Tjeerd

Suicidale gedachten als tekortkoming van het brein

04 dec 2012 17:51

Suicidale gedachten als tekortkoming van het brein
Dit verhaal geeft inzicht in hoe ‘de zelfmoordgedachte’ wordt aangeslingerd en welke factoren daarbij een rol spelen. Voor mensen die nog nooit met mentale problemen te maken hebben gehad kan dit als schokkend worden ervaren. Iedere vraag en/of commentaar is welkom.

Ik leid al jaren aan depressiviteit en ik heb inmiddels geleerd om depressie als een ziekte te zien, niet alleen als een emotionele staat. Je depressief voelen is niets anders dan het gevolg van een fysiek mankement in de hersenen en je kunt het niet zomaar ineens oplossen, dat is onmogelijk. Het fysieke mankement kan allerlei oorzaken hebben, bij mij is het erfelijk.

Het principe van depressie als lichamelijke aandoening werd mij al in de eerste gesprekken met hulpverleners uitgelegd, evengoed duurde het jaren voordat mijn verstand de regie kon behouden tijdens mijn sombere periodes en ik niet in paniek of wanhoop verviel. Ik ben daarbij geholpen door anti-depressiva, maar dat is niet voor iedereen een must, professionele specialistische hulp (niet alleen maar huisarts) is naar mijn mening wel voor iedereen een must, want het is moeilijk een depressie de baas te worden en het brein werkt niet goed, het houdt je steeds voor de gek.

Los van de oorzaak van een depressie, kan je sociale omgeving de situatie nog verergeren zodat je terecht komt in een isolement. Een depressie is niet zichtbaar zoals bijvoorbeeld bij een gebroken been. Daardoor begrijpen mensen om je heen niet waar je last van hebt en wordt je veroordeeld voor zwakte en aanstellerij. De maatschappelijke norm tolereert je gedrag niet. Gevolg is schaamte, gezichtsverlies, zelfontwaarding en nog meer negatieve emotie.
Dit isolement is een extra belasting voor het brein, want het moet nu dat probleem ook nog oplossen. En dat terwijl het brein al zwaar belast was met negatieve emoties, zorgen over je uitval in werk en privé, en het verminderde denkvermogen.
Het brein is gewend om in complexe situaties beslissingen te nemen door in rust en concentratie na te denken, al dan niet in overleg met anderen. In deze situatie wordt dat allemaal bemoeilijkt. Denkprocessen werken niet goed en er is een ernstig gebrek aan mensen die kunnen helpen om de zaken op een rijtje te krijgen. Het brein raakt verstrikt in een worsteling met de vraag: Hoe los ik dit op, hoe kom ik hieruit?
Het brein zit nu dus met een probleem dat heel erg complex geworden is. Het brein kan het niet meer overzien en het doet dat wat het altijd doet, het stelt de eenvoudigste oplossing voor. In dit geval: Hou er gewoon mee op, dat lost alles op. Het brein levert dat idee aan ons bewustzijn op ter overweging en we vervolgens denken we aan zelfmoord. Dat is even schrikken !

Als conclusie zou je kunnen zeggen dat de complexiteit van de problemen als onoplosbaar en uitzichtloos wordt gezien door het brein en het brein gooit de handdoek in de ring, jouw ring.

Geloof onvoorwaardelijk dat achter de wolken de zon schijnt (dat kan heel erg moeilijk zijn) en nooit nooit nooit in wanhoop en onmacht stil blijven zitten zonder iets te ondernemen.


Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Suicidale gedachten als tekortkoming van het brein

05 dec 2012 13:14

Tjeerd schreef: Ik leid al jaren aan depressiviteit en ik heb inmiddels geleerd om depressie als een ziekte te zien, niet alleen als een emotionele staat. Je depressief voelen is niets anders dan het gevolg van een fysiek mankement in de hersenen en je kunt het niet zomaar ineens oplossen, dat is onmogelijk.
Klopt als een bus.
Tjeerd schreef:Het fysieke mankement kan allerlei oorzaken hebben, bij mij is het erfelijk.
Ik geloof grif dat dit kan. Maar het is en blijft complex.
Biologisch gesproken kun je bijv. het (on)vermogen hebben geerfd, om vitamine B6 op te nemen. Gevolg: je lichaam kan erg moeilijk serotonine aanmaken, je zit chronisch te laag - dus word je, helaas, depressief. (Totdat dit wordt opgespoord en verholpen: af en toe B6 (evt. B compex) bijslikken is geen grote belasting, en kent geen bijwerkingen, je lichaam is er alleen maar erg blij mee.)
(B6 is een voorbeeld, er kunnen allerlei 'kleine' erfelijek aspecten zijn, die maken dat dingen iet ideaal verlopen met depressie als resultaat. - Zink, mangaan, noem maar p. Dat valt uit te zoeken en kan vaak eenvoudig worden verholpen.)

Maar als je dit hebt geerfd, betekent het doorgaans ook, dat je bent opgevoed in een familie, die "getekend" is door depressie. Waarin je bepaalde vaardigheden niet hebt geleerd, maar waar je ouders mogelijk zelden tot nooit ongeremd blij met jou waren en voluit met jou speelden en dolden.
Tjeerd schreef:Het principe van depressie als lichamelijke aandoening werd mij al in de eerste gesprekken met hulpverleners uitgelegd, evengoed duurde het jaren voordat mijn verstand de regie kon behouden tijdens mijn sombere periodes en ik niet in paniek of wanhoop verviel.(...) want het is moeilijk een depressie de baas te worden en het brein werkt niet goed, het houdt je steeds voor de gek.
Ja, idd: je brein kan zijn werk niet goed doen.
Ook in die betreurenswaardige onstandigheden kunje idd de regie leren houden (binne bepaalde grenzen) - maar zwaar is wel !!!!
Tjeerd schreef:Los van de oorzaak van een depressie, kan je sociale omgeving de situatie nog verergeren zodat je terecht komt in een isolement.
Precies - en van isolement wordt niemand vrolijk. :knuffel:
Tjeerd schreef:De maatschappelijke norm tolereert je gedrag niet. Gevolg is schaamte, gezichtsverlies, zelfontwaarding en nog meer negatieve emotie.
Brr - ja. terwijl je in feite een variant op een gebroken been hebt.
Tjeerd schreef:Dit isolement is een extra belasting voor het brein, want het moet nu dat probleem ook nog oplossen. En dat terwijl het brein al zwaar belast was met negatieve emoties, zorgen over je uitval in werk en privé, en het verminderde denkvermogen.
En zo ga je van kwaad tot erger... :knuffel:
Tjeerd schreef:Het brein is gewend om in complexe situaties beslissingen te nemen door in rust en concentratie na te denken, al dan niet in overleg met anderen.
Nu ja: dit is de ideale situatie.
Tjeerd schreef: Het brein raakt verstrikt in een worsteling met de vraag: Hoe los ik dit op, hoe kom ik hieruit?
Het brein zit nu dus met een probleem dat heel erg complex geworden is. Het brein kan het niet meer overzien en het doet dat wat het altijd doet, het stelt de eenvoudigste oplossing voor.
Idd: een van de eerste wetten mbt. het brein: ''proces alles op de makkelijkste manier - als iets stress oplevert: vermijd het''.
Om een uiterst simpele, biologische reden: die bol van ons, kost ons al bakken energie. Uit mijn hoofd: 50% van onze glucose verstoken we binnen die schedel en ook nog eens 20% van alle zuurstof verbruiken we daarbinnen. Heel veel meer verstoken en verbruiken binnen dat brein, dat kan simpelweg niet.

En ten dele wordt depressie ook beschreven als een soort (let wel: een soort) variant op winterslaap: shut down en wacht op betere tijden - want dit kan gewoon niet.


Tjeerd schreef:Geloof onvoorwaardelijk dat achter de wolken de zon schijnt (dat kan heel erg moeilijk zijn) en nooit nooit nooit in wanhoop en onmacht stil blijven zitten zonder iets te ondernemen.
:knuffel: :knuffel: :knuffel: :knuffel:
That's the spirit!!!

loek0000

Re: Suicidale gedachten als tekortkoming van het brein

06 dec 2012 11:55

Hoi,ik loop ook alheellang met mij depressie voor mij is het gewoon geworden.
Zelfs de gedachten om er een eind aan te maken,en heb die gedachten bijna dagelijks.
Kan me er wel iets bij voor stellen bij dit verhaal,ik heb vaak het gevoel dat mijn hersenen kortsluiting maken.
Maar goed.

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Suicidale gedachten als tekortkoming van het brein

06 dec 2012 12:26

Hoi Loek,
rot hoor, dat je depressie "gewoon geworden" is!
:knuffel:

Wat ik bedoelde te zeggen: dat het nog altijd je depresie is - en niet je brein, dat voorstelt om maar zelfmoord te plegen.
Mar het feit, dat je brein een ingebouwde noodrem heeft
"Dit kost te veel energie,maar dan 50% glucose verbranden gaat niet, ik stop"
helpt uiteraard niet om dit soort akelige gedachten tegen te spreken.

Sterkte met je uitgeputte brein en je depressie!!

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”