Sinistercries

Depri, geen motivatie - Lang verhaal

06 jun 2012 12:17

Ik heb nog nooit hulp gezocht met mijn problemen, dit is eigenlijk de eerste keer en ik hoop dat ik misschien advies vinden zal wat me helpen kan.

Zolang ik leef kan ik me eigenlijk niet herinneren dat ik ooit gemotiveerd ben geweest om iets te doen, school vond ik niks, werk heb ik altijd waardeloos gevonden, en ik heb nooit eigenlijk een reden gezien om te leven.

Ik probeer altijd logisch na te denken, en ik realiseer me dat ik het leven nog niet heb opgegeven, ik vertel mezelf altijd dat ik nog geen zelfmoord heb gepleegd omdat ondanks dat ik ongelovig ben, de hel misschien bestaat, en deze wereld me toch wel wat meer aanstaat dan eeuwig branden.

Ik heb altijd last gehad van ondergewicht, weeg op het moment 52kg en ben 1,80m lang, ik vertel altijd aan anderen dat het raar is omdat ik zo veel eet, maar als ik echt kijk naar wat ik eet, eet ik bijna niets, en krijg ook bijna niets weg.

Ik heb s'ochtends moeite om eten naar binnen te werken, ik weet niet of ik ziek ben, gewoon niet genoeg en onregelmatig slaap, of dat er iets anders aan de hand is.

Zelfs als ik honger heb eet ik vaak niets omdat ik veel te kieskeurig ben, en als mijn enige keuze een boterham is zal ik het al snel overslaan om vervolgens op mijn werk te staan trillen op mijn benen en een licht gevoel in mijn hoofd te krijgen.

Er spelen zoveel dingen mee, op jonge leeftijd groeide ik op met een alcoholistische vader die mijn zussen vaak sloeg en ons speelgoed kapot maakte als hij het vervelend vond, en hoewel ik hier vrijwel nooit meer aan denk in het dagelijks leven, hoor ik mijn zussen nog steeds als ik lees over misbruik of soortgelijke dingen, ik blijf altijd in het verleden hangen lijkt het wel, en zet gewoon nooit een stap verder.

Werken doe ik al sinds ik 8 ben, omdat mijn ouders gescheiden waren en mijn moeder geldproblemen had, deden we alles om rond te komen, zo liep ik met folder en kranten wijken mee, zodra ik dit alleen op de fiets kon doen kreeg ik wijken van mijzelf, en ik kan me niet echt herinneren kind te zijn, ik sloot mezelf altijd binnen op en zit sinds mijn 12/13de al dagelijks achter de computer, vanaf het moment dat ik wakker word tot het moment dat ik naar bed ga, ik heb momenteel geen school maar wel een part time baantje als “vakkenvuller” daar kom ik dan mijn bed wel voor uit, wel van mijn computer af, maar echt niet met liefde, ik geloof ondanks dit dat ik geen last van een computer verslaving heb, want als ik iets te doen heb dan doe ik het ook gewoon, en ik zit me meestal zelfs op de pc te vervelen.

Ik ben ook altijd gepest op school, ik weet niet echt of het ooit anders is geweest, omdat ik stil was, mager was, gewoon niet goed met mensen kon praten, ik had altijd wel 1 of 2 mensen/vrienden waarmee ik wel kon praten, maar na vele verhuizingen en het constant kwijtraken van de vrienden die ik had als gevolg, heb ik het idee gewoon dat ik het heb opgegeven, mijn sociale leven bestaat niet meer.
Ik ben bang op uit te gaan, op sollicitaties te gaan, bang dat mensen een negatieve mening over mij zullen uiten, dat ik niet zal worden geaccepteerd.

Nou praat ik misschien wel online met tientallen mensen per dag, via chats, voicechats, skype en dat soort dingen, maar dit tel ik niet mee, aan het eind van de dag zal er toch een groot verschil zijn tussen een echte vriend en iemand die je alleen virtueel kent.

Nou is er ook nog school, ik heb zoveel scholen gehad dat ik me de helft niet kan herinneren, eigenlijk alleen de scholen waar het pesten het ergst was, de laatste jaren zijn we gelukkig niet vaak meer verhuist, ookal zit mijn moeder nog diep in de schulden, kunnen we hier toch blijven

Ik ben na de 2de met school gestopt, na dat ik heel erg agressief ben geworden door het pesten, was dat ene propje naar mijn hoofd gewoon te veel, ik was er klaar mee.
Elk scheldwoord wat ik me kon bedenken heb ik voor in de klas voor jan en alleman er uit gegooid, en de lerares begreep waarom. Tijdens mijn middelbare school was ik extreem vaak depressief, schreef ik vaak gedichten in het Engels achter op mijn toetsen en huiswerk, ik weet nog wel dat ik een keer uit de klas gehaald werd en me verteld werd hoe goed het was, en dat ik er verder mee moest, het uit moest laten brengen, ik dacht gewoon dat de leraar gek was, ik heb nooit vertrouwen gehad in de dingen die ik maak of doe, ik moet ook zeggen dat ik ruim de helft van mijn eerste middelbare school jaar gespijbeld heb, en ik heb de complete eerste maand van mijn 2de jaar gespijbeld, toen mijn moeder werd gebeld dat ik “een” dagje gemist was.

Maargoed, omdat de school het idee had dat ik wel redelijk “Intelligent was” iets wat ik vrij vaak te horen kreeg, je kan het wel, maar je doet het niet... mocht ik de laatste jaren compleet overslaan, en hebben ze me overgezet naar het MBO, dan wel voor mensen die moeite hadden met leren, of soortgelijke problemen en depressies hadden.

Ik heb met moeite dat hele jaar uitgezeten op het MBO 1, ik werd eigenlijk niet gepest, maar praten met niemand en voelde me nooit gemotiveerd, nooit welkom op school, en maakte zelden mijn werk af tenzij ik onder druk stond.

Ookal had ik mijn werk niet gemaakt, werd er gezegd dat als ik de examens doorkwam, ik gewoon zou slagen ondanks mijn gebrek aan interesse en inzet.
Ik heb hier heel erg spijt van, maar ben nooit voor de examens op komen dagen, en heb alle telefoontjes genegeerd tot ik uit eindelijk gewoon niks meer van school hoorde, ik heb ook in hulp programma's gezeten, om me te helpen met werk te vinden bijvoorbeeld, en hoewel ik altijd heel gemotiveerd lijk als ik direct met mensen aan het praten ben, zodra ik alleen ben zal ik alles proberen om gewoon contact met deze mensen te vermeiden
Waarom ik dit allemaal vertel weet ik niet, ik heb niet het idee dat mijn verleden een probleem is, ik denk dat ik vandaag nog, als ik zou willen, mijn leven opnieuw zal kunnen op pakken.

Maar ik weet dat ik er niets mee zal doen, dat ik dingen probeer maar met een weekje weer opgeef, dat ik achter mijn computertje zal blijven zitten, niet genoeg eten zal, en als ik in oktober 21 word, me weer zal herinneren dat ik mijn leven goed heb verneukt.

Ik wou dat ik niet opgaf.. Gemotiveerd was.. En ik weet dat ik altijd slappe excusen heb en dat ik beter kan, maar ik doe het niet, help.

Poolster

Re: Depri, geen motivatie - Lang verhaal

08 jun 2012 08:20

Hey Sinistercries,

Ik heb je verhaal een aantal keren in stilte gelezen en het raakt me wel...

Ik kan me voorstellen dat je door het opgroeien in een dergelijke situatie en het vele pesten op scholen, geen vertrouwen meer hebt in medemensen en niet meer gelooft in jezelf.
Waarom werd je gepest? Had je moeite met opkomen voor jezelf?
Toch merk ik in wat schrijft, dat er iemand met veel capaciteiten/talenten schuilgaat achter deze mail en zou het zonde zijn om dat verloren te laten gaan. Je hebt veel meegemaakt. Maar inderdaad, met de nodige wilskracht kan je een heel nieuw leven opbouwen!

Je hebt een aantal trajecten gevolgd, zeg je. Ben je er via deze weg ooit achtergekomen wat je graag zou willen gaan doen en/of waar je echt goed in bent? Zelfstandig werken of in team? Of is er een bepaalde studierichting/branche die je ooit hebt willen doen, waar je je hart in zou kunnen leggen?
En gedichten schrijven? Ooit niet in die richting gedacht, schrijven kan heel breed gaan...
Of misschien is dat gewoon een passie die je (terug) in je vrije tijd zou kunnen integreren, een begin...?

Ben je ooit langsgeweest bij de arts/dietiste i.v.m. je ondergewicht?
Misschien een voedingsplan laten opstellen.
Waarom eet je niet genoeg? Geen hongergevoel of is het wat anders?
Ik denk aan wegdrukken van emoties....maar kan het mis hebben...
Heb je er ooit aan gedacht om te gaan praten met een psycholoog, therapie te gaan volgen?

Groetjes,

Poolster

Gebruikersavatar
elgebak
Berichten: 3887
Lid geworden op: 11 mei 2012 14:24

Re: Depri, geen motivatie - Lang verhaal

08 jun 2012 09:41

hoi Sinistercries,

Wat een verhaal zeg. Het doet me pijn om te lezen dat je als achtjarige moest werken om bij te dragen aan het gezin. En dan ook dat pesten erbij. Ik kan me voorstellen dat je geen interesse had in school. Je kon thuis al geen kind zijn en op school heb je ook je verplichtingen, waar je ook nog eens gepest wordt. Wat ik me wel afvraag, waar was je altijd als je spijbelde en was je dan alleen of samen met iemand? Had je in die 'vrije' tijd wel plezier of was je dan aan het overleven?

Waardoor heb je op dit moment ook geen motivatie voor school/werk? Is het de angst om weer gepest te worden? Heb je het gevoel dat je al te veel hebt gedaan, omdat je altijd voor je ouders moest werken? Heb je het gevoel dat je eerst tot rust moet komen en daarna verder kunt? Ik lees namelijk wel dat het je iets kan schelen dat je geen motivatie hebt, en dat je dat graag zou willen. Zou je dan niet alsnog iets kunnen doen met het schrijven? Daar ligt blijkbaar een interesse van jou, en door iets te doen wat je leuk vindt kun je misschien motivatie vinden om te werken. Soms is het ook beter om alvast een stap te zetten nog voordat je motivatie hebt. Zelf ben ik ook eens met iets begonnen waar ik geen motivatie voor had (oke alleen wat lichte externe motivatie) en niet eens wist of ik wel motivatie wilde, maar toen ik er eenmaal mee bezig was groeide dat vanzelf. Motivatie moet je maken, dat komt vaak niet uit de lucht vallen. Je bent nu nog jong dus het is nu nog makkelijk om aan een opleiding te beginnen. En als je de stap gaat zetten om iets met het schrijven te doen (bijvoorbeeld) zul je misschien vanzelf plezier krijgen in een opleiding en daarna werk, en heb je ook meteen het probleem opgelost van je altijd vervelen achter de computer.

Zo te lezen was je ook altijd al mager. Kreeg je vroeger wel genoeg te eten? (dat vraag ik me af omdat het moeilijk was om rond te komen). Met het gewicht dat je nu hebt zit je op een BMI van 16 wat echt veel te weinig is. Dat gaat niet meewerken om je gelukkiger te voelen. Ik weet uit ervaring dat je je daar heel lang gezond bij kunt voelen, maar op een gegeven moment is die energie volledig op en ga je je almaar ellendiger voelen. Gewichtsherstel kost nog veel meer energie en levert nog meer negatieve gevoelens op, dus ik zou je echt aanraden om daar aan te werken voordat je je nog depressiever gaat voelen. Als het met eten niet lukt kun je via een diëtiste een machtigen krijgen voor nutri. Dat drink je zo weg (als je er net zo gek op bent als ik tenminste 001_tongue )

Groetjes 3some

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”