Mariekje

Waarom zo ongelukkig?

16 mei 2012 21:30

Hey iedereen,

Ik ben nieuw hier, dus ik zal me even kort voorstellen. Ik ben Marieke, 19 jarige studente uit Nijmegen. Ik studeer, ik zit op kamers, heb 'vrienden' om me heen en alles lijkt zo goed te gaan. Toch ben ik zo ongelukkig. Dus laat ik maar bij het begin beginnen.

Toen ik 17 was heb ik opgenomen gezeten. Ze vonden dat ik een gevaar voor mezelf was, en ik kon ze geen ongelijk geven omdat ik het liefst een eind aan mijn leven wilde maken. Niet omdat ik niet meer wilde leven, maar omdat ik af wilde van alle ellende. Ik voelde me zo diep ongelukkig, ik had geen vrienden, huilde mezelf 's avonds in slaap en maar blijven lachen. Mijn dagbesteding was ondertussen het verbergen van mijn littekens, die mijn arm steeds meer begonnen te sieren, voor alle mensen om mij heen.

Ik heb daar een half jaar gezeten. Ik heb veel moeilijke momenten gehad. Heb in het ziekenhuis gelegen na een overdosis en pas toen besefte ik dat ik mezelf moest veranderen. Maar dat is eigenlijk veel moeilijker dan het soms lijkt. Ik dacht dat het me was gelukt, want ik heb het jaar daarna mijn vwo afgerond en ben gaan studeren, waar het allemaal super goed gaat. Ik loop nominaal, alles gaat goed, heb veel mensen om mij heen. Ik heb het ideale studentenleventje. Ben een meisje dat er, als ik de rest moet geloven, ook nog leuk uitziet.

Waarom ben ik dan zo ongelukkig? Ik had het er met een van de weinige echte vrienden die ik heb over vandaag. Volgens hem zou ik zo gelukkig moeten zijn. Ik ben slim, ik heb een hele toekomst voor me liggen waarin ik niet bang hoef te zijn dat ik geen dak boven mijn hoofd krijg, ik heb een thuis bij mijn ouders, waar ik altijd naar toe kan gaan en ik heb vrienden. Voor mijn gevoel misschien niet de vrienden die ik zou willen, maar er zijn wel heel veel mensen die om mij geven en mij uit mijn dagelijkse sleur halen. En als ik dat allemaal zo hoorde toen hij dat zei, snapte ik niet waarom ik me dan toch zo ongelukkig voel. Hoe komt dat toch...

Wanneer ik op mijn kamertje zit, gaat er van alles door mijn hoofd heen. Waarom heb ik niet die paar echt goede vrienden die een ander heeft? Waarom heb ik niet dat lieve leuke vriendje dat er altijd voor mij is? Waarom ben ik degene die thuis op de bank zit, terwijl de rest allemaal leuke dingen doen? Soms zijn het van die kleine dingen die mij verdrietig maken. Het feit dat met bijvoorbeeld koninginnedag iedereen met zijn vrienden op stap gaat, dat wil ik ook. Terwijl thuis bij mijn ouders zit en niemand is die mij meevraagt. Ik mis vrienden bij mijn ouders thuis, omdat ik daar nooit de kans voor heb gehad. Veel mensen kijken me daar raar aan omdat ik dat gekke meisje was toen en daarna ook snel ben vertrokken om in een andere stad te studeren.

En ik weet dat het ook aan mezelf ligt. Ik bedoel, ik kan ook op zoek gaan naar vrienden. Hun vragen of ze iets willen doen. Maar iets in mij weerhoudt mij daarvan. Bang dat ze het raar vinden, dat ze me zullen afwijzen. Vandaag ook, ik zou met die vriend van mij op vakantie gaan, hij zou me Rome laten zien. maar doordat we laatst flinke ruzie hebben gehad, wil hij dat niet meer. Maar ik ben degene die weer teleurgesteld wordt ik zijn leven. Hoe vaak mensen iets met mij hebben afgesproken en vervolgens afzeggen. Dat doet pijn. Alsof ze je niet belangrijk genoeg vinden.

Ik voel me eenzaam en alleen en weet niet hoe ik van dat gevoel af moet komen. Ik voel me vaak onbegrepen door andere mensen, waardoor ik mijn problemen bij me houdt in plaats van dat ik ze vertel. En ik weet het gewoon even niet meer. Sinds mijn 17e ben ik altijd blijven nadenken hoe het zou zijn om dood te zijn. Voor mijn gevoel zou niemand mij missen, en dat maakt me verdrietig. Als het je al zo lang niet meer boeit of je dood gaat of niet, zijn het de kleine dingen als je eenzaam voelen opeens groot genoeg om als reden aan te dragen.

Zo voelt het tenminste voor mij..

Gebruikersavatar
Radius
Berichten: 827
Lid geworden op: 05 aug 2011 21:53

Re: Waarom zo ongelukkig?

17 mei 2012 10:44

Verwonderlijk hoe vaak talentvolle mensen als jij zo negatief over zichzelf zijn. Als je je eenzaam voelt, is het niet misschien een goed idee je aan te sluiten bij een dispuut? Daar zit de nodige verplichting aan vast, wat misschien in het begin even wennen is, maar het zorgt er wel voor dat je met mensen in contact blijft. Mocht je het gevoel hebben dat daardoor je vrijheid teveel wordt ingeperkt, dan kan je misschien bij een studentensportvereniging gaan? Dat is niet duur en je hoeft niet telkens verplicht aanwezig te zijn, terwijl je er wel leuke contacten aan kan overhouden en sporten op zich je ook al een beter gevoel geeft. Denk er eens over, ik denk dat het zeker het overwegen waard is. Als de drempel je te hoog is, zet dan de voor- en nadelen eens op een rijtje, misschien samen met een vriend, zodat de kans dat je je met een slap excuus blijft opsluiten minimaal is.
Neem weg, de sluier van illusie
Neem waar, de vreugde in het absolute

Gebruikersavatar
elgebak
Berichten: 3887
Lid geworden op: 11 mei 2012 14:24

Re: Waarom zo ongelukkig?

17 mei 2012 19:55

hoi Mariekje,
Het eerste wat ik me afvraag is waar jouw ongelukkige gevoel vandaag komt. Van welke ellende wilde je af toen je het liefst een einde aan je leven wilde maken en opgenomen werd? Begon je je ongelukkig te voelen door een gebrek aan vrienden, of was het gebrek aan vrienden een gevolg? Ben je nu ook nog steeds in therapie, of hebben ze je na de opname zo laten gaan?

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13450
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: Waarom zo ongelukkig?

17 mei 2012 20:45

Radius schreef:Als jij je eenzaam voelt, is het niet misschien een goed idee je aan te sluiten bij een dispuut? Daar zit de nodige verplichting aan vast, wat misschien in het begin even wennen is, maar het zorgt er wel voor dat je met mensen in contact blijft.
Als ik het verhaal van Mariekje lees, dan lijkt ze me niet bepaald het type voor een studenten dispuut. Over een paar maanden is het weer introductie tijd, er is niks zo gênant als een stel jonge dispuut studentjes die de Nijmeegse binnenstad onveilig maken met hun stomme ontgroeningspelletjes. Als je toch al een beetje een eenling bent, dan ga je daar absoluut niet happy van worden, want dan gaat het verhaal al snel de ronde dat je een kneus bent. Met alle gevolgen van dien.
* Liebe Macht Frei *

Mariekje

Re: Waarom zo ongelukkig?

20 mei 2012 00:23

Hey iedereen,

Bedankt voor de reacties!

Ik moet Volhoudertje inderdaad gelijk geven; een dispuut is niks voor mij. Ik vind die verplichtingen en ontgroeningen maar niks. Daar houd ik gewoon niet van. Wat niet betekent dat ik een eenling ben. Want hoewel ik mijzelf vaak niet volledig kan uiten wanneer ik mensen om mij heen heb, heb ik zeker graag mensen om mij heen. Ik ben in zoverre een eenling dat ik mijn echte gevoelens niet kan uitten naar andere mensen. Mensen zien mij als het spontane, vrolijke meisje dat altijd voor iedereen klaar staat, nooit een kwaad woord over iemand zal spreken en graag in is voor een feestje.

Ik zit wel bij een studie vereniging. Klinkt misschien saai, is het totaal niet. De vereniging heeft een kamer op de uni, waar ik zo'n beetje elke dag te vinden ben. De vereniging heeft borrels, waarvan ik er in mijn hele studentenleven nog geen 1 gemist heb. Activiteiten ben ik ook altijd bij. Het voordeel van mijn studievereniging is dat het geen verplichtingen heeft, maar de gezelligheid vind ik heerlijk. Ik wilde zelfs het bestuur in gaan. Heb gesolliciteerd, gesprek gehad, aangenomen maar op het laatste moment toch afgezegd. Bang dat het volgend jaar door alle stress en dergelijke, weer slecht met me gaat, en dat wil ik voorkomen.

Toen ik dat bericht een paar dagen geleden plaatste, zat ik in een soort paniek bui. Dat krijg ik de laatste tijd steeds vaker. Op zo'n moment word ik bijna gek. Ik kan niet realistisch meer nadenken en ik ben zo ontzettend in paniek. Ik voel me dan alleen, heb het gevoel dat niemand om mij geeft. Alsof ik het leven dat ik graag zou willen, niet kan vinden. Terwijl, als die bui voorbij is en ik me redelijk goed voel, zoals nu, mij helemaal niet zo alleen voel. Ik geef toe dat ik weinig vrienden heb waar ik naartoe kan met mijn grote problemen. Maar dat komt omdat ik geen vertrouwen heb in mensen, want ik weet dat als ik bij ze aanklop, ze allemaal voor me klaar zullen staan. Ik durf het alleen niet.

Om even in te gaan op de vraag van Elgebak over hoe het ontstaan is:

Als klein kind voelde ik me altijd minderwaardig. Kinderen pestten mij op de basisschool en ik was klein en kwetsbaar en kon er niet tegenin gaan. Dat heeft onbewust toch veel bij mij gedaan. Ik begon mezelf heel afstandelijk op te stellen, ik wilde mezelf niet kwetsbaar maken. Want als ik niet kwetsbaar was, dan kon niemand mij iets maken. Dat was mijn manier van ermee omgaan.

Toen ik zestien was, overleed mijn opa, wat mij ontzettend veel pijn deed. Ik kreeg toen het gevoel dat ik dood moest, in plaats van hem. Hij genoot van het leven en na een leven waarin hij nooit ziek was geweest en altijd voor mij klaar stond, mocht hij niet opeens na een week overlijden aan kanker. Niet terwijl ik bleef leven, en toch niet optimaal genoot van het leven. Ik miste hem zo erg, dat ik steeds depressiever werd.

Een paar maanden later vertelden mijn ouders dat we gingen verhuizen. Ik vond het niet fijn, maar ik durfde er niet tegenin te gaan. Uiteindelijk had ik zelfs even het gevoel dat het juist misschien goed was. Nieuwe omgeving, nieuwe start. Helaas merkte ik al snel dat ik te depressief was om nieuwe vrienden te maken. Door mijn gevoel van binnen, was ik soms liever alleen, dan dat ik mensen opzocht. Dit maakte mijn depressie steeds erger. Ik haatte mezelf om wie ik was, ik was in een nieuwe omgeving zonder vrienden, en het enige wat ik wilde was dood en ondertussen zag ik ook nog dingen die niet echt leken te zijn. Wat mij in leven hield was het snijden. De pijn maakte het leven draaglijker voor mij.

Toch is dat ook niet lang vol te houden. Mijn school kwam erachter en ik werd naar een inrichting gestuurd. Ik heb daar een halfjaar gezeten, heb halverwege nog in het ziekenhuis gelegen en heb ontzettend veel meegemaakt. Maar na een half jaar mocht ik eindelijk naar huis. Het nieuwe schooljaar begon en ik maakte mijn vwo af. Die zomervakantie die daarop volgde, ben ik op vakantie verkracht door een jongen die we hadden ontmoet. Dat doet veel met je, je denkt dat het eindelijk goed gaat, gebeurd dit en val je weer terug naar waar je was begonnen.

Toch wist ik mezelf wel op de been te houden en ben ik gaan studeren. Het heeft me heel veel moeite gekost om met de gebeurtenis overweg te kunnen, maar het vrienden maken ging gelukkig ontzettend makkelijk. Als vanzelf stroomde ik in een groep vrienden, die tot de dag vandaag nog steeds mijn vrienden zijn. De hele studie vereniging is mijn vriendengroep.

Hoewel ik op dit moment dus genoeg mensen om me heen heb staan, durf ik maar weinig mensen te vertrouwen. Ook sinds ik in Nijmegen studeer, heb ik genoeg dingen meegemaakt die mij het vertrouwen in mensen heeft laten afnemen. En al die dingen bij elkaar maken het dat ik alles soms zo lastig vind, en dat ik me zo eenzaam voel. Als ik me down voel, durf ik bijna niet naar mensen te gaan om om hulp te vragen. Bang dat ze me of zullen dumpen, of misbruik van me zullen maken omdat ik op dat moment een makkelijke prooi ben.

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13450
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: Waarom zo ongelukkig?

20 mei 2012 11:29

Mariekje schreef:En al die dingen bij elkaar maken het dat ik alles soms zo lastig vind, en dat ik me zo eenzaam voel. Als ik me down voel, durf ik bijna niet naar mensen te gaan om om hulp te vragen. Bang dat ze me of zullen dumpen, of misbruik van me zullen maken omdat ik op dat moment een makkelijke prooi ben.
Heftig verhaal hoor, wat je daar allemaal beschrijft. Ik vind dat je wel een compliment verdient dat jij je staande hebt weten te houden en bent gaan studeren en vrienden maken.
Vragen om hulp is een belangrijke sociale vaardigheid. Het is lang niet altijd eenvoudig, maar net als bij veel dingen, is het is een vaardigheid die te leren is.
* Liebe Macht Frei *

Poolster

Re: Waarom zo ongelukkig?

20 mei 2012 19:07

Hey Mariekje,

Herken dat gevoel wel heel sterk, bang zijn voor afwijzing, vooral door ervaringen uit het verleden. Misschien zie je jezelf niet als dat leuke meisje, terwijl anderen dat waarschijnlijk wel doen. En dat gevoel dat je over jezelf hebt, stuurt het hele mechanisme aan, van negatieve gedachten...I know 001_rolleyes . Als je het gevoel hebt van, ik wil daar graag naartoe/of ik wil daar aan deelnemen, zou ik het er toch op wagen, even door de barrière heenbreken en het misschien vragen aan iemand van die studie vereniging waar je bij bent? Misschien heb je eerst iemand vast die nee zegt, maar dat hoef je niet op jezelf te betrekken. Die persoon kan geen zin hebben, al andere plannen hebben of zich misschien ook niet goed voelen; er kan zoveel spelen. Geef niet onmiddellijk op en blijf proberen tot je wel iemand vindt voor een bepaalde activiteit. Hoe meer je dat doet en 'oefent', hoe meer het vertrouwen zal komen. Althans, zo heb ik het al ervaren in bepaalde periodes van men leven.

Hoop dat dit je misschien een beetje helpt :)

Groetjes,

Poolster

Gebruikersavatar
elgebak
Berichten: 3887
Lid geworden op: 11 mei 2012 14:24

Re: Waarom zo ongelukkig?

06 jun 2012 19:24

Wat een heftig verhaal meid.. Ik kan me voorstellen dat je jezelf zo min mogelijk kwetsbaar wilde maken door het pesten. Heeft het niet willen vragen van hulp daar misschien mee te maken? Dat je je dan te kwetsbaar voelt? Ik denk dat het juist heel goed voor je kan zijn om hulp te vragen wanneer je denkt dat nodig te hebben. En mochten mensen je dan laten vallen (waar ik niet meteen van uit zal gaan), dan weet je ook wat je aan die mensen hebt. Als mensen je laten vallen doet dat heel veel pijn, maar hoeveel waarde hecht je aan onechte vriendschappen? Hoe goed zou jij je voelen in een vriendschap als de ander je toch niet zo belangrijk vindt? Zijn er mensen waar je veel aan verteld over waar je mee zit? Praten kan al enorm helpen als je ergens mee zit, echt waar. En als je twijfelt of je iemand daarin kunt vertrouwen kun je altijd nog beginnen met een klein beetje informatie loslaten en zo steeds iets meer als dat goed voelt. Ik hoop dat je echt goed leert praten en leert om hulp te vragen. Ik merk bij mezelf dat ik daar zelf veel aan heb. Ik praat veel met mijn beste vriend en ik heb inmiddels ook geaccepteerd dat hij me vaak helpt met veel dingen. Als ik bijvoorbeeld niet durf werken helpt hij me mee, waardoor het wat veiliger voelt. Op die manier krijg ik hulp en krijgen we beide ook nog wat gezelligheid door bij elkaar te zijn. Op dagen dat ik het wel allemaal alleen durf voel ik me ook beter omdat ik weet dat er altijd iemand is om op terug te vallen als het even niet gaat. Zo voelen zowel de goede als slechte momenten beter. Dus gewoon vragen om hulp, dat verdien je.

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”