook zeggen dat je dat niet zou kunnen.

jochends schreef: Ik ben direkt gaan vragen wat het beste was om dat probleem te verhelpen omdat ik nu wil vooruit geraken in men leven en ik zeer ambitieus ben, en hij zei dat ik een oligoantigenisch dieet moest volgen en ik tegen begin april normaal zou genezen zijn van de ADD omdat er een storing in mijn lichaam was door bepaalde voedingsmiddelen.


Sinds wanneer is er genezing te bereiken??? Er mee leren omgaan met of zonder hulp van dieet of medicatie is iets anders dan genezing.
jochends schreef:Hoge school is het enigste wat ik wil doen omdat ik iets in de psychologie wil gaan doen maar langs de andere kant zeggen mensen mij dat het onmogelijk is omdat ik BSO gevolgd heb en bepaalde basis dingen nog moete leren dat andere mensen al lang kennen. Ik ben ambitieus en als ik iets wil ga ik er ook voor maar omdat ik niks kan onthouden bij het leren.
Zoals al gezegd; ga er gewoon voor. Maar staar je er niet helemaal blind op. Je ziet wel wat er gebeurd. Beetje ontspannen tegen je studie aankijken. Je kunt het proberen, grijp die kans. Lukt het niet, dan niet. Maar nual opgeven is iets wat je zelf niet wilt, dus zoek uit wat voor jou bij het studeren kan helpen.

Groet, Roem

Terug naar “Aandachtsproblemen (en ADHD)”