ian

de rotzak..

11 okt 2012 22:52

hallo iedereen,
ik heb zonet een account op deze site aangemaakt omdat ik graag even wat kwijt wil.
en hoop hiermee eindelijk eens wat medeleven te krijgen (iets wat ik nooit in mijn leven heb gehad)

ik ben momenteel 20 jaar, leef al sinds mijn 12-13de in een depressie vanwege dingen die in mijn jeugd gebeurt zijn.
het sterven van mijn enigste vaderfiguur (niet mijn echte vader btw)
het geweld door de vriend van mijn moeder.
het non-stop verhuizen omdat mijn moeder iemand zit te achtervolgen waardoor we daarna op straat zijn beland.
het constant opnieuw moeten aanmaken (proberen) van vrienden na elke verhuis/nieuwe school.

om te beginnen.
het is allemaal begonnen op mijn eerste middelbaar.
ik kon niet meer in de klas zitten of ik kreeg paniekaanvallen,
aangezien ik zonder dat ik dat op die moment wist een hevige sociale fobie had ontwikkelt.
hoe het komt weet ik niet maar soit.
omdat ik niet meer naar school wouw/kon gaan ben ik thuis tussen 4 muren blijven zitten zonder ooit buiten te komen.
heb geen vrienden of kennisen meer rond mij en ben al 20 jaar ondertussen.
dat is 8 jaar pure eenzaamheid.
ik ben dus nooit een jaartje geslaagd geweest in school waardoor ik het heb opgegeven, ik ben niet meer geweest en had mijn moeder besloten mij op te nemen in een jeugdinstelling.

daar heb ik te horen gekregen dat ik een serieuze angstoornis heb en een al redelijk zware depressie voor een 13 jarige.
ze hebben mij dus ook al meteen volgepropt met pillen.
prozac, en kalmeer pillen.
heb daarna geprobeerd om trug naar school te gaan maar het lukte niet.
het overmatig zweten, rood hoofd, niet meer durven ademen en op elke beweging dat ik doe extra hard op te letten, kon ik gewoonweg mij niet focussen op de lessen.
ik ben dus thuis gebleven en heb mij toen 2 jaar achter de computer (s'nachts gezet) tot ik weer ben opgenomen voor 6 maanden in een jeugdinstelling.

daar heb ik weer een diagnose gekregen met name, post traumatische stress stoornis door het accident waarin mij vaderfiguur is omgekomen.
autisme spectrum stoornis
en hevige depressie.
heb hiervoor weer een hele cocktail gekregen van pillen die ik weer een paar jaar heb ingenomen.
nu over autisme gesproken.
het deed me niets toen ik het te horen kreeg.
maar voor mijn moeder was het wat anders, na 5 seconden wist bijna heel belgié het.
waardoor heel mijn famillie zich anders begon te gedragen tegen me omdat ik zogezegd (gehandicapt) was.
mijn moeder heeft sindsdien altijd mijn polleke vastgehouden bij alles wat ik deed. kortom ik ben 20 jaar en kon nog steeds niets alleen omdat ik niets alleen mag doen.
door zo behandelt te worden en naar een auti school gestuurd te worden ben ik mezelf beginnen te observeren en me beginnen te vergelijken met andere auti's waardoor ik nog dieper in de put ben gezakt en mezelf bekeek als een extreem rare persoon.

ik was toen nog maar 16 jaar. en mijn hoofd zat non-stop vol met zelfmoord.
ik heb nooit een poging ondernomen, ik ben gewoon s'nachts blijven leven en achter een computertje blijven zitten omdat er toch niets anders te doen was.
waardoor ik nog dieper in de put zat.

uiteindelijk ben ik 18 geworden 2 jaar geleden..
mijn schoolplicht was afgelopen dus moest niet meer naar school ook al ging ik nooit.
waardoor de jeugdrechtband en het jeugdcommité niet meer non-stop achter mij aanzat om mij te bedreigen met geslote jeugdinstellingen etc etc..

maarja zonder diploma,zonder vrienden, zonder enige kennis over de buitenwereld, en zelfs het nooit buitenkomen stond ik toen na te denken.. wat nu ?

dus nog maar een paar jaar extra met toen al serieuze lichaamelijke klachten van de angstoornis, met daarbij een cannabis verslaving en natuurlijk door altijd achter de computer te zitten, een computer verslaving.
ben ik 1 dag na mijn 20ste verjaardag 5 maanden opgenomen geweest in een volwassene instelling.
wat nu ongeveer 8 maanden geleden was.
ik zat er compleet door.
altijd aan zelfmoord denken, geen energie meer om zelfs nog uit bed te komen.
paranoia van de cannabis.
om elke begewing letten vanwege mijn zelf onzekerheid door de autisme diagnose.
en het elke 5 seconden moeten aantrekken van een droge t-shirt wegens het stromende zweet van de angst-stoornis.
ik durfde daar niet meer van mijn kamer te komen.

heb toen nog maar eens nieuwe medicatie gekregen (neem nu 15 pillen per dag)
waarvan:
effexor
xanax
solian
dominal
trazodone.
heb toen ook te horen gekregen dat ik helemaal geen autisme had.
waardoor er serieuze brok in mijn keel zat om 5 jaar zo hard op mezelf te letten terwijl het helemaal niet nodig was.
maar soit.
ik voelde mij na 5 maand beter en had doelen in mijn leven gesteld waardoor ik dus op ontslag ben gegaan.

na nog maar 2 weken zat ik al trug in de put vanwege het feit dat ik nog steeds niets kon ookal wouw ik het wel..

dus ben direct trug opgenomen geweest maar na 2 weken opname had ik al gezegd.. genoeg ermee, het helpt gewoonweg niet.
kreeg tijdens die 2 weken dan ook nog eens te horen dat ik zogezegd borderline en schizoide heb.
waardoor ze me trug in een leuk plakkertje heb mijn gezicht hebben gegeven..

en nu zijn we vandaag.
ik zit nog steeds non-stop aan zelfmoord te denken
heb niemand in mijn leven die ook maar 1 moer om mij geeft
niks van sociaal contact.
famillie dat iets tegen mij heeft omdat ik niets doe (OMDAT IK HET NIET KAN)
trug aan de cannabis.
allemaal bijwerkingen van de medicatie oa:het kan mij allemaal niks meer schelen, geen emoties, problemen beneden in de broek (fijn als je voor de eerste keer in je leven een vriendin hebt....wat erg genant was, die vriendin was toen ik me eve beter voelde maar was snel trug afgelopen)
trug s'nachts leven
heel de tijd als een zombie rondlopen.
altijd tege mezelf praten omdat me,myself and i de enigste is waar ik nog iets tegen kan zeggen (zielig he?)

ik kan niets, heb de fut niet om iets te doen.
en heb er allemaal geen zin meer in.

ik ben op dit forum gekomen om dit gewoon even kwijt te willen ookal is dit verhaal nog niet eens 1% van mijn miserie.

dit klinkt mischien zielig maar ik zouw ook eens graag wat medeleven willen hebben,
en dat doe ik nu door een domme post te maken op dit forum dus doe ermee wat je wilt.
maar ik weet totaal niet meer wat ik nog moet doen met mijn leven. ik ben het gewoonweg moe en wil er simpelweg een eind aan maken.. maar als je daarover praat ben je ...de rotzak... omdat mensen zoveel moeite in je hebben gestoken en is het allemaal voor niets geweest.µ

greets..

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: de rotzak..

12 okt 2012 15:13

ian schreef:hallo iedereen,
ik heb zonet een account op deze site aangemaakt omdat ik graag even wat kwijt wil.
en hoop hiermee eindelijk eens wat medeleven te krijgen (iets wat ik nooit in mijn leven heb gehad)
Hoi Ian,
ik heb je post gelezen - en de oren vallen toch ook werkelijk van mijn hoofd.
Wat jij allemaal voor je kiezen hebt gekregen, het is toch ook werkelijk ongelofelijk!!! :knuffel: :knuffel: :knuffel:
ian schreef:ik ben momenteel 20 jaar, leef al sinds mijn 12-13de in een depressie vanwege dingen die in mijn jeugd gebeurt zijn.
het sterven van mijn enigste vaderfiguur (niet mijn echte vader btw)
het geweld door de vriend van mijn moeder.
het non-stop verhuizen omdat mijn moeder iemand zit te achtervolgen waardoor we daarna op straat zijn beland.
het constant opnieuw moeten aanmaken (proberen) van vrienden na elke verhuis/nieuwe school.
...alsof je een emmer leeggooit!!!
Ja - geen wonder "dat je dan depressief raakt" als reactie op al die trauma's...!
ian schreef:om te beginnen.
het is allemaal begonnen op mijn eerste middelbaar.
ik kon niet meer in de klas zitten of ik kreeg paniekaanvallen,
aangezien ik zonder dat ik dat op die moment wist een hevige sociale fobie had ontwikkelt.
hoe het komt weet ik niet maar soit.
Och, gooi dat woordje gewoon weg.
Ik geloof grif, dat je toen genoeg trauma had, dat je lichaam op gegeven moment ergens van schrok (dat kan een piepklein dingetje zijn geweest, mogelijk iets dat jou aan een trauma deed denken) en dat dat de eerste paniekaanval werd.
En: terwijl je angst hebt, gaan altijd je zintuigen wagenwijd open.
Voel je dan, dat je mensen om je heen hebt, die minder dan onvoorwaardelijk aan jouw kant staan, dan is ook dat al heel naar om te voelen. (En dat zou je idd sociale fobie kunnen noemen.)
(En eerste middelbaar, in NL heet dat de brugklas - dat IS een lastige tijd. Hier wordt dan ook gesproken van 'brugpiepers': nieuwe school, nieuwe mensen, veel nieuwe indrukken, nieuwe vakken en geen juf of meester meer die (idealiter) zorgt voor een goede sfeer in de klas.)
ian schreef:omdat ik niet meer naar school wouw/kon gaan ben ik thuis tussen 4 muren blijven zitten zonder ooit buiten te komen.
Waarbij ook geldt, dat allerlei mensn ete lui zijn geweest om zich echt om jou te bekommeren!!!
ian schreef:heb geen vrienden of kennisen meer rond mij en ben al 20 jaar ondertussen.
dat is 8 jaar pure eenzaamheid.
Brrr! :knuffel: :knuffel: :knuffel:
Een mens is een sociaal wezen en zo lang zonder vrienden - "dat is niets gedaan".
ian schreef:ik ben dus nooit een jaartje geslaagd geweest in school waardoor ik het heb opgegeven, ik ben niet meer geweest en had mijn moeder besloten mij op te nemen in een jeugdinstelling.
daar heb ik te horen gekregen dat ik een serieuze angstoornis heb en een al redelijk zware depressie voor een 13 jarige.
Ja - vind je het gek, je had ook nogal het een en ander voor je kiezen gekregen...!
ian schreef:ze hebben mij dus ook al meteen volgepropt met pillen.
prozac, en kalmeer pillen.
heb daarna geprobeerd om trug naar school te gaan maar het lukte niet.
het overmatig zweten, rood hoofd, niet meer durven ademen en op elke beweging dat ik doe extra hard op te letten, kon ik gewoonweg mij niet focussen op de lessen.
ik ben dus thuis gebleven en heb mij toen 2 jaar achter de computer (s'nachts gezet) tot ik weer ben opgenomen voor 6 maanden in een jeugdinstelling.
...en je schrijft niet over dat ze ook nog iets zinnigs met je hebben gedaan.
(Bijv. psycho educatie, sporten, schilderen, smeden - of echte therapie.)
ian schreef:daar heb ik weer een diagnose gekregen met name, post traumatische stress stoornis door het accident waarin mij vaderfiguur is omgekomen.
autisme spectrum stoornis
en hevige depressie.
heb hiervoor weer een hele cocktail gekregen van pillen die ik weer een paar jaar heb ingenomen.
Tja - sommige lui schijnen te vinden, dat je als cleint "gewoon af en te ene ieuw eiket moet hebben". 023
ian schreef:nu over autisme gesproken.
het deed me niets toen ik het te horen kreeg.
maar voor mijn moeder was het wat anders, na 5 seconden wist bijna heel belgié het.
waardoor heel mijn famillie zich anders begon te gedragen tegen me omdat ik zogezegd (gehandicapt) was.
mijn moeder heeft sindsdien altijd mijn polleke vastgehouden bij alles wat ik deed. kortom ik ben 20 jaar en kon nog steeds niets alleen omdat ik niets alleen mag doen.
Grrrr....!!!!
De facto is ook dat een vorm van (kinder)mishandeling. (Net zoals die moeder die haar zoon vtot en met zijn 14e achter op de fiets naar school bracht, "want hij had geen verkeersinzicht".)
Iemand die 'ruimte' niet gunnen zichte ontwikkelen, foute te maken, etc. is een vorm van mishandeling.
ian schreef:door zo behandelt te worden en naar een auti school gestuurd te worden ben ik mezelf beginnen te observeren en me beginnen te vergelijken met andere auti's waardoor ik nog dieper in de put ben gezakt en mezelf bekeek als een extreem rare persoon.
Brrrr....
(Mijn schoonzus heeft het syndroom van Rett, ook en vorm van autisme - er gaat niet veel gezelligheid uit van een groep auti's...!)
ian schreef:ik was toen nog maar 16 jaar. en mijn hoofd zat non-stop vol met zelfmoord.
ik heb nooit een poging ondernomen, ik ben gewoon s'nachts blijven leven en achter een computertje blijven zitten omdat er toch niets anders te doen was.
waardoor ik nog dieper in de put zat.
:knuffel:
ian schreef:uiteindelijk ben ik 18 geworden 2 jaar geleden..
mijn schoolplicht was afgelopen dus moest niet meer naar school ook al ging ik nooit.
waardoor de jeugdrechtband en het jeugdcommité niet meer non-stop achter mij aanzat om mij te bedreigen met geslote jeugdinstellingen etc etc..
Joepie.
Zelf allerlei dingen kunnen bepalen, omdat je meerderjarig betn, dat scheelt bakken!
ian schreef:maarja zonder diploma,zonder vrienden, zonder enige kennis over de buitenwereld, en zelfs het nooit buitenkomen stond ik toen na te denken.. wat nu ?

dus nog maar een paar jaar extra met toen al serieuze lichaamelijke klachten van de angstoornis, met daarbij een cannabis verslaving en natuurlijk door altijd achter de computer te zitten, een computer verslaving.
Maar idd: geen gezeur van jeugdinstellingen meer kanschelen, maar met alle trauma's en onverwerkt spul ben je ook niet direct vrij om je eigen wil te bepalen, dat doen je trauma's voor je.
ian schreef:om elke begewing letten vanwege mijn zelf onzekerheid door de autisme diagnose.
Wat is de link tussen deze 2 dingen...?
(Er is een therapie die stelt, dat vele het etiket autisme krijgen, terwijl wat aan de hand is, dt je evenwichtssysteem niet echt "volgroeid" is en allerlei bewegingen je moelijker af gaan.)(En dat mbt. je evenwichtssysteem, dat is gewoon te verhelpen, daardoor beweeg je makkelijker en vervalt soms de hele diagnose.)
ian schreef:en het elke 5 seconden moeten aantrekken van een droge t-shirt wegens het stromende zweet van de angst-stoornis.
ik durfde daar niet meer van mijn kamer te komen.
Brrrr.
Er zijn hele goede technieken en therapieen tegen angst, maar die heb je kennelijk niet gehad. :knuffel:
ian schreef:heb toen nog maar eens nieuwe medicatie gekregen (neem nu 15 pillen per dag)
waarvan:
effexor
xanax
solian
dominal
trazodone.
Een goede psychiater, die de boel eens netjes ordent, lijtk me geen luxe.
(Xanax werkt bijv maar 6 weken, daarna slik je het, om je de onttrekkingsverschijnselen van het lijf te houden.)
...en liefst ook eeeindelijk iets doet aan trauamverwerking. (Vaak worden dingen als angst en depressie daarna stukken minder.)
ian schreef:heb toen ook te horen gekregen dat ik helemaal geen autisme had.
waardoor er serieuze brok in mijn keel zat om 5 jaar zo hard op mezelf te letten terwijl het helemaal niet nodig was.
Brrrr...!!!!
:knuffel:
ian schreef:ik voelde mij na 5 maand beter en had doelen in mijn leven gesteld waardoor ik dus op ontslag ben gegaan.

na nog maar 2 weken zat ik al trug in de put vanwege het feit dat ik nog steeds niets kon ookal wouw ik het wel..

dus ben direct trug opgenomen geweest maar na 2 weken opname had ik al gezegd.. genoeg ermee, het helpt gewoonweg niet.
kreeg tijdens die 2 weken dan ook nog eens te horen dat ik zogezegd borderline en schizoide heb.
waardoor ze me trug in een leuk plakkertje heb mijn gezicht hebben gegeven.
:knuffel: :knuffel: :knuffel: :knuffel:
Ja, niets doen aan traumaverwerking, jou nuttige vaardigheden bijbrengen - en dan wel etiketjes plakken - brrrr.

ian schreef:en nu zijn we vandaag.
(...)
altijd tege mezelf praten omdat me,myself and i de enigste is waar ik nog iets tegen kan zeggen (zielig he?)
En goed, dat je in ek geval hier deze posting neerzet - dat IS een poging om contact te maken - ga zo door!!!!

Durske

Re: de rotzak..

12 okt 2012 21:43

Hey Ian,

Ik ben ook nieuw in de wereld van forums en mijn 'verhaal' gaat ook niet zover terug als die van jou, maar ik weet wel hoe het is als niemand je begrijpt en niemand met je meeleeft.
Nou, ik leef met je mee! Het is k**! Hou vol! Als ik je een tip mag geven: zoek een goede psychologg waar je ook een 'klik' bij voelt! Die mensen kunnen zoveel bereiken, zonder dat ze heel veel doen (althans dat lijkt zo..)
Zet 'em op!

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”