Grapjasje

nieuw hier, mijn probeem even schetsen

19 jun 2012 22:28

Ik ben een trotse mama van 2 prinsesjes die 24 oud is, gehuwd en momenteel niet werkende (loopbaanonderbreking)

Even in het kort schetsen wat er met mij aan de hand is

5jaar geleden gaf ik geboorte aan onze eerste prinsesje en werd na de bevalling plotseling down en huilen etc, hoopte dat het over zou gaan maar neen, het werd met ups en downs mezelf erdoor sleuren, een jaar heb ik echt het TOPPUNT gezien maar ik bleef doorvechten

tot ons dochtertje 2.5 jaar werd en ze naar school is beginnen gaan ging het beetje bij beetje een pak beter en geraakte ik uit de put zonder hulp van medicatie of psy

ik bleef gelukkig tot ik een miskraam kreeg in de zomer van 2010(aug) en veel verdriet heb gehad maar storte me op werk, 3maanden later was ik terug zwanger en het verliep super, toen ik 3maand zwanger was ben ik ook nog eens verhuisd naar een grotere woning (eentje waar ik verliefd op was) dus happy happy, tot ik moest bevallen (aug 2011), bevalling verliep niet echt vlot, heb uuurn zitten hyperventileren, baby werd geboren gezond en wel maarrrrr EEN HUILBABY! maanden lang gehuild tot ze 5maand was en dan geminderd maar ondertussen heb ik ook wel gehuild, na de bevalling kon ik echt niet meer normaal functioneren had constant huilbuien tot ons dochtertje 1maand werd. daarna waren het vooral woede buien en neerslachtigheid maar moest me sterk houden voor de baby

toen ze gestopt was me huilen kwam er een GIGANTISCHE LEEGTE in mijn leven! maar hied mezelf wel bezig met vele dagen neerslachtigheid, huilbuien enzovoort dacht dat het van de pil kwam maar neen was niet zo

fysiek heb ik ook een grote tekort aan hemoglobine maar ben met een behandeling bezig nu (bloedarmoede)

nu deze maand is er een extra symptoom bijgekomen waardoor ik volledig niet meer kan functioneren zoals het moet (concentratieproblemen-huilbuien-woedebuien-verwarring-niet weten wat ik voel-soms emotieloos-CONSTANT opgejaagd/zenuwachtig/angstig gevoel)
dus ik kan daniet meer negeren en stap naar arts toe aangezien Valeriaan me niet mee kon helpen

krijg nu peroxitine 20 voorgeschreven om me te helpen en moet naar psychiater

ben echt verloren!!! zou me dat echt helpen? gaat die medicatie aanslaan? ga ik me dan weer gelukkiger voelen? ga ik dan van dat zenuwachig gevoel afgeraken? en wat bij het afbouwen (ontwenningsverschijnselen)

heeft er iemand ook zoiets meegemaakt die me tips kan geven? of iemand die het nu meemaakt met wie het beter gaat

want door die vragen en dat gevoel samen denk ik dat ik nooit meer vanaf geraak tot ik ga sterven en WIL NIET STERVEN dus moet ik in deze omstandigheden blijven leveN? PFFFFFFFFF ZIE HET NIET MEER ZITTEN ALLEMAAL [crying] confused5

Gebruikersavatar
Selfje
Berichten: 1586
Lid geworden op: 25 jan 2012 13:27

Re: nieuw hier, mijn probeem even schetsen

19 jun 2012 22:43

Hoi Grapjasje, welkom op dit forum :)

Jouw probleem is zo 1-2-3 hier niet op te lossen.

De medicatie is al een begin, het duurt vaak 10-12 weken voor het goed aanslaat.

Een bezoek aan een psychiater lijkt me ook een goed idee. Weet je waar ze aan denken?
postnatale depressie wellicht?

Het afbouwen van de medicatie hoef je je voorlopig nog geen zorgen om te maken, dat bespreekt de
psychiater met jou als je daaraan toe bent :)
Laat je glimlach de wereld veranderen,
maar laat de wereld niet je glimlach veranderen.

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: nieuw hier, mijn probeem even schetsen

19 jun 2012 22:56

Hoi Grapjasje,
zo te lezen snap ik de reactie van je arts wel. Ik denk, dat je arts denkt aan depressie. Dat kan verzachten door paroxetine (maar slik vooral vitamine B complex bij de eerste 6 weken) en je kunt baat hebben bij steunende gesprekken. (Genezen doet paroxetine niet.)

Die steunde gesprekken zou je kunnen doen met een psychiater, of anders een maatschappelijk werkster of pschycholoog.(Als je al pillen hebt, heeft een psychiater weinig toegevoegde waarde. Ee psychiater is "alleen maar" een arts, die heel veel weet van pillen zoals paroxetine. Van psychologie weet hij/zij minder dan de psycholoog, tenzij de psychiater ook nog eens de opleiding psychotherapeut heeft gedaan.)

Maar er zijn ook 2 ander opties mogelijk.
Ten eerste: uitputting. De meeste artsen fietsen daar een beetje overheen, maar een forse klap na bevalling nummer 1, daarna een huilbaby en dan ook nog bloedarmoede: ik kan me voorstellen (niet meer dan dat, maar ook niet minder) dat je lichaam gewoon uitgeput is. En dat een boel gevoelens van somberheid en wanhoop "simpelweg" vertalingen zijn van het feit, dat je lichaam toe is aan rust. (Waar je - let's face facts - niet aan toe komt als moeder van zulk jong grut.)
Dus de mogelijkheid laten onderzoeken, of je lichaam grondig toe is aan opkalefateren, lijkt me geen luxe. (Paroxetine doet helaas weinig tegen uitputting.)

En de ander optie is trauma. Wat in wezen gewoon potjeslatijn is voor beschadiging: dat bijv de belasting de afgelopen tijd zo hoog is geweest, dat dat de "druppel" is geweest, di ejou heeft beschadigd. Ook trauma kan de reacties geven die je noemt, en paroxetine kan de gevolgen van een trauma iets verzachten (maar meer ook niet).

En: last but not least: heel veel sterkte, want dat gevoel van :"dit gaat nooit meer over", dat is heel rot!!! :knuffel:

Grapjasje

Re: nieuw hier, mijn probeem even schetsen

19 jun 2012 23:30

ik dank jullie voor de reacties

dus wat de opties betreft van uitputting: ja ik ben TOTAAL UITGEPUT, NIKS ENERGIE MEER OVER, maar daar ben ik mee bezig om dat op te krikken door transfusies etc dus komt wel goed daarmee, maar ben ook psychologisch uitgeput, en de huisarts zei iets van 'stoppen die doorslaan wanneer je helemaal uitgeput bent'

postnatale depressie; daar denk ik zelf ook aan, ik denk dat het combinatie is van alle situaties samen

maar ben echt bang van die partoxetine (komt ook onder naam voor seroxat ofzo), ik wil mezelf blijen voor de kindjes, dus niet constant versuft zijn en moe want dat ben ik nu al, en bij het stoppen ga ik weer in hetzelfde gedoe terchtkomen grrrr we zien wel, morgen begin ik er alvast aan

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: nieuw hier, mijn probeem even schetsen

19 jun 2012 23:47

Grapjasje schreef:ik dank jullie voor de reacties

dus wat de opties betreft van uitputting: ja ik ben TOTAAL UITGEPUT, NIKS ENERGIE MEER OVER, maar daar ben ik mee bezig om dat op te krikken door transfusies etc dus komt wel goed daarmee, maar ben ook psychologisch uitgeput, en de huisarts zei iets van 'stoppen die doorslaan wanneer je helemaal uitgeput bent'
:knuffel: :knuffel:
Ja, wie uitgeput is, "kan niets meer hebben", en omdat je flexibiliteit weg is, je humor,etc. komt ieder dingetje ook wer comstant aan als een klap.
Grapjasje schreef:postnatale depressie; daar denk ik zelf ook aan, ik denk dat het combinatie is van alle situaties samen
Ja, - maar: het woord is een afspraak tussen psychiaters. De meeste vrouwenartsen geloven er niet in (die lui kijken naar hormonen, wat logisch is voor een gynaecoloog, en dar is doorgaans niets mis mee). Feit is wel, dat veel vrouwen na een bevalling depressief worden. En daar kan dus hetzij uitputting hetzij trauma de ''motor'' achter zijn (ipv. "gewone" depressie).
Grapjasje schreef:maar ben echt bang van die partoxetine (komt ook onder naam voor seroxat ofzo), ik wil mezelf blijen voor de kindjes, dus niet constant versuft zijn en moe want dat ben ik nu al, en bij het stoppen ga ik weer in hetzelfde gedoe terchtkomen grrrr we zien wel, morgen begin ik er alvast aan
Er is 1 manier om er achter te komen: gewoon proberen.
Voel je je er akelig bij, kun je hetzij de vitamine B complex er bij neen, is et dat ook niet, dan stop je er gewoon weer mee. (Paroxetine/ seroxat kan helpen, maar niet meer dan een zetje. Kijk dus, of die pillen je dat zetje geven, zo nee - geen vrouw overboord, er zijn vele wegen die naar het doel 'herstel' leiden.)

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”