dobber

rare flitsen

11 jan 2012 12:37

hallo , ik weet niet of dit op de juiste plaats staat . Ik ben al ongeveer 4mnd depresief en heb veel angste , nu krijg ik al een hele tijd rare flitsen . Ik zie dan een mes en wil me dan verwonden of ik zie een ijzer en wil me dan verwonden . Heb gewoon de nijging mezelf te verminken en toch wil ik dat niet . Heeft er iemand dat ook ?Weet niet wat ik er mee moet .

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: rare flitsen

11 jan 2012 15:59

Ik zou er eens met een arts over praten want dit zijn dwanggedachten en neigt naar dwanghandelingen en dat is wel iets om een arts bij te halen.
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: rare flitsen

11 jan 2012 23:48

Hoi Dobber,
heb je idd gesprekken met een psychologe oid...?

Ik herken wel wat je schrijft - leuk is anders. Bij mij begon het met een trauma (eigenlijk meer dan 1, maar dat verhaal laat ik nu maar voor wat het is). Dat trauma gaf veel angst en vanuit de uitputting van dat trauma werd ik depressief.
Maar behalve bang was ik als getraumatiseerd mens ook boos over alle ellende die me was/is aangedaan. Grof gezegd:"die woede moest ergens heen" en de enige "aan wie ik die woede kwijt kon" was ....ikzelf.

Een een goede psychotherapeut kan jou helpen, de depressie niet dieper te laten worden en je een veilige therapieplek te geven om je woede te uiten.
Trouwens er is ook zo'n zinnetje, dat stelt, dat "depressie ingeslikte woede is". Er valt meer over te zeggen, maar er zit beslist waarheid in. Ook wat dat betreft heeft het dus zin, dat je je woede op een goede manier gaat uiten op een veilige plek - en NIET op jezelf! :knuffel:

dobber

Re: rare flitsen

12 jan 2012 10:44

janneke,
zoals jij het schrijft kan ik mezelf erkennen . Ik heb de laatste jaren heel veel meegemaakt wat niet te verwoorden is , heel traumatis allemaal . Heb me altijd sterk gedragen voor mijn medemens en mezelf weggecijferd en verwaarloosd. Nu ben ik totaal uitgeput , op . Het is al ongeveer 4mnd heel moeilijk . Ik ga wel naar een terapeut en heb het daar pas verteld over die flitsen . Natuurlijk ben ik heel boos op mezelf , maar vooral ook bang , bang van mensen . Ik heb zoveel woede van onmacht dat ik mezelf wat zou aan kunnen doen . En toch wil ik dat niet , heb een heel goede , lieve relatie en dat is wat me recht houd . Toch is de pijn in mijn hart zo groot dat ik er soms niet aan kan weerstaan . Het helpt dat ik er over kan praten , maar ik schaam me heel erg . Ooit was ik zo sterk en kon ik echt alles aan , ik moest dat ook wel , nu schiet er niks meer over . Zelfs de banaalste dingen lukken niet meer , bv een ei bakken of zo . Ik ben momenteel op ziekte thuis maar zou graag willen gaan werken . Ik durf ni , ben dus helemaal niet zelf zeker , ik weet niet meer wat kan of niet kan , ben mezelf kwijt . De angst in mijn lijf is zo raar , ik praat er wel over maar wil niet dat ze me gek verklaren . Sel dat ze me opsluiten , daarom , weet ik niet wat ik best doe . Ik heb een hele tijd de schijn hoog kunnen houden dat het wel ok is , op het werk en onder de mensen maar dat lukt niet meer en daarom blijf ik binnen als ik alleen ben . De dokter heeft me sertraline voorgeschreven en ik ga daar om de twee weken heen . Hij weet dat niet van die flitsen , durf hem dat niet zeggen ook .Ik ben bang dat ik mijn werk zal verliezen als ik nog lang ziek ben . Ik zou zo graag mezelf graag willen zien en aanvaarden zoals ik ben met deze beperkingen die ik nu heb . Maar wat er allemaal gebeurd is verwerken en de schuld niet op mij nemen is zo moeilijk . Ook al weet ik dat ik niet schuldig ben ik blijf zoeken naar wat ik mis deed om dit te moeten ondergaan . Ik weet dat dit een verwarde brief is maar ik schrijf gewoon in de hoop wat raad te krijgen .

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: rare flitsen

12 jan 2012 14:30

Hoi Dobber,
verwijst jouw nick naar de uitdrukking "er een harde dobber aan hebben"...?
Zo te lezen benje "gewoon" zwaar overvraagd, de laatste jaren (jaren!) en daardoor stevig beschadigd.
En een van de theorieen over depresssie,is, dat dat een soort noodrem van je lichaam is. Je "wordt stil gezet" om verder schade te voorkomen - de uitputting nu is nog net te dragen (aar meer dan dat beslist ook niet).
Enne: ik ben zogezegd ex snijster. Zo lees ik, wat je schrijft:"Toch is de pijn in mijn hart zo groot dat ik er soms niet aan kan weerstaan." Belangrijk in dit verband is: HEEL veel erkenning krijgen!! Erkenning, voor allle pijn die je in je hart meedraagt.
Hopelijk helpt dat ook tegen de schaamte. :knuffel:
Schaamte is een uiterst pijnlijke emotie, het is heel belangirjk, dat je daar steun, erkenning, acceptatie bij ervaart!!
Enne: gek ben je zeker niet...!! (Er zijn vast botterikken, die het allang prachtig vinden, dat ze alle ellende bij sommige mensen kunnen dumpen, - jij en ik en nog een heleboel mensne horen. hoorden bij die mensen bij wie het gif gedumpt werd - zodat ze het zelf niet hoeven te voelen. Wellicht dat die je voor gek verklaren - maaar daar hebben ze zelf nadrukkelijk belang bij. NIET intrappen!!)

Enne: verwerken gaat grof gezegd in 3 fasen. Houd je voorlopig vooral bij fase 1: "stabiliseren" in het officiele jargon. Ofwel: weer stevigheid gaan ervaren ipv. moeras onder je voeten. Als jein fase 1 wilt spuien, dan mag dat, maar confronterende gesprekken met een peut zijn taboe. Er is al zat confrontatie in de buitenwereld: je peut moet je helpen, steunen, info geven, troosten, tips even, zodat je weer redelijk "de alledaagse dingen" kunt doen. Bijv.: een ei bakken, nu ja - maar je lievelingskostje koken, DAT heeft charmes en het geeft energie, als je zo ver bent, dat je dat weer kan. Dus dat is voorlopig een doel: jezelf "leren" steunen, verwennen en verzorgen.

Sertaline kan soms iets helpen. Hte hoort tot de SSRI's. Wat die middelen doen is het beinvloeden van je serotoninegehalte, hoogstwaarschijnlijk door je lichaam eerst ongevoeliger te maken voor serotonine, waardoor je lichaam extra spul gaat aanmaken. (Ieder homeopaath kent dit werkingsmeschanisme, maar het is een ethische vraag OF je zo'n soort midddel wel mag voorschrijven aan uitgeutte mensen!)
Als je het momenteel al slikt: doe jezelf een plezier en slik er vitamine B complex bij. (De eerste 6 weken is het likken van een ssri nl. geen pretje, de ssri ontneemt je zogezegd je serotonine. Nergens voor nodig, maar zo gaan die dingen wel.)

Sertaline doet niets aan de eigenlijke uitputing: een orthomoleculaire arts heeft daar goede diagnostische tests voor (wat doet deze uitputting, al die emoties nou precies met JOUW lichaam?) en heeft goede manieren om de uitputting zelf aan te pakken. De middelen kunnen meestal gecombineerd worden et de sertaline die je eventueel slikt.

En wat me trof: "Ook al weet ik dat ik niet schuldig ben ik blijf zoeken naar wat ik mis deed om dit te moeten ondergaan" :knuffel: :knuffel: :knuffel: :knuffel:
Heel pijnlijk!!!
Er is "gewoon" allerlei gif bij jou gedeponeerd en jij zit met de pijn opgescheept. BAH!!!
Totaal onverdiend, maar wel pijn - heel naar!!! :knuffel: :knuffel:

dobber

Re: rare flitsen

12 jan 2012 15:40

dank voor jou begrip en raad , eigenlijk weet ik niet of ik nu naar een speciale dokter moet gaan , heb het gevoel dat mijn huisarts me niet begrijpt . Hij kent me alleen maar als een zeer sterke vrouw die ongelooflijke dingen presteerde . Ik krijg het ook niet allemaal goed uitgelegd , het is zoveel wat er gebeurde . En van dat alles focust de buitenwereld zich alleen op mijn fouten die ik in dit geheel heb , ook de arts . Er wordt snel gezgd daar heb je zelf voor gekozen ook al heb je geen keuze . Wat ik wel weet is dat ik heel graag wil leven , maar ik weet niet hoe .
De dobber is echt heel zwaar te dragen , de angsten ,de nachtmerys , de mensen . Als je dan weet dat ik van vriendelijkheid een hobby maakte , dan ben ik deze ook kwijt . De smaak van mijn tranen is te vergelijken met die van vers bloed en ijzer . Ook al is het geen winter en zit ik voor de kachel , ik heb het en ben koud . Ongelooflijk hoe een positief, warm ,sociaal persoon als ik altijd was zo koud en bang en teruggetrokken is nu . Daar wil ik van af en hoop hulp te vinden , het helpt echt als ik hier schrijf en lees :)

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: rare flitsen

13 jan 2012 12:15

Hoi Dobber,
een huisarts is een generalist ipv. een specialist. In wezen is het genoeg, als hij weet 'dat het belabberd gaat' - precieze details kan zo iemand ook weinig mee. Als gezegd: een psychologe, psychotherapeute werkt veel beter, die zijn ook juist opgeleid voor dit soort 'details'.
dobber schreef: Hij kent me alleen maar als een zeer sterke vrouw die ongelooflijke dingen presteerde . Ik krijg het ook niet allemaal goed uitgelegd , het is zoveel wat er gebeurde . En van dat alles focust de buitenwereld zich alleen op mijn fouten die ik in dit geheel heb , ook de arts . Er wordt snel gezgd daar heb je zelf voor gekozen ook al heb je geen keuze .
Een belangrijk onderwerp, dat in elke psychotherapie hoort besproken te worden is macht.
Hoezo focust iedereen zich op jouw fouten...? Daar kan 'men' goede redenen voor hebben.
Bijv het zondebokmechanisme. "Onze handen wassen we in onschuld - Dobber heeft gefaald!" Lekker makkelijk, leg de schuld daar maar neer, hoef je jezelf geen lastige vragen te stellen...!
Ook dat verwijt van "je hebt er zelf voor gekozen" kan in die categorie vallen.
...met het onuitgesproken verwijt: "Dit is simpelweg de consekwentie en je moet de gevolgen zelf maar dragen, wij steken geen vinger uit". :knuffel: :knuffel: :knuffel:

..en vanuit vrouwenhulpverening hoor ik een andere bel rinkelen: de sterke vrouw, die altijd alles op haar schouders nam - en dat de mensen om haar heen dat wel makkelijk vinden. En dat die luiwammessen nu nijdig zijn "Moeten wij nu al dat werk gaan verzetten...? Daar hebben we helemaal geen zin in!!!"
Terwijl je als vrouw - vanuit je opvoeding tot vrouw - vooral het gevoel hebt, dat je gewoon dat doet, uit liefde voor je omgevingnen dat die liefde wel wederzijds zal zijn.
Heel bitter ontwaken is dat!!!

En heel erg triest, dat de arts daar in mee gaat. Een hulpverener hoort neutraal te zijn - en te vertrouwen te zijn (juist omdat hij onafhankelijk is).
(Maar het IS wel een valkuil voor huisartsen: ze zijn huisarts voor 'een heel gezin' - ook als dat gezin uit elkaar barst van de spanningen, ruzies, tegenstellingen. Ook dan hoort een professionele huisarts zich neutraal te blijven opstellen, maar helaas gaan die dingen wel eens mis, zoals bij jou. Heel naar!!)
dobber schreef:Wat ik wel weet is dat ik heel graag wil leven , maar ik weet niet hoe
Nou, idd: dit bittere ontwaken, hoe iedereen je afvalt, bij jou de schuld legt, dat is heel erg triest. :knuffel: :knuffel: :knuffel:
Maar wel heel goed, dat je weet, dat je wilt leven!!
Nou de rest nog...
dobber schreef:De dobber is echt heel zwaar te dragen , de angsten ,de nachtmerys , de mensen . Als je dan weet dat ik van vriendelijkheid een hobby maakte , dan ben ik deze ook kwijt
Nou, als ik grof ben: zo vreselijk veel vriendelijkheid verdient je omgeving op dit moment ook niet.

Maar: vriendelijk zijn IS een fijne hobby - het zou op zich goed zijn, als je mensen had, bij wie dat op dit moment wel zou kunnen. :knuffel:
dobber schreef:De smaak van mijn tranen is te vergelijken met die van vers bloed en ijzer . Ook al is het geen winter en zit ik voor de kachel , ik heb het en ben koud . Ongelooflijk hoe een positief, warm ,sociaal persoon als ik altijd was zo koud en bang en teruggetrokken is nu . Daar wil ik van af en hoop hulp te vinden , het helpt echt als ik hier schrijf en lees :)
Fijn!!!
Goed dat het helpt - lekker van je afschrijven kan helpen te ordenen en kan opluchten. Als dat helpt: gewoon vaak doen!!

dobber

Re: rare flitsen

14 jan 2012 19:35

Hoij , het is fijn en ook raar dat je dat allemaal zo goed begrijpt en onderwoorden kan brengen . Zelf heb ik moeite om alles te verwoorden , gewoon omdat het zoveel verschillende dingen zijn die ik moet verwerken .Het is eigenlijk allemaal al 30jaar geleden begonnen maar toen besefte ik het niet . Nu ik alles achteraf bekijk weet ik het wel . Eigenlijk vraag ik me af of ik dit ooit nog door kom . En tegelijk besef ik heel goed dat hoe ik was eigenlijk ook niet leefbaar is . Wel al de mensen die bewust of onbewust van mij geprofiteerd hebben die zouden dat wel normaal vinden . Zo werd ik mishandeld , bedrijgd , vernederd , uitgemaakt en nog veel meer . Toen ben ik gevlucht , totaal uitgeput . Toch was ik nog sterk en trachte alles zo goed mogelijk ter regelen zodat ik niemand tot last was . Ik zocht en vond werk , een dak boven mijn hoofd en de basis dingen . Heel moeilijk allemaal , ikdeed weer meer dan ik kon op het werk en overal hield ik de schijn hoog . Dat ik totaal niks meer heb en kan wou ik niet laten zien , schaamte . Nu 2 jaar later ben ik kapot en moet ik overeind zien te blijven . Dit is een klein deeltje van mijn dobber , hij is veel zwaarder , nog vele andere gebeurtenissen tergen mij en daar moet ik mee door . Echt bedankt voor uw reactie .

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: rare flitsen

14 jan 2012 22:38

Hoi Dobber,
30 jaar is ene lange tijd!!! Ik heb min of meer gezeten, waar jij zat - dus dat helpt om dingen te begrijpen te verwoorden. Maar ik heb inmiddels ook een lange herstelperiode achter de rug.
En dat gevoel "als een berg" herken ik: "Kom ik hier ooit nog door...?" (Soms ook: help, ben ik bezig met punt 1 - blijkt er meteen weeer een ander naar punt aan vast te zitten, zucht.)
En wat me trof: je zinnetje over "niemand tot last willen zijn". Dat is vaak ook, wat vernederd worden met je doet. Het geeft je deep down het gevoel, dat je minder waard bent dan die ander, dus "als je ruimte inneemt, loop je al heel gauw anderen in de weg" of "als je iets voor jezelf vraagt, is dat al heel erg egocentrisch, egoistisch en fout" "als je even rust, ben je meteen lui"- etc.
En dan is het tegelijkertijd wel heel knap, dat je kon vluchten en je eigne leven qua basisdingen op poten kon zetten - maar het heeft jou waarschijnlijk ook veel meer moeite gekost, dan een ander gehad zou hebben. (Iemand die wel lieve mensen in de buurt heeft, steun krijgt, etc. - die heeft het ook minder zwaar.)

Enne: zorg goed voor jezelf, he!! :knuffel:

dobber

Re: rare flitsen

17 jan 2012 10:31

Hallo , wat me toch allemaal bezield , [zucht] ik ben bang van mensen , durf zelfs de telefoon niet aannemen , ben bang van mezelf , en toch wil ik niet alleen zijn . Kan me helemaal niet concentreren , vergeet alles en heb altijd pijn in mijn hart . Gisteren belde een colega om te vragen wanneer ik terug kwam , weet het niet . Mijn vriend heeft gevraagd of ik vandaag eens wou proberen om door de stad te gaan , alleen en eens gewoon gaan shoppen . Dat deed ik eerst graag , nu kom ik nergens meer als ik alleen ben , ben zo bang . Heb beloofd dat ik het ga proberen , die man houd echt van mij en ik ben zoon sukkel , was ik maar normaal . Volgende week moet ik naar de controle arts , weeral schaamte dft001 . Mag je hier ook schrijven wat er gebeurd is ? Ik ben echt ni goe bezig met mijn kostbare tijd

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: rare flitsen

17 jan 2012 22:30

Hoi Dobber, heb j eooit met je psycholoog gesproken over post traumatische stress...? Dat is denk ikloupezuiver wat je beschrijft.
dobber schreef: ik ben bang van mensen , durf zelfs de telefoon niet aannemen , ben bang van mezelf , en toch wil ik niet alleen zijn
Aa de ene kant: dat IS verwarrend. Tegelijkertijd wel en niet alleen kunnen/ willen zijn - ga er maar aanstaan.
Maar zo liggende zaken wel. Aan de ene kant zijn we als mensne "hard geprogrammeerd door de evolutie": in trouble: zzoek soortgenoten op.
Maar als je nou juist pin gedaan bent door andere mensen geldt "blijf weg bij anderen - ONveilig, alarm!!" :knuffel:
dobber schreef: Kan me helemaal niet concentreren , vergeet alles en heb altijd pijn in mijn hart .
¨ :knuffel:
Een groot deel van je denk-capaciteit wordt in beslag genomen door het trauma. Hoort ook bij post traumatische stress. Heel naar! Net zoals de pijn in je hart. :knuffel:
dobber schreef: Gisteren belde een colega om te vragen wanneer ik terug kwam , weet het niet .
Nee hoor - en dat kn je ook niet weten. Antwoord in dat soort gevallen maar wat algemeen: je komt teerug, zodra je hersteld bent "en daar werk je hard aan".
dobber schreef:Mijn vriend heeft gevraagd of ik vandaag eens wou proberen om door de stad te gaan , alleen en eens gewoon gaan shoppen . Dat deed ik eerst graag , nu kom ik nergens meer als ik alleen ben , ben zo bang . Heb beloofd dat ik het ga proberen , die man houd echt van mij
;) Ik vind het lief en aandoenlijk van hem klinken, zoiets als "Daar knapte ze vroeger zo van op, laat ik dat dan een ssuggereren." )Dat je hoofd er niet naar staat geloof ik grif en in wezen snapt de man er ook geen laars van...
dobber schreef:en ik ben zoon sukkel , was ik maar normaal
NEE en NEE!!!!
Je bent GEEN sukkel!!! Je bent beschadigd, watop zich al erg genoeg is.
En helaas zijn er veel mensen beschadigd, in die zin zou je het nog normaal kunne noemen ook. Er is niets mis met jou,omdat je bent beschadigd!!!
En in wezen HOOR je als mes niet beschadigd te worden, al gebeurt dat helaas erg vaak.

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”