babywhisper

geen idee meer hoe verder

22 okt 2012 10:47

hoi

even voorstellen. ik ben 34 jaar, 18 jaar samen met mijn man, 2 dochters, eentje van 10 jaar en eentje van bijna 8 en Ik werk al 15 jaar als vroedvrouw, vaste nachtdienst en een ziekenhuis. De reden dat ik op dit forum ben gaan kijken is dat ik echt geen raad meer weet met mezelf. Het enige gevoel wat telkens weer bovenkomt is dat ik er beter niet meer zou zijn ...

vorig jaar ging ik al eens naar de huisarts met dat verhaal, die gaf me dan medicatie tegen depressie. Het enige wat ik daarmee won was 10 kilo in 3 weken maar anders geen enkele verbetering.
Ik probeerde ook naar psycholoog te gaan, ik deed er twee maar ik ben gewoon geen prater, ik heb het nooit gekunnen en emoties tonen nog veel minder. Vooral dat ze begonnen met : "vertel eerst eens over je jeugd". Nou heb ik een vreselijke jeugd gehad, mijn beide ouders waren alcohol verslaafd, ik was de oudste van 3 kinderen, 7 jaar ouder dan mijn zus en broer, en dus eigenlijk hun tweede moeder, met alle gevolgen van dien. In die tijd wou ik er heel vaak een einde aan maken, was echt geen leven, maar ik had toen al mijn mannetje en die heeft me erdoor geholpen. Ik heb dat deel van mijn leven dan ook altijd willen verbannen. maar diep vanbinnen weet ik dat dat geen goed idee is.
de laatste drie jaar heb ik dan ook nog eens heel veel tegenslagen gehad, van sterfgevallen tot ruzie met mijn broer door zakelijke relatie enz enz.
ik heb nu een mooie job, een kast van een huis zoals de mensen zeggen, die we helemaal zelf vanaf de eerste steen verdient hebben, een schat van een man, 2 prachtige dochters, alleen ... ik voel me barslecht.

Ik kan en durf er met niemand over te praten, en het is zo lastig. voor e buitenwereld ben ik nog altijd de positieve mens van altijd, het gekende masker. ik weet dat ik bijvoorbeeld mijn kinderen serieus tekort doe. ik heb het gevoel dat ik ze geen liefde genoeg geef, ik kan er niet mee spelen, als ze het vragen zeg ik geen tijd, en zit dan onnozele spelletjes te spelen op de pc, omdat dat het enige is waar ik geen moeite meer moet voor doen. als ze wakker worden krijg ik al kippevel en als ze niet willen slapen 's avonds word ik woedend. als ze me een knuffel vragen doe ik het maar kan ik ze zelfs niet aankijken. allemaal geen normale reacties toch van een moeder. ik wil het allemaal beter doen dan mijn ouders vroeger en lukt me gewoon niet, ik doe het nog veel slechter.
als ik dan zeg aan mijn man dat ik me niet goed voel, zegt hij dat het wel zal overgaan. hij is ook helemaal tegen medicatie omdat hij weet hoe verslaafd mijn moeder was, aan drank en uiteindelijk ook aan pillen, dus die vrees zit er bij hem ook diep in. en eerlijk gezegd ben ik ook niet echt voor medicatie dus wat zijn de opties?

het enige gevoel waar ik nu mee ga gaan slapen en mee wakker wordt is: hoe raak ik hier weg en hoe neem ik mijn kinderen mee zonder dat ze moeten lijden. zo kan mijn mannetje een nieuw leven beginnen waar hij vast beter af is dan nu.

sorry voor een onsamenhangend relaas maar moest er gewoon eens uit en ik zie wel hoe het verder loopt.

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: geen idee meer hoe verder

22 okt 2012 12:23

babywhisper schreef:hoi

even voorstellen. ik ben 34 jaar, 18 jaar samen met mijn man, 2 dochters, eentje van 10 jaar en eentje van bijna 8 en Ik werk al 15 jaar als vroedvrouw, vaste nachtdienst en een ziekenhuis. De reden dat ik op dit forum ben gaan kijken is dat ik echt geen raad meer weet met mezelf. Het enige gevoel wat telkens weer bovenkomt is dat ik er beter niet meer zou zijn ...

vorig jaar ging ik al eens naar de huisarts met dat verhaal, die gaf me dan medicatie tegen depressie. Het enige wat ik daarmee won was 10 kilo in 3 weken maar anders geen enkele verbetering.
Hoi Babywhisper,
first things first: welkom op het forum! En ik ben benieuwd, hoe het voor jou (die geen prater is) was om een stukje van je verhaal op te schrijven...
Zo te lezen zou ik eerder denken aan trauma of burn out, dan aan depressie (al zijn er uiteraard overlappen tussen depressie, trauma en burn out). Dus dat pillen tegen depressie niet hielpen (maar wel 10 kilo erbij) dat snap ik wel. (Balen ondertussen!!!)
Burn out is als puur fysieke kwaal goed te behandelen door orthomoleculaire artsen (google eens naar 'mbog'). De kern van de behandeling zijn voedingssupplementen. (Evt. dieetadvies, adviezen over levensstijl - geen reguliere medicatie.)

En trauma is zowel lichamelijk als psychisch - en het beste te behandelen door een psychologe. Maar: 'praten over' de ellende werkt niet het best. (Dat is de oude vorm: 10x het hele rotverhaal vertellen - nou, dan ben je dus jaaaren bezig met alleen maar de sh*t ophalen.) Met nieuwere traumatherapieen gaat het veel sneller en hoef je ook niet per se alles te vertellen. (Laat staan 10x.)
Zo is emdr erg gestructureerd: jou wordt gevraagd, een ''rotbeeld'' te kiezen, dat een of meerdere ellendige aspecten van je jeugd representeert, daarover krijg je dan 5 vragen: "welke nare boodschap over jezelf voel je hierin...?" (Bijv.: als ik zo wordt behandeld, nou dan ben ik kennelijk niet veel waard - dat soort dingen.) Wat zou je liever over jezelf willen denken/voelen in deze situatie (al zijn jullie een stelletje ^^$#$^- ik ben een waardevol mens!!!) welke emotie hoort bij dit rotbeeld + nare gedachte, en wat gebeurt er in je lichaam, als je denkt aan dit rotbeeld+ nare gedachte...?
Dan houd je die 5 antwoorden in gedachten en komt het beroemde "links, rechts, links" werk. Ooit deed ik zo een verkrachtingsscene: (die ik al bij een vorige therapie 3x had verteld) de therapeut tikte zachtjes "links, rechts, links" op mijn knieen en ik zat met ijn handen voor mijn ogen te huilen - voor mijn gevoel wel 5 of 10 minuten (maar ik zei dus niets) en opeens hoefde ik niet meer te huilen was de schaamte weg en keek ik de therapeute recht aan:"Ik ben toch zo verschrikkelijk nijdig op die ellendelng!!" Prima, zei ze - houd dat in gedachte: "links, rechts, links". (Na afloop was ik erg moe - maar wel vol hoop en energie.)
En wat ook erg mooi is van emdr: het zware werk gebeurt in de therapie kamer, je huiswerk is vooral: dagelijsk een ontspaningsoefening doen, en noteren als er heftige dingen gebeuren. (Niet "dat rotveraal, dat je verteld hebt nog eens 10x doornemen deze week".)
babywhisper schreef:Ik probeerde ook naar psycholoog te gaan, ik deed er twee maar ik ben gewoon geen prater, ik heb het nooit gekunnen en emoties tonen nog veel minder.
Ik bedoel het niet grof, maar drie tegen 1 is dit exact wat je ouders je geleerd hebben. Jij moest de stabiele factor zijn, en de vuile was mocht niet naar buiten.
Uiteraard: zo'n diep "ingeponst" patroon - dat verander je als mens niet even in een vloek en een zucht. (Dus als een psycholoog blijmoedig vraagt 'om eens iets over al die verboden dingen te vertellen' word jij in wezen zwaar bevraagd - zo niet overvraagd. En je zeult al jarenlang zo verschrikkelijk veel met je mee.) :knuffel:

Daar kun je beleid op maken: direct bij het maken van een afspraak zeggen, dat je sommge dingen liever op schrift stelt, bijv. (En vindt zij/ hij dat niets, bel je doodleuk een ander.)
En dat het je erg zwaar valt, om over de pijnlijke dingen te praten, dus dat er de eerste keren geen uitgebreide gesprekken over vroeger kunnen zijn - dat je erst vertrouwen wilt opbouwen.

En: heel belangrijk: voor een beetje psycholoog begint met het eigenlijke traumaverwerken, moet er eerst "rust" komen. dwz.: tips, trucs, informatie, oefeningen of hoe het maar uitkomt: dingen die jou helpen om makkelijker met de stress om te gaan (de stress afbouwen komt later!), zorgen, dat je goed slaapt, dingen zoals de zorg om je kinderen "managen", halve dagen (of hoe doe je dat in de verloskunde) werken, de naweeen van de tegenslagen bekijken - zodat je een stevige basis krijgt. (En op dat fundament ga je dan emdr of wat voor andere techniek in traumaverwerking doen: ook hypnose, somatic experiencing en gespecialiseerde kinesiologie kunnen goed werken.)
babywhisper schreef: Ik kan en durf er met niemand over te praten, en het is zo lastig. voor e buitenwereld ben ik nog altijd de positieve mens van altijd, het gekende masker.
Ja, dat kan heel eenzaam voelen. :knuffel:
(Ooit voelde ik me zo rot over iets, dat ik zelfs tegenover mijn lief het masker opzette - en hij had het niet eens in de smiezen...)
babywhisper schreef:ik weet dat ik bijvoorbeeld mijn kinderen serieus tekort doe. ik heb het gevoel dat ik ze geen liefde genoeg geef, ik kan er niet mee spelen, als ze het vragen zeg ik geen tijd, en zit dan onnozele spelletjes te spelen op de pc, omdat dat het enige is waar ik geen moeite meer moet voor doen. als ze wakker worden krijg ik al kippevel en als ze niet willen slapen 's avonds word ik woedend. als ze me een knuffel vragen doe ik het maar kan ik ze zelfs niet aankijken. allemaal geen normale reacties toch van een moeder. ik wil het allemaal beter doen dan mijn ouders vroeger en lukt me gewoon niet, ik doe het nog veel slechter.
Dat je het veel slechter doet dan je ouders - dat is vrees ik vooral hoe je je voelt. Leuk is anders!! (Maar dat je het echt slechter doet, geloof ik niet. Maar het gaat nu om jouw gevoel. Heel bitter. Want je voornemen, om het beter te doen dan je ouders, dat is alleen maar heel erg prima!!!)
babywhisper schreef:als ik dan zeg aan mijn man dat ik me niet goed voel, zegt hij dat het wel zal overgaan. hij is ook helemaal tegen medicatie omdat hij weet hoe verslaafd mijn moeder was, aan drank en uiteindelijk ook aan pillen, dus die vrees zit er bij hem ook diep in. en eerlijk gezegd ben ik ook niet echt voor medicatie dus wat zijn de opties?
Als gezegd: als je via een deskundige de goede voedingssupplementen slikt, kom je al een heel eind.
Anti depessiva zijn niet altijd een feestje om af te bouwen, maar ze zijn lang niet zo verwoestend als de "benzo's" die mensen vroeger krgen voorgescheven. (Valium en al haar zusjes: ze versuffen, ze verslaven vrij snel - omdat afkicken zwaar kan zijn slikken sommige mensen ze jarenlang - en ze ontnemen je grote delen van je REMslaap - 10 minuten ipv. anderhalf uur - zodat dingen als traumas just slechter verwerkt worden als je benzo's slikt.)
babywhisper schreef:het enige gevoel waar ik nu mee ga gaan slapen en mee wakker wordt is: hoe raak ik hier weg (...)
Ja, dat je ZO niet verder wilt, dat snap ik donders goed...!!! :knuffel: :knuffel:

Gebruikersavatar
Radius
Berichten: 827
Lid geworden op: 05 aug 2011 21:53

Re: geen idee meer hoe verder

22 okt 2012 12:43

Het maatschappelijk bestaan met gezinsleven levert voor veel mensen veel druk op. Je bent daarin niet alleen. Het kan een goed idee zijn minder uren te gaan werken en aan ontspanning te werken. Dat laatste klinkt tegenstrijdig, maar mensen zijn vaak zo gespannen dat ze oefeningen nodig hebben om te ontspannen. Denk daarbij aan bijvoorbeeld yoga of meditatie. Ook kan een vakantie of retraite veel goed doen voor de vermoeide geest en het lichaam.

Simpelweg beslissen eruit te stappen, daar kom je niet verder mee. Het spijt me dit te moeten zeggen maar het overwegen ervan plus het idee je kinderen daarin mee te nemen is egoïstisch tegenover hen en je man. Er is uiteindelijk rust en vrede voor iedereen, het hindert niets als je het maatschappelijk leven even op een laag pitje moet zetten. Het kan goed zijn dat je wat van je welvaartsniveau moet opofferen, maar dat moet dan zo zijn. Een keuze tussen leven of economische welvaart lijkt me niet moeilijk gemaakt.

Veel sterkte en succes.
Neem weg, de sluier van illusie
Neem waar, de vreugde in het absolute

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”