Spons

Klappen opvangen en verwerken, het lukt mij niet meer....

Beste allen op dit forum,

Heb geen idee hoe dit werkt of wat dan ook maar ik probeer het gewoon! Al vind ik het wel zo netjes om mij eerst even voor te stellen. Mijn naam is dus Spons (niet echt natuurlijk, maar vond hem passen bij mij) Ben een 32 jarige man uit Amsterdam en ik zal het maar meteen zeggen: Ik zit in een hele diepe put waar ik maar niet uit kom! Sterker nog er stapelen dagelijks meer problemen op dat ik het einde van alle ellende helemaal niet meer kan overzien....

Laat ik beginnen bij het begin. Ik zal het verhaal niet te lang maken maar ik pik de hoofdpunten eruit! Het hele verhaal begint eigenlijk bij mijn ouders die liggen al jaren in een zeer pijnlijke scheiding wat maar niet wil vlotten zoals inboedel verdeling e.d. daarnaast heeft mijn vader zoveel schulden bij verschillende bedrijven gemaakt in de tijd dat ze nog op papier getrouwd waren dat mijn moeder dus uiteindelijk ook moet gaan opdraaien voor een schuld die echt in de 10duizenden loopt aangezien mijn vader een eigen éénmans zaak runt en weinig werk heeft komt daar dus bijna geen brood op de plank, mijn moeder daarintegen heeft wel een baantje, maar om jullie eerlijk de waarheid te vertellen dat is echt een hongerloontje en staat dus eigenlijk met één been in de bijstand! Inmiddels is de schuld overgenomen door de zus van mijn vader en geloof mij dat is een hele nare valse dame! Iemand die er nog meer geld aan wil verdienen zelf, maar dan wel via mijn moeder en mijn vader neemt ze dus in bescherming wat absoluut niet in vergelijking met de realiteit staat! Er is dus afgelopen zomer ook een rechtzaak om geweest omdat ik wil dat mijn moeder word vrijgepleit van deze situatie en gewoon eindelijk eens door kan gaan met haar leventje wat al niet op rolletjes loopt! Maar helaas de rechter besloot anders. Goed NU KOMT HET: Ik heb dus door deze ellende VAARWEL tegen mijn eigen vader gezegd en heb alle banden met de man verbroken! Dit doet mij vreselijk veel pijn en ik ben er echt verdrietig van want om jullie eerlijk de waarheid te vertellen ik houd echt van die kerel ondanks alles, maar ik weet dat het beter is voor mij als mijn moeder want die kan gewoonweg niet voor haar zelf opkomen! Nu er ook nog eens een beslaglegging voor haar deur staat wordt het alleen maar pijnlijker en pijnlijker voor haar en voor mij en dit heeft natuurlijk wel geleid dat mijn gemoedstoestand flink uit balans is geraakt.

Maar dit is niet het enige, er is meer!

Gisteren heeft de liefde van mijn leven ook nog eens gezegd dat zij eigenlijk niet verder met mij wil (via telefoon) We zijn bijna 3 jaar samen, maar wonen nog appart niet om een speciale reden maar wij zijn normaal gesproken elke dag bij elkaar tenzij wij druk met werk zijn dan slaan we wel eens een dagje over, hoe dan ook ik ben er vreselijk kapot van ook omdat ik het niet snap! Tussen ons ging/ gaat alles goed! Wij doen altijd leuke dingen samen en knuffel elke dag met haar, ik ben ook zo'n man die graag haar handje vasthoud tijdens het wandelen in de stad of op het strand! Ik ben echt gek op die meid! En geloof me ik doe alles voor haar! Gewoon omdat ik dat ontzettend fijn en vooral leuk vind! Al deze dingen zijn absoluut ook wederzijds! Maar sinds eergister is haar toon zo veranderd dat ik dacht wat is dit ineens?!?! Zij wilde mij niet zien, want ze wilde gewoon even een dagje alleen zijn, nou goed dat respecteer ik dan! Gister kreeg ik bijna hetzelde om mijn oren heen maar dan veel grover! Dus mijn eerste reactie was bellen..... dat gesprek liep uit in DRAMA, Ze zag het gewoon niet gebeuren tussen ons en ze voelde het blijkbaar al een tijdje, maar ik heb totaal geen negatief signaal ontvangen van haar ook niet als ik heel ver terug kijk. Nu moet ik er wel bij vertellen dat mijn vriendin nogal snel van de rel is als het persoonlijk even tegen zit, dan moet ik het meestal even ontgelden en ja dit is ook niet de eerste keer dat ik aan de kant word gezet, maar uiteindelijk praten wij het weer uit. misschien is wispelturig een goed woord! Maar het is voor mij compleet onbegrijpelijk de ééne dag was alles super leuk en alles ging goed en 24 uur later ben ik gedumpt, alleen heeft ze er wel op een manier naar toe gewerkt dat ik uiteindelijk de vraag stel van wat is er aan de hand waarom ontwijk je mij?? Dat is voor haar natuurlijk meteen een mooi schot voor open doel. Dus dat heeft ze dan ook maar meteen gedaan!

Al deze zaken leiden er toe dat ik het op dit moment totaal niet meer zie zitten en eigenlijk het liefst er uit stap! (echter heb ik het lef niet) En mijn liefde voor mijn moeder is natuurlijk heel belangrijk voor mij en voor haar, zij zou het zonder mij niet afkunnen! Daarnaast is het misschien wel belachelijk om überhaubt die gedachten te hebben. Maar er is nu zoveel gebeurt de afgelopen 4 maanden dat voor mij de ellende compleet is! Ik ben buiten adem en kan het niet meer aan..... Alle energie lijkt wel te zijn verdwenen en moeheid en de mentale stress en vooral verdriet hebben die plaats ingenomen.

Wie O Wie kan mij op zijn minst een opbeurend woordje meegeven of wat advies geven waar ik misschien wat aan heb, want ik had dit scenario wat hierboven afspeelt zelf nooit kunnen bedenken......

Met vriendelijke groet,

Spons.

Nika83

Re: Klappen opvangen en verwerken, het lukt mij niet meer...

Hoi Spons,

Ik weet niet of dat wat ik te zeggen heb, je gaat helpen....maar ik wilde wel even reageren.

Ik vind het zo begrijpelijk dat je op bent, dat je moe en verdrietig bent, dat jij je depressief voelt en dat je het leven niet meer ziet zitten. Je hebt een hele zware tijd gehad, sterker nog...je zit hier nog middenin! En bij alle ellende geldt: hoe dieper je in dat dal zit...des te groter lijkt de berg waar je weer op moet klimmen.

Jij mag de gedachte hebben: 'ik wil niet meer, ik kan niet meer'. Ik vind persoonlijk dat je alles mag denken...het zou alleen heel jammer zijn als je in het midden van diepste ellende een beslissing maakt om er wel een einde aan te maken. Want er gaat weer een moment komen dat je terug kijkt en denkt: 'wat moest ik van ver komen, maar het is me gelukt'.

Elk kleine stapje dat je kunt maken, is weer een overwinning. En waarschijnlijk is voor jou elke dag die je doorkomt weer een overwinning. Mijn ervaring is in diepe dalen is dat het opklimmen pas kan beginnen als je volledig kunt voelen en ervaren wat je mee maakt. Voel maar hoe kl*te het is, hoe moeilijk, oneerlijk....word maar boos, verdrietig en depri. Ik kan pas een stapje klimmen als ik de ellende kan voelen, uiten en delen. Ik weet niet hoe dat bij jou werkt, maar ik denk dat het opschrijven en posten van je situatie al een belangrijke en dappere stap is.

Ik weet verder ook niet zo goed wat ik tegen je moet zeggen. Maar ik vind het heel erg naar voor je dat jij je zo ellendig voelt! Ik hoop dat je vol kunt houden en dat je op korte termijn weer een lichtpuntje vindt.

Heel veel sterkte!

Groetjes Nika

Spons

Re: Klappen opvangen en verwerken, het lukt mij niet meer...

Beste Nika,

Dankje voor je berichtje, ik kan niet ontkennen dat ik even een traantje moest weg vegen tijdens het lezen, maar ben op dit moment echt over emotioneel. Er uit stappen zou ook niet de oplossing zijn, punt is gewoon dat ik inderdaad elke dag aan het einde weer zie als een overwinning maar als de dag weer opnieuw begint ben ik bang voor wat er dan weer komen gaat, er is nu zoveel gebeurt in deze korte periode dat ik het leven gewoon even niet meer serieus kan nemen.... hoewel ik altijd midden in het leven sta en altijd probeer het uiterste eruit te halen, dat is nu gewoon weg! Ik moet mijzelf echt dwingen om serieus dingen te ondernemen, zelfs naar werk gaan is echt een opgave, en ik ben van mening dat juist werk een hele goede uitlaat klep is om even wat stoom af te blazen, maar dat laatste is echt nu zo zwaar dat ik zelfs werk niet leuk vind. Ik ben zover ik weet nog nooit depri geweest wel eens neerslachtig maar depri nee... ik weet het is herfst e.d. maar nooit eerder last gehad van bovenstaande gevoelens, tuurlijk speelt er nu zoveel dat op een gegeven moment een keer de stoppen in je bovenkamer doorslaan dat begrijp ik nog wel, Maar echt alles komt nu terug, mijn jeugd ging ook al niet over rozen en ik durf op dit moment absoluut niet eens naar de toekomst te kijken ik vind dat gewoon eng!!

Ik weet wat een rouwproces is heb het zelf al eens eerder meegemaakt met een eerdere ex van mij met wie ik bijna 5 jaar samen was, uiteindelijk ben ik daar ook redelijk goed uit terug gekomen, maar dit voelt net even anders ik voel gewoon zoveel verschillende emoties door mij heen gieren dat ik niet meer weet welke ik moet volgen, ik ben er echt van in de war. Ik vergeet van alles en ik ben druk bezig met eigenlijk helemaal niks.

Ik weet gewoon even niet meer wat ik moet doen, ik probeer sterk te blijven voor iedereen om mij heen maar eerlijk gezegd wil ik de handdoek in de ring gooien en gewoon rust in mijn kop hebben...

Nika83

Re: Klappen opvangen en verwerken, het lukt mij niet meer...

Hoi Spons,

Ik begrijp een beetje wat je doormaakt. Wat jij voelt...de angst, wanhoop, uitzichtloosheid ervaar ik ook in mijn leven momenteel. Ik probeer me vast te houden aan het feit dat er zonder diepe dalen geen hoge bergen bestaan en dat ik die berg weer op moet....maar hoe?????? Nou ja, stapje voor stapje dan maar. Ik ben gisteren voor het eerst naar een psycholoog gegaan en ik hoop dat ik daar straks wat steun en tips van krijg. Hoe denk jij over hulp zoeken/vragen?

Je wilt rust in je hoofd....hoe zou je dit kunnen bereiken? Wie of wat kan jou helpen?
Want dood zijn is geen rust...het is namelijk niets. Je kunt niets meer voelen. Dood zijn sluit alle andere opties uit.

Het zou goed kunnen dat je depressief bent geworden. Als je een langere periode onder spanning staat, worden bepaalde stress hormonen langere tijd ook afgescheiden in je hersenen. Dit kunnen ze maar een beperkte periode doen zonder klachten te veroorzaken. Dit verschilt per persoon. Ik kan mij voorstellen dat die chemische stofjes uitgeput zijn geraakt en dat je tekorten hebt...dus depressief bent geworden. Je mist dan letterlijk bepaalde stoffen die je met medicijnen zou kunnen aanvullen (antidepressiva). Ik denk namelijk dat ook jij een punt bereikt hebt waarop je het niet meer zelf kunt. Een depressie is echt hel....en die hel moet stoppen, maar dat red je niet alleen.

Hoe gaat het nu met je?

Spons

Re: Klappen opvangen en verwerken, het lukt mij niet meer...

Hoi Nika,

Hulp zoeken is iets waar ik al veel eerder over na heb gedacht, ook omdat mijn jeugd niet goed verlopen is heb ik wellicht een verkeerd beeld ontwikkeld hoe ik om moet gaan met complexe problemen als deze die niet zomaar weggaan als je ze maar blijft ontkennen, ik merk hoe meer je ontkent hoe harder het terug op je bordje komt! Ik had afgelopen week al mijn arts gebeld maar die was helaas afwezig, dus moet wachten eer ik kan worden doorverwezen, maar ik merk dat het wel snel moet gebeuren. Ik merk aan mijzelf dat ik geen controle heb over mijn gedachten. De vraag aan jou hoe het nu gaat, dan kan ik je vertellen: Ik leef al sinds ik wakker ben in en paniekaanval.... Ik probeer rustig te zijn, maar het is even niet mogelijk, Ik ben ontzettend kwaad en voel mij totaal verloren in die woede, maar zo gauw de woede afkoelt komt het besef, met name dat laatste is echt eng! Brrrr....

Ik denk dat jij wel gelijk heb als het gaat om depressief te zijn.... wil er eigenlijk niet aan toegeven, maar misschien moet ik dat wel doen... Wat is jou ervaring daarin??

Jij hebt dus inmiddels iemand om mee te praten, dat vind ik echt superknap dat jij die stap zet, want ik ben ontzettend bang om alles op en bloot op tafel te leggen bij iemand die ik niet ken, ik zie er al tegen op om mijn arts het verhaal voor te leggen, maar hij weet uit welke positie ik kom. Toch heb ik angst!

Hoe is jou eertse afspraak verlopen? Denk jij er baat bij te hebben, en vond je het eng??

Nika83

Re: Klappen opvangen en verwerken, het lukt mij niet meer...

Hoi Spons,

Ik vind het al heel goed van je dat je deze stappen hebt gezet! Heel goed dat je aanvoelt: 'dit red ik niet meer'. En inderdaad...juist het ontkennen maakt het erger. Pas als je je zo 'sterk' voelt dat je deze nare gevoelens en gedachten kunt toe laten, kunnen ze weer verdwijnen. Ik hier een tijdje terug een boek over gelezen. Emoties proberen je iets te vertellen, geef je ze die kans...dan is hun taak vervult en verdwijnt het weer. Blijf je je verzetten, dan blijven ze aankloppen. Ik denk dat dit onze moeilijk taak gaat zijn. Laten zijn wat er is en dat verdragen.
Ik hoop dat het je lukt om die paniek er te laten zijn....laat maar razen...dit zakt weer weg. Ik probeer mijn emoties er een tijdje te laten zijn en daarna ga ik actief afleiding zoeken. Wat vervelend dat jij je zo paniekerig voelt. Ik vind het ook zo logisch dat je geen controle meer hebt over je gedachten. Heb je wel eens van de site 113online gehoord? Daar kun je anoniem met iemand chatten over je wanhoop, paniek, suicide gedachten. Dit kan heel erg helpen!

Wat ik bij jou zie, heb ik van heel dichtbij meegemaakt. Mijn beste vriendin heeft een depressie gehad. Het begon met veel drukte en stress in de thuissituatie en op het werk. Toen kreeg ze een burn-out en dit werd een depressie. Zij heeft zich hier lang tegen verzet....zat ook diep in de put. Ze belde me huilend op om te vertellen dat ze zo ongelukkig was...en dat ze nergens zin meer in had en dat het van haar allemaal niet meer hoefde. Uiteindelijk is ze in therapie gegaan en is ze begonnen met antidepressiva. En een paar weken later begon ze op te knappen. Inmiddels werkt ze weer en zit goed in haar vel. Ze vertelde mij dat ze pas weer controle over haar gedachten kreeg nadat ze begonnen was met de antidepressiva. Haar gedachten konden haar gek maken, maar nu niet meer. Ik heb haar zien opknappen en herstellen dus....ja...ik ben er wel van overtuigd dat negeren geen zin heeft. Het is zoals het is...en net zoals je longen of je hart ziek kan zijn, kunnen je hersenen het onder hoge stress ook begeven. En zo vind ik jouw verhaal een beetje klinken.

Ik weet niet zo goed of dit voor mij ook geldt. Misschien wel hoor...misschien ook niet. Ik voel me wel somber, maar ben vooral wanhopig geworden door mijn medische situatie waardoor ik steeds weer ingrepen moet ondergaan. En deze ingrepen doen mij heel erg denken aan mijn jeugd, die ook niet zo fijn was. Ik wilde er eigenlijk ook niet aan....in therapie gaan, maar ook ik kon er niet meer onderuit. Ik betrapte me erop dat ik dacht: 'nog een ziekenhuis opname? laat maar, ik ga nog liever dood'. Dus ik heb ook maar die stap gezet en besloten dat ik het niet meer alleen kan en wil doen. Soms is het gewoon te veel he?

Ik vond het ook vreselijk eng hoor, dat eerste gesprek. En wat vertel je nou in zo'n eerste gesprek? Nou niet zo veel...ik kreeg een beetje standaard vragen. Maar ik vond het wel een hele prettige mevrouw en ik kon merken dat ze veel ervaring heeft met mensen die soortgelijke problemen hebben. Nadat ik mijn hele ziekte geschiedenis (Crohn) uit de doeken had gedaan vroeg ze me: 'en wat vind je dan vanjezelf...als je dit allemaal heb meegemaakt?'. En de tranen sprongen in mijn ogen en ik dacht: 'oeiiiiii RAAK'. Ik denk dus dat ik veel van haar kan leren. EN ja ik vind het heel spannend en eng. Zie er tegenop en kan me niet voorstellen dat ik ooit over mijn jeugd trauma's kan praten. Ik neem het maar stapje voor stapje....dinsdag mag ik weer...dat is het eerste stapje. Geen idee wat ik dan durf te zeggen....Maar ze verwachten ook nog niets in het begin. Je moet eerst een band opbouwen en dat is uitdaging 1 :)
Ik vond het dus fijn, maar ook eng.

Heb jij nog plannen dit weekend? Iets waardoor jij jezelf een beetje af kunt leiden?

En acute psychische hulp kan ook via de huisartsenpost in het weekend he?

Xxx Nika

Spons

Re: Klappen opvangen en verwerken, het lukt mij niet meer...

Hoi Nika,

Als eerste wil ik je heel graag vertellen dat ik zo ontzettend blij en ontroerd ben dat er iemand is die serieus reageert op mijn ellende. En als ik jou bericht zo lees heb jij het absoluut ook heel zwaar gehad en nog steeds en zit jij er zelf dus ook gewoon middenin, misschien wel een flinke stap verder en wellicht al wat wijzer maar het is goed te weten dat lotgenoten steun bij elkaar kunnen zoeken op dit soort sites. Kort samengevat: we hebben misschien verschillende problemen maar zitten in hetzelfde schuitje, en wij zullen door moeten gaan, En er vooral voor moeten gaan :)al vind ik het echt lastig..... Ik moet toch proberen, denk ik maar!

Ik heb eerlijk gezegd nog nooit van 113online gehoord, maar ik ga er wel zeker gebruik van maken als ik merk dat de paniek (wat overigens nog steeds aanwezig is op dit moment)echt veels te veel word. Gelukkig is het nu even dragelijker, heb het idee dat er een soort up is, maar ik weet dondersgoed dat die up weer zakt straks! Dat zijn de ergste momenten van nu... weinig tot geen ups maar vooral down en tussenin is een grijs gebied waar je volgens mij in belans hoort te zijn.

Mijn eerste planning voor dit weekend was eigenlijk gewoon thuis zitten en een beetje alleen zijn.... maar ik weet dat het niet opschiet, heb inmiddels het plan om mijn moeder maar een beetje steun te geven, want die heeft het ook zo zwaar op dit moment.... pff ik moet nu dus sterk zijn voor een ander, maar wie weet kan ik even mijn eigen gedachten verzetten en het is te proberen waard! Hoe dan ook ben er van overtuigd dat het vandaag nogal zwaar gaat worden, maar ik moet het maar nemen zoals het is.

Goed te lezen dat jij het gevoel hebt dat er een therapeut is die jou goed lijkt, heb idd gehoord dat een band opbouwen van groot belang is, maar als je een band opbouwt, moet je natuurlijk ook echt alles neerleggen wat jij eigenlijk helemaal niet wil. Toch ben ik er inmiddels wel van overtuigd dat het misschien een goed medicijn betreft. Ik hoop zo dat ik snel geholpen kan worden, wachten is op dit moment niet mijn strekste punt zeg maar...

Vertel, wat zijn jou plannen voor dit weekend? Heb jij genoeg afleiding om jezelf er doorheen te slaan? Ik praat wel over mijzelf, maar de persoon die op mij reageert heeft wellicht ook extra hulp nodig om een stapje verder te komen!

xxx
Spons


Terug naar “Eenzaamheid, relaties en seksualiteit”