viooltje

toen zag ik het niet meer zitten en...

24 jun 2012 00:00

en las deze tekst die me liet inzien en gaf me wat hoop
deze wil ik even met iedereen delen :knuffel:

Zelfmoord een keuze?

Zelfmoord een keuze?

Zelfmoord of suïcide kan vele redenen hebben. Meestal is zelfmoord of suïcidale gedachten niet het probleem zelf maar een symptoom van een dieper liggend probleem. Trauma's, verdriet of depressie zijn veel voorkomende oorzaken dat iemand zich suïcidaal gaat voelen. Zelfmoord plegen is een keuze word er soms verteld en dit is waar en onwaar het hangt er van af hoe het interpreteert.

Voor veel mensen van dit forum zal het al een grote stap zijn om überhaupt op het forum te registreren en hun verhaal naar buiten te brengen, vaak zit er veel schaamte achter zelfs terwijl je hier van een anonimiteit geniet. Dus je kunt dit zien als een eerste stap in de goede richting.

Zelfmoord een keuze? Ja en nee.

Het daadwerkelijk jezelf beroven van het leven is een keuze, het kan lijken dat het de enigste optie is die nog overblijft maar het is en blijft een keuze. Jezelf suïcidaal voelen (zelfmoord willen plegen) is dat niet, je hebt geen keus over hoe je je voelt. En net zo zeer als depressies geen keuze zijn, zijn gedachten over zelfmoord dit ook niet. Sterker nog deze gedachten zijn een natuurlijk proces waar je jezelf niet voor hoeft te schamen, maar natuurlijk wel hulp voor zal moeten zoeken. Het feit dat iemand zich suïcidaal voelt betekend niets meer en niets minder dan: dat zijn problemen en emoties sterker wegen dan zijn kracht om hier over heen te komen. De balans is weg, en flink ook.

Maar er is hoop er is altijd hoop, al lijkt alles hopeloos er is altijd een manier om verder te komen zonder je eigen leven te ontnemen. Er zijn op dit forum vele mensen die naar je willen luisteren en je tips willen geven om uit het zwarte gat der depressie te komen. Maar dit is een hulpmiddel, als je het echt niet meer red zijn er professionals (kom ik iets later op terug). Daarentegen zal niemand je hier tips geven hoe je zelfmoord kan plegen, dit is tegen de wet en om heel eerlijk te zijn ook wel een beetje raar.

Professionele hulp. Soms komt ook professionele hulp te kort, dat je het niet met je psychiater of psycholoog kan vinden. Dit kan gebeuren want vergeet niet, zij zijn ook maar mensen en soms klikt het gewoon niet. Als dit het geval is heb je recht op een andere therapeut en je mag hier best op aandringen. In mijn persoonlijke geval ben ik bijvoorbeeld tweemaal van therapeut gewisseld.

Als je echt geen uitweg meer ziet en je hebt alles opgegeven stel je dan tenminste deze vragen nog een keer. Want wat heb je nog te verliezen, als je dood bent ben je alles kwijt.

1. Waarom pleeg ik zelfmoord? (en dwing jezelf tot een precieze reden) het kan zijn dat je suïcidaal bent door bepaalde personen, dan zou ik eerder proberen boven deze personen uit te stijgen dan mijn leven te ontnemen voor/door hen.

2. Wie / wat laat ik achter? (Denk hierbij aan ouders of geliefden, broers of zussen, kinderen. Maar ook aan je dieren hond / kat.)

3. Wat wil ik bereiken met mijn zelfmoord? (Wil je rust of dat de pijn weg gaat? Meestal is er ook een andere optie om dit te bereiken en is het dus zonde om je leven weg te gooien)

4. Wat is er fout gegaan / hoe ben ik zo ver gekomen? (En dan niet denken "alles is fout gegaan". Bepaalde dingen / situaties hebben er tot geleid dat de dood de laatste optie lijkt. Kijk wat je aan deze dingen kunt doen zonder jezelf pijn te doen)

En als laatste.

5. Wat verwacht ik dat er gebeurd wanneer ik dood ben? (En hierbij bedoel ik voor jezelf, ga je naar de hemel of paradijs? Ga je naar de hel? wat denk je dat er gaat gebeuren... en is het je leven waard?)***

Waarschijnlijk ben je op dat moment in tranen en heb je spijt van je actie. Maar je hoeft nergens spijt om te hebben het werd gewoon allemaal te veel. Hoe vreselijk dit ook is, het kan gebeuren.

Het enigste wat ik nog kan toevoegen is dat gedachten aan zelfmoord een zeer zware last zijn waar je niet in je eentje mee moet rondlopen. Ze zijn te zwaar voor een persoon om bij zich te dragen, dus praat er over. Met je ouders met je broers of zussen, met je man / vrouw. Zij zullen eerst zeer geshockeerd zijn maar geloof mij, ze zijn liever even bang en in tranen dan dat ze jou voor goed kwijtraken.

Ook zijn er mensen die anders reageren. Als mensen je belachelijk gaan maken er over dan is dit bij hun een teken van zwakte, zoek dan iemand anders om er over te praten. Als je vrienden / vriendinnen je dumpen omdat je depressief bent waren dit nooit echte vrienden, dus zul je hen in je verdere leven ook niet nodig hebben.

En dan is er natuurlijk dit forum waar mensen anoniem hun verhaal kunnen doen (zoals ik al eerder schreef). Ook kun je in het rouwverwerking deel steun vinden voor het verlies van een geliefde. Niemand zal je hier direct aanvallen op jouw doodsgedachten, en als een bericht een keer wat bot overkomt heeft dit meestal ook een goede bedoeling, probeer deze te vinden.

Ook al heb je niets in je leven, geen vrienden, geen succes, geen liefde. Elk leven is het waard om geleefd te worden, en het is misschien een cliché maar het word beter. Niet binnen een dag of binnen een maand, of zelfs niet binnen een jaar. Maar op het gegeven moment word het beter. Het leven heeft zin, maar soms gebeurt er zo veel shit dat je de zin niet meer kan vinden.

Probeer kracht te vinden uit je geliefden, je kinderen, je familie, of zelfs je geloof. Probeer een pad te vinden in je leven, een pad wat het leven voor jouw weer zinvol maakt. We gaan allemaal dood op het gegeven moment dit is zeker, maar dood gaan voor geleefd te hebben klinkt behoorlijk zinloos denk je niet?

Maak je eigen keuzes, die zijn het meest belangrijk. Want aan het einde van de dag, is het jouw leven en niet dat van een ander. Leef zoals jij wilt leven en probeer jezelf altijd trouw te blijven, dit is niet altijd makkelijk maar het alternatief is ook niet echt prettig.

En vergeet niet.
Het leven is hard, maar de voorkant van een trein is nog een stuk harder.

Bedankt voor het lezen, en hou van jezelf.

Eer een wijsheid. Liefde en geluk.
Legion.

P.s. Over punt 5 moet ik toevoegen dat ik zelf niet in de hel als een strafplek geloof. De hel is een plek in je hoofd waar je terecht komt als al je blijdschap weg is. Depressies en trauma's zijn de hel, niet vuur en zwavel. Dit is uiteraard mijn persoonlijke visie.

© Iedereen mag dit artikel vrij gebruiken, als het iemand kan helpen weer een beetje hoop in te zien dan was het voor mij de tijd en moeite waard om te schrijven.

Gebruikersavatar
elgebak
Berichten: 3887
Lid geworden op: 11 mei 2012 14:24

Re: toen zag ik het niet meer zitten en...

24 jun 2012 11:22

Wat ook een bijzonder tijdstip waarop je dit gepost hebt. Letterlijk een nieuw begin :) Hopelijk kunnen mensen hier iets aan hebben. Mooie uitspraak trouwens over de trein, ik denk dat dat zeker klopt.

Gebruikersavatar
katleen
Berichten: 2661
Lid geworden op: 01 apr 2012 22:43

Re: toen zag ik het niet meer zitten en...

24 jun 2012 13:11

eventjes slikken na het lezen van de tekst ....
mijn zus is gestorven door zelfmoord. ik vraag me af wat zij zou hebben geantwoord op die vijf vragen. en dan vooral de vraag : wie laat ik achter? ik denk niet dat zij daar nog aan gedacht heeft toen zij de keuze maakte om zelfmoord te plegen. als ze wist wat een immens verdriet haar ouders , zussen en broers , haar man zouden hebben ... ik weet het niet.
ik denk dat op een bepaald moment je eigen zorgen , verdriet , problemen en ellende zo groot kunnen zijn , dat alle gedachten aan anderen worden verdrongen.
en hoewel ik verschrikkelijk veel verdriet heb gehad toen mijn zus stierf , toch blijf ik achter mijn mening staan dat je het recht hebt om je leven te beeindigen als je zelf niet meer wil leven. en dat moet dan ook op een humane manier kunnen , en daar hoort onder de trein springen niet bij.
MAAR natuurlijk zou ik er alles voor over hebben om de tijd terug te zetten en mijn zus die vijf vragen te stellen. misschien , heel misschien , .... was ze er dan nu nog geweest??
waarmee ik maar wil zeggen dat ik het een tekst vind die `iets` kan betekenen.

angel12

Re: toen zag ik het niet meer zitten en...

24 jun 2012 19:56

Ik heb zelf ook ooit zelfmoord willen plegen. Ik kon een bepaalde pijn niet meer aan.
Op een gegeven moment was ik over de grens, met een been in de dood en met het andere nog in het leven. Ik was niet bezig met "wie laat ik achter", daarvoor had ik teveel pijn en wou ik van de pijn vanaf.

Op een gegeven moment ging ik op zoek naar een koord, een winkel achter de hoek had keuze met overschot. Ik ging ze voelen. Ik wou me dus ophangen.

Natuurlijk wist ik dat ik verkeerd bezig was maar ik zag geen andere oplossing tot ik op zoek ging naar een therapeut. Ik ben er naar 2 geweest. Op een late avond, in dezelfde straat als waar mijn ouders woonden, was een ook centrum. Het licht brandde nog en ik heb aangebeld.

Dat was mijn redding geweest.

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”