jana39

Onrust in mijn lijf

22 feb 2012 11:01

Hoi, misschien wil ik enkel even mijn verhaal kwijt...
Ik heb eigenlijk alles wat een mens kan verlangen. Twee prachtige kinderen, een job, een partner, geen financiële zorgen...
Maar twee jaar geleden kwam een sombere bui overwaaien. Op sommige dagen voelde ik me zo moe en somber (lees:nerveus), dat ik naar de dokter stapte.Ik kreeg medicatie (xanax en cypralexa) en ach, de goeie dagen haalden het van de sombere.
Maar het sloeg om:ik was blij als ik es een goeie dag had. Psychiater plakte vlug het ticket bi-polair op mij. Op mijn 39 ste? uit het niks? Ik kreeg lambipol, een wondermiddel? Na twee jaar vechten sta ik eigenlijk nog nergens .Sinds nieuwjaar geen enkele goeie dag. Ik heb het vooral lastig in mijn vrije momenten. Het weekend is een hel, ook 's avonds en 's nachts zit ik vol onrust. Gek word ik ervan. Alle tips om uit deze periode te komen, probeer ik uit:mindfullness, psychologe, sport, sociaal bezig zijn...Ik heb veel vrienden en ben graag gezien. Ze moesten es weten hoe ik vanbinnen soms sterf. Ik heb hierdoor ontzettende nekklachten :-((Volgens mijn psych ligt een onverwerkte scheiding aan de basis. OK, maar er zijn zoveel mensen gescheiden, en ik hou van mijn nieuwe vriend...Loslaten is niet mijn beste kant, maar ik kom goed overeen met mijn ex ifv de kinderen. Twijfelen doe ik wel, omdat ik me nu zo ongelukkig voel...en het jaren goed met hem heb gehad...mn ouders zeggen dat pillen en psychologen niet helpen, dat ik er me gewoon moet overzetten en aanvaarden dat het leven soms zwaar kan zijn.
Het feit dat ik vroeger steeds gelukkig was en de dagen nu, liggen zo ver uit elkaar.
En ik wil zo graag weer leven!
Bedankt als je mn bericht hebt uitgelezen.
Jana39

Hawk L.

Re: Onrust in mijn lijf

22 feb 2012 11:18

jana39 schreef:Hoi, misschien wil ik enkel even mijn verhaal kwijt...
Ik heb eigenlijk alles wat een mens kan verlangen. Twee prachtige kinderen, een job, een partner, geen financiële zorgen...
Dat kan ik alleen maar toejuichen! :)
Maar twee jaar geleden kwam een sombere bui overwaaien. Op sommige dagen voelde ik me zo moe en somber (lees:nerveus), dat ik naar de dokter stapte.Ik kreeg medicatie (xanax en cypralexa) en ach, de goeie dagen haalden het van de sombere.
Maar het sloeg om:ik was blij als ik es een goeie dag had. Psychiater plakte vlug het ticket bi-polair op mij. Op mijn 39 ste? uit het niks? Ik kreeg lambipol, een wondermiddel? Na twee jaar vechten sta ik eigenlijk nog nergens.
Dat ken ik heel goed, dat moe en somber voelen. Wel vreemd dat je zo snel de Bipolaire Stoornis op je geplakt kreeg. Het is niet omdat je eens een dag blij bent dat je het daarom hebt. Normaal gezien is een Bipolaire persoon zeker een paar weken manisch.
Sinds nieuwjaar geen enkele goeie dag. Ik heb het vooral lastig in mijn vrije momenten. Het weekend is een hel, ook 's avonds en 's nachts zit ik vol onrust. Gek word ik ervan. Alle tips om uit deze periode te komen, probeer ik uit:mindfullness, psychologe, sport, sociaal bezig zijn...Ik heb veel vrienden en ben graag gezien. Ze moesten es weten hoe ik vanbinnen soms sterf. Ik heb hierdoor ontzettende nekklachten :-((Volgens mijn psych ligt een onverwerkte scheiding aan de basis. OK, maar er zijn zoveel mensen gescheiden, en ik hou van mijn nieuwe vriend...Loslaten is niet mijn beste kant, maar ik kom goed overeen met mijn ex ifv de kinderen.
Idem hier: sinds Nieuwjaar geen enkele echt goeie dag. ;) Over dat je vrienden/familie er geen idee van hebben dat je vanbinnen "sterft" en je ze waarschijnlijk ook niks wilt vertellen; dat is heel begrijpelijk. Zelf heb ik ook dat "probleem". Als men mij vraagt hoe het met mij gaat zeg ik altijd "dat gaat" of "goed". Dat het niet goed gaat zeg ik nooit, omdat ik er met hen niet wil over praten. Ik wil geen vervelende vragen en daarbij het gaat ze niet aan, vind ik zelf. Enkel een oude vriendin dan weet wat van mijn problemen. Mijn vriend -uiteraard- ook.
Wat vind jij?

Nekklachten kunnen een gevolg zijn van stress. Als je ook hoofdpijn zou hebben in combinatie met nekpijn, komt dat dan ook van je nek. Misschien moet je het eens los laten maken bij een kinesist?
Twijfelen doe ik wel, omdat ik me nu zo ongelukkig voel...en het jaren goed met hem heb gehad...mn ouders zeggen dat pillen en psychologen niet helpen, dat ik er me gewoon moet overzetten en aanvaarden dat het leven soms zwaar kan zijn.
Het feit dat ik vroeger steeds gelukkig was en de dagen nu, liggen zo ver uit elkaar.
En ik wil zo graag weer leven!
Bedankt als je mn bericht hebt uitgelezen.
Ook zeer herkenbaar. Eigenlijk zeg ik dat tegen mezelf ook, dat ik mezelf er maar over moet zetten omdat mijn antidepressiva niet bepaald veel hielpen, maar is dat wel een oplossing?
Ik voel mezelf ook niet meer zoals vroeger, ik lijk nog maar een schim van mezelf.
Jammer voor je dat je ouders je niet willen steunen, want waarschijnlijk heb je er wel iets aan.

Als het nu allemaal aan jou lag, wat zou je het liefst willen doen?

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Onrust in mijn lijf

22 feb 2012 11:25

Hoi Jana,
rot hoor: opeens kwamen de zenuwen opzetten, uit het niets.
Tja - wat dan te doen, wat is dan wijsheid...?
IK hoop, dat de xanax alleen bedoeld was, voor de 'inwerkperiode' van cyprelexa (= tot je lichaam zef weer voldoende serotonine heeft aangemaakt, zodat je je lekkerder gaat voelen.) Maar die inwerkperiode is nu allang voorbij en het heeft niet echt mogen baten.

Wat me ook lastig lijkt, zijn die 'afwegingen' zoals
jana39 schreef:Volgens mijn psych ligt een onverwerkte scheiding aan de basis. OK, maar er zijn zoveel mensen gescheiden, en ik hou van mijn nieuwe vriend...Loslaten is niet mijn beste kant, maar ik kom goed overeen met mijn ex ifv de kinderen. Twijfelen doe ik wel, omdat ik me nu zo ongelukkig voel...en het jaren goed met hem heb gehad...
Tja - dat niet iedereen zo'n terugklap krijgt van een scheidng, dat is uiteraard de nuchtere waarheid - maar wat moet je er mee...?
De kwestie is, wat jou zou helpen...
Zijn er specifieke dingen, waar je je nerveus en/of somber over maakt...? (Taal is tricky...) Ik bedoel niet te zeggen, dat je het zelf doet - maar of je er thema's in ziet. Bjv. telkens komt het gevoel terug, dat ik niet.... bijv. niet goed genoeg ben. Of dat het wel weer op een teleurstelling zal uitdraaien, of dat ik toch altijd... pech heb, of tegenslag ontmoet of wat dan ook.

jana39 schreef:Ik heb eigenlijk alles wat een mens kan verlangen. Twee prachtige kinderen, een job, een partner, geen financiële zorgen...
Op zich: alleeen maar heel erg fijn, maar dat wil niet zeggen, dat je geen moeilijkheden zou kunnen hebben/ krijgen.
(Laat staan:"kop op, stel je niet aan!")
Zaken als angststoornis, depressie - het heeft niets, maar dan ook niets te maken met je aanstellen.
Het klinkt idioot, maar iemand die spreekwoordelijk in een kasteel woont, heeft evenveel 'recht' op het voelen van dit soort pijn als iemand ie in een spreekwoordelijk armoedig hutje woont. (Al zou je, als je de keuze had, dat recht liever laten voor wat het is!!!!)
jana39 schreef: Ik heb het vooral lastig in mijn vrije momenten. Het weekend is een hel, ook 's avonds en 's nachts zit ik vol onrust. Gek word ik ervan. Alle tips om uit deze periode te komen, probeer ik uit:mindfullness, psychologe, sport, sociaal bezig zijn...Ik heb veel vrienden en ben graag gezien.
Prima - dwz.: je kunt beslist stommere dingen doen.
Maar al die acties houden niet tegen, dat je op je rustige momenten "besprongen wordt door demonen". Rot hoor - juist je rust heb je zo nodig...!

(Hm, wacht even. Ik snap iets niet.
Mindfulness is een bewerking van het boeddistische mediteren.
In het boeddhisme is de meest eenvoudige beoefening, dat je "gewoon gaat zitten" op je meditatiekussentje, en al die gedachten maar laat komen, en iedere keer je voorstelt, 'dat die gedachte maar een gedachte is', een soort zeepbelletje, dat je luchtig, met een veertje doorprikt. En je ademt gewoon door en ontpant je (om een seconde later de volgende gedachte al weer te hebben - je denkt "daar hebebn we de volgende", pakt je veertje, ademt door en ontspant je - en zo gaat het tijdenlang door.)
Blijven de demonen stil, als je dit zou doen, denk je...?
Of is die oefening helemaal niet aan de orde geweest, omdat "men" deze oefening te confronterend vond...?
Deze oefening kan idd confronterend, zijn - doe hem dan aan het begin van je gesprek met je psych, plm. 5 of 10 minuten.)

jana39

Re: Onrust in mijn lijf

22 feb 2012 14:41

Dankjewel lieve mensen,
Het liefst zou ik mijn ogen op een morgen opendoen en weer vrolijk door de dag gaan.
Of es heel hard roepen ,lopen of huilen tot het er uit is :-) Maar het blijft in mijn lijf.
Mijn ouders bedoelen dat ik er niet zo mag mee bezig zijn (medicatie, psychiater, psycholoog), mijn pa herkent zich wel in mij maar is met ouder worden wel milder tov zz. Wat ik wel merk is, dat ik veel met mijn negatieve gevoelens bezig ben. Ieder sombere gedachte zet ik om als onrust en tekenen van een depressie. Elke goeie gedachte vind ik dan weer normaal. Ik had het ook in 2006 na een zwaar oogletsel. Heb een jaar slecht gezien en was enkel gefocust op herstel. Dat heb ik nu ook, ik laat die depressie niet toe in mijn leven en heb vluchtgedrag (medicatie, werken, sociaal heel actief). En tja , ik heb geen negatief zelfbeeld, heb zelfvertrouwen, heb geen manische periodes. Dat bipolaire neem ik zus met een korrel zout, maar ik slik er al wel een half jaar pillen voor. Vrijdag terug naar de psycholoog. Het zal me deugd doen. En heb es het stof van mijn mindfullnessmateriaal gehaald!
Van mijn scheiding heb ik heel veel spijt. Mijn ex staat met open armen op me te wachten. En dat brengt me uiteraard ook uit mijn evenwicht. Nancy 39

Hawk L.

Re: Onrust in mijn lijf

22 feb 2012 15:02

jana39 schreef:Dankjewel lieve mensen,
Het liefst zou ik mijn ogen op een morgen opendoen en weer vrolijk door de dag gaan.
Of es heel hard roepen ,lopen of huilen tot het er uit is :-) Maar het blijft in mijn lijf.
Wees gerust, dat willen veel mensen hier. ;)
Mijn ouders bedoelen dat ik er niet zo mag mee bezig zijn (medicatie, psychiater, psycholoog), mijn pa herkent zich wel in mij maar is met ouder worden wel milder tov zz. Wat ik wel merk is, dat ik veel met mijn negatieve gevoelens bezig ben. Ieder sombere gedachte zet ik om als onrust en tekenen van een depressie. Elke goeie gedachte vind ik dan weer normaal.
Jup, hetzelfde geval hier bij m'n vriend. Hij vindt dat ik te veel met dit forum en ziektes enz. bezig ben...
Kun je sombere gedachtes niet meer goed verdragen dan?
Ik had het ook in 2006 na een zwaar oogletsel. Heb een jaar slecht gezien en was enkel gefocust op herstel.
Bestaat toeval? ;) In de zomer van 2010 had ik een ongeval waarbij mijn linkeroog zenuw geraakt was en waardoor ik ook niets meer zie met dat oog (behalve als ik het andere dicht knijp, dan zie ik nog wel wat).
Ik vond het erg en wou toch zo graag dat het beter werd. Ik liep ook overal en tegen iedereen aan (nu nog), maar ja... Je hebt het en je moet ermee leven. Dat doe ik; ermee leven, of toch proberen.
heb geen manische periodes. Dat bipolaire neem ik zus met een korrel zout, maar ik slik er al wel een half jaar pillen voor.
Eigenlijk ben je toch helemaal niet manisch depressief? Als ik jou was vroeg ik andere pillen... Tenzij deze geen kwaad kunnen.
Vrijdag terug naar de psycholoog. Het zal me deugd doen. En heb es het stof van mijn mindfullnessmateriaal gehaald!
Heel goed! cheerqd5
Van mijn scheiding heb ik heel veel spijt. Mijn ex staat met open armen op me te wachten. En dat brengt me uiteraard ook uit mijn evenwicht. Nancy 39
Waarom ben je gescheiden? Is je ex dan eigenlijk wel de goede persoon voor je, ook al staat hij op je te wachten?

jana39

Re: Onrust in mijn lijf

22 feb 2012 19:13

Hei Hawk,

veel vraagjes hé :-) Rot voor jou dat je oog niet goed komt. Mijn beeld schemerde na een netvliesloslating zoals een kapot tv scherm...Arts zei dat ik er wel ging aan wennen, hallo!!! Ik reed auto met één oog dicht.
Toen was ik ook wat hypogonder, tot een oogarts me beloofde dat het binnen het jaar goed ging komen. Klopte! Mja, vrijdag ga ik praten met een psychologe die verbonden is aan een andere psychiater. Wie weet. Mijn huisarts raadt me ook aan ermee te stoppen met die Lambipol, als het toch niks doet.Ik drink ook graag een glaasje, maar die combinatie gaat niet samen, dus hou ik het bij cola, saai hé.
Het zou idd gemakkelijker zijn als mijn ex de deur dicht houdt, dan kan ik me concentreren op wat ik heb, ipv niet heb! nancy 39

Hawk L.

Re: Onrust in mijn lijf

22 feb 2012 19:20

jana39 schreef:Rot voor jou dat je oog niet goed komt.
Ja, maar het is toch niet m'n grootste zorg hoor. Ik ben er voor het grootste deel aan gewend geraakt. :) Het is ook al meer dan anderhalf jaar geleden...

jana39

Re: Onrust in mijn lijf

23 feb 2012 16:56

Mijn vriend vroeg gisteren niet of ik in de overgang zit :-) Tja,zweten,prikkelbaar,stemmingswissels, huilbuien,angst,pijnlijks spieren,moeilijk slapen, haaruitval, kapotte vingernagels...Wel vroeg hé :-)

Hawk L.

Re: Onrust in mijn lijf

23 feb 2012 18:38

Haaruitval ook al? :confused:

jana39

Re: Onrust in mijn lijf

24 feb 2012 14:09

Yip, maar da's nu voorbij met een vitaminekuur. Straks naar psychologe, ben blij en benieuwd.
Slechte dag!

Hawk L.

Re: Onrust in mijn lijf

24 feb 2012 14:15

:knuffel: Veel geluk bij de psycholoog, misschien wordt je dag dan beter.
Vitaminekuren kunnen soms wonderen doen. ;)

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”