Manou

ik ben op

02 nov 2012 20:28

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw hier, heb al een topicje aangemaakt in voorstellen.
Manou, 30 jaar, waarvan 20 depressief.

Ik ben nu 3 weken thuis van mij laatste opname op de PAAZ. Ik voel mij nog niet beter dan voor die tijd. Na de vele opnames merk ik nu ineens dat ik op ben. Ik weet niet meer hoe het moet, leven zonder depressie en angst. Om eerlijk te zijn heb ik de fut ook niet meer, ik wil niet meer.
Maandag weer voor controle naar de psychiater en dan maar weer verder kijken. Maar ben het inmiddels na al die jaren zo zat. BAH! zo, dat moest ik even kwijt.

Gebruikersavatar
Memories
Moderator
Berichten: 21615
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: ik ben op

02 nov 2012 20:43

Hoi Manou,

Behoorlijk heftig- dat jij je al zolang met regelmaat, zo enorm rot voelt en ook het leven op deze manier niet (meer) ziet zitten. Ik kan mij erg goed voorstellen, dat je het op het moment niet trekt en op bent. :knuffel: Goh, dat is een enorm vervelend gevoel, maar daarom ook goed dat er toch, ondanks eigen tegenzin volgens mij door vermoeidheid en ellende, naar gekeken word door jou samen met een psychiater.
Wat dat betreft, doorzettingsvermogen heb je. (Maar ik snap, dat het heel moeilijk gaat.)
Knap dat je het nu aandurft om het verhaal eens op te schrijven in een topic.

Eerlijkheid siert je en ik hoop dat je verder kan op een manier wat voor jou toch uiteindelijk prettig zal zijn. Ook met behulp van dit forum.

;-) Het is knokken, maar je deelt, het is vechten, maar je schrijft en praat, dat is een stap die je moet blijven zetten.
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
katleen
Berichten: 2661
Lid geworden op: 01 apr 2012 22:43

Re: ik ben op

02 nov 2012 21:34

hey manou ,
goh , al vanaf je kindertijd depressief. ik kan me goed voorstellen dat je nu op bent. want het is ook niet niks heh , steeds weer er tegenaan aan , steeds weer uit die put krabbelen. dat vreet energie.
ik hoop dat je hier wat steun , begrip , medeleven en hulp zal vinden. het feit dat je zo open en eerlijk je verhaal kan en durft doen , vind ik moedig en knap van je.
veel sterkte
:knuffel:

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: ik ben op

03 nov 2012 10:34

Hoi Manou,
:knuffel:
heftig hoor, al zo lang depressief. En niets dat helpt.
Zo zonder perspectief - "als je er nog niet depressief van was, zou je het worden!!"

Depressie heb je in soorten maten. De "maat" is bij jou GROOT, dat moge duidelijk zijn. Nou de soort nog.
Zo is er de depressie die volgt op trauma. (En nauwelijks te behandelen is, of telkens terugkeert, als er niets aan het trauma wordt gedaan, al dan niet onder het mom/ het motto van "Eerst de depressie weg".)

Er kunnen lichamelijke oorzaken zijn. Bijv. serotonine: om dat als mens aan te maken, moet je goed in staat zijn, vitamine B6 op te nemen uit je voedsel. Om een of andere manier lukt dat sommige mensen niet: gevolg: er ontstaat een tekort aan serotonine, met de sombere steming, di enauwelijks rageert op gesprekken. (Dit valt redelijk eenvoudig 1) op te sporen door een orthomoleculaire arts en 2) de aanpak is ook niet moeilijk: gewoon bijslikken, hetzij als pilletje B6 hetzij als vitamine B complex.)
Sommige mensen hebben prima serotonine levels, maar zijn depressief vanwege dopanime of noradrenaline. (Dat is niet moeilijk te onderzoeken, maar veel artsen laten het helaas na. "Depressief...? Een SSRI!!")

Depressie kan een reactie zijn op uitputting. Dat kan een psychische oorzaak hebben (bijv. als je als kind heel erg werd gepest en thuis niet werd opgevangen, etc.) maar ook lichamelijk zijn (bijv. je ATP stofwisseling hapert).

En depressie kan ook in "sociaal opzicht zijn overgeerfd". Ten eerste: lichamelijk kan het zijn, dat je van een of beide ouders geerfd hebt, dat je ATP of B6 zijn perfect zijn.
Maar psychologisch en sociaal: als je als kind te maken hebt met een depressieve ouder, is dat ingrijpend. Je leert dan allerlei dingen, die je als kind nog niet zou moeten eren, en mogelijk zijn belangrijke vaardigheden overgeslagen - terijl er ook weiig steun, aanmoediging en warmte voor jou was. Terwijl je dat als kind, per definitie nodig hebt.

En dat je nu "OP" bent... :knuffel:
Heel naar!!
...en depressie kan ook een vicieuze cirkel zijn/ worden. Een depressie vreet letterlijk energie - terwijl er ondertussen :knuffel: niets moois uit al die energie voortkomt. (Wat ook weer niet god is voor je zelfbeeld en wat al niet.)

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”