MeneerHolla

Perfect, maar toch niet.

01 jan 2012 01:54

Ik doe dit normaal nooit, maar ik zit sinds een aantal jaren met een soort van depressie.

Van jongs af aan heb ik me nooit perfect gevoelt, en dat kan ook niet, maar het voelt gewoon****.

Mijn moeder is alcoholist, tot op zo'n erge manier dat ze op dit moment (ben nu 16) niet eens meer menselijk te noemen is. Vroeger was ze nog redelijk te doen, maar het sloop er langzaam in. Toen ik een jaar of 6 was kreeg ik al door dat ze teveel zoop. Ik moest vanaf toen eigelijk grotendeels mezelf opvoeden, en mn zus ( die was toen 8) moest ditzelfde doen. Ook was het zo dat als je het huis binnenkwam, de keuken de gezamelijke ruimte was, alleen werd dit uiteindelijk mijn moeder's rook en drinkkamer.

Ze schaamt zich ervoor ofso, want we moesten altijd weg als ze ging drinken, ik schuilde op mijn kamer, mijn vader in zijn kantoor en mijn zus liep vaak weg van huis (haar karakter gaat in tegen dat van mijn moeder). Uiteindelijk werd het zo erg dat mijn zus op de middelbare school naar de counselor ging en dit verhaal over mijn moeder vertelde, zij belden meldpunt kindermishandeling + bureau jeugdzorg. Uiteindelijk kwam er een vrouw een aantal keer met ons gezin in zijn geheel en individueel praten, en werd er dat vrouwtje wijsgemaakt dat mijn zus' karakter de schuldige was. Dit werd ook door mijn helder denkende vader gedaan, omdat als mijn moeders' verslaving naar buiten kwam, ik en mijn zus weggehaalt zouden worden bij hem.

Mijn vader wilde al van mijn moeder scheiden toen ik net geboren was, maar dan zouden we bij de moeder komen, dus offerde hij 16 jaar van zijn leven op om ons te redden. Uiteindelijk werd ik steeds verder afgesloten van de rest van de buitenwereld, ik sloot me op in mijn kamer, en probeerde door middel van rapmuziek en het zelf schrijven van raps, mijn pijn kwijt te raken. In het begin werkte dit, maar uiteindelijk werd ik (volgens een aantal van mijn vrienden) een lyricaal genie, maar het lukte steeds meer om niet dit gevoel kwijt te raken, waardoor ik ermee zit.

Ik heb ook vanaf mijn 12de aan de drugs gezeten, een aantal jaren, begon zelfs met dealen met een aantal vrienden, maar 1 avond in amsterdam voor een deal werd hij neergeschoten waar ik bij was. Nu slaap ik nog altijd geen avond zonder wakker te schrikken en dit beeld voor me te zien. Sinds het schietincident ben ik gestopt met drugs, en heb ik dit wereldje achter mij gesloten. Heb het opgekropt en er weten maar weinig mensen af van dit incident.

Maar goed uiteindelijk toen alles met jeugdzorg was geregeld en mijn zus voor gek verklaard was, bleven we wel bij elkaar. Elke dag was het ruzie tussen mijn zus en moeder, tot het gekste toe, mijn vader probeerde rust te bewaren, maar dit bleek onmogelijk. Uiteindelijk 2 jaar geleden vertelde mijn vader dat mijn moeder haar eigen huis moest zoeken. Vanaf dit moment is het hele huis weer van mij, m'n vader en m'n zus. Ondanks m'n zus der dominante gedrag af en toe, zijn we met z'n drieen best close. Maar in het begin voelde ik me geweldig, ik zag in wat voor rottijd ik eigelijk heb gehad, en ik voelde me alsof ik de wereld aankan. Maar na een tijdje, begon ik toch weer terug te vallen in mijn oude depressieve gedrag, en ik snap het niet want ik heb het zo goed, school gaat perfect, veel vrienden, ik doe wat ik wil doen, en doe geen slechte dingen. Ik mis mijn moeder niet, alhoewel ik in het begin dacht dat ik haar wel ging missen, maar ze bleek eerder een blok aan het been dan nuttig.

Maar nu voel ik bijvoorbeeld als een relatie stukloopt, ik me meteen zo slecht dat ik maandenlang kan lopen mokken op mn kamer om dat ene meisje. Huilen doe ik niet meer, al jaren niet, werd voor mij onmogelijk om de een of andere reden. De laatste weken ging er weer een relatie stuk en nu probeer ik dit te verwerken, en ik ben ook een beetje begonnen met drinken.

Mijn vrienden bieden veel steun, maar niets is voor mij genoeg lijkt het. Het enige waar ik me in kan vinden zijn bepaalde rapnummers die een gevoel losbrengen. Ik vraag me vaak af wat mensen van me denken, dat is onzekerheid, dat weet ik, en ik accepteer ook dat ik dat nou eenmaal ben op sommige momenten. Zie zat goeie kanten aan mezelf. Maar de minste of geringste tegenslag en ik voel me weer zo zo slecht, dat ik het gewoon opgeef. Leven gaat perfect, en toch voel ik me nog altijd zo slecht, wat is er mis met mij?
Laatst gewijzigd door Minerva op 03 jan 2012 21:19, 1 keer totaal gewijzigd.
Reden: alinea's toegevoegd ivm leesbaarheid en schuttingtaal verwijderd.

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Perfect, maar toch niet.

01 jan 2012 21:19

Beste meneer Holla,
ik zou zeggen: met jou zelf is niet zo heel veel mis, maar het rotgevoel, dat lijkt me simpelweg trauma. Want ojojoj - je hebt wel een verhaal te vertellen. Moeten schuilen voor je moeder, die stevig drinkt, een huwelijk dat eigenlijk al geen huwelijk meer was, zien dat iemand voor je ogen wordt neergeschoten - huuuuu. Mensen die minder hebben meegemaakt hebben daar vaak al gedoe van....
En het punt is, trauma is prima te verwerken - vooral met steun - maar als dat niet gebeurt, blijft het vaak doorzieken met depressie als gevolg. Ik vond het zo typisch wat je schreef: " ik (viel terug) in mijn oude depressieve gedrag, en ik snap het niet want ik heb het zo goed, school gaat perfect, veel vrienden, ik doe wat ik wil doen, en doe geen slechte dingen". Schitterend, dat je geen slechte dingen doet - maar zo sluipend werk depressie.
En idd: een stevige stressor erbij (een relatie die uitgaat) en het is bingo.
Enne: niet drinken, he! Dat is belangrijk. (Op zich is een biertje niet erg, daar gaat het niet om.) Alcohol is oa. een angstremmer, wat heerijk is, als er veel stress is en/of veel angst door je trauma's. Maar alcohol is een tricky, sneaky bondgenoot (zoniet: een verrader) kijk maar naar hoe het je moeder is gegaan.
Zoek naast de rapmuziek, of er ook ander dingen zijn, waar je je troost, rust, verwerking etc. uit kan halen. Verhalen schrijven..? Dansen? Hardlopen? Lekkere soep leren koken...? Strandwandelingen? Tai chi? Schilderen...?

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Perfect, maar toch niet.

03 jan 2012 21:26

Ik moest vanaf toen eigelijk grotendeels mezelf opvoeden, en mn zus ( die was toen moest ditzelfde doen.
Je hebt een behoorlijke heftige jeugd gehad met een alcoholverslaafde moeder. Hierdoor was er sprake van emotionele en ook fysieke verwaarlozing. Je hebt waarschijnlijk hierdoor een hechtingsstoornis gekregen (dit wreekt zich dan als je zelf een relatie aan wilt gaan en in je sociale vaardigheden).
Maar nu voel ik bijvoorbeeld als een relatie stukloopt, ik me meteen zo slecht dat ik maandenlang kan lopen mokken op mn kamer om dat ene meisje. Huilen doe ik niet meer, al jaren niet, werd voor mij onmogelijk om de een of andere reden. De laatste weken ging er weer een relatie stuk en nu probeer ik dit te verwerken, en ik ben ook een beetje begonnen met drinken.
Dit is een bekend patroon. Als kind van een alcoholverslaafde ouder, loop je een groot risico om zelf ook verslavingen te ontwikkelen omdat je niet goed geleerd hebt om op een goede manier met relaties, hechting en problemen hierin om te gaan. Verslavingsgevoeligheid is ook iets wat genetisch is dus ik wil je vooral verzoeken om jezelf niet het zelf pad op te sturen als je moeder gekozen heeft. Probeer hulp te krijgen voor je problemen, om ze goed uit te werken, om andere denkpatronen en gedrag aan te leren en niet te vluchten in drank of jezelf opsluiten en vereenzamen.

Ik vind je somber klinken en je bent verre van gelukkig, je kan ook niet meer huilen, dus ook de spanning van je emoties meer kwijt. Het wordt tijd om de nare jeugdervaringen te gaan herzien en te leren dat het ook anders kan. Het opofferingsgedrag van je vader is ook niet echt het rolmodel wat je wilt volgen want dat is geen prettige levenswijze ook al is het lovenswaardig dat hij voor jullie kinderen heeft gekozen. Beter was het echter geweest als het (alcohol)probleem van je moeder was aangepakt. Als jullie meer liefde, zorg, opvoeding en aandacht hadden gekregen zodat je meer alternatieven had gehad want je jeugd is niet echt iets waar je schadeloos bent uitgekomen.

Dat je zus zo opstandig is en jij aan de drugs ging is allemaal wel verklaarbaar door de moeilijke situatie thuis die al behoorlijk stressvol was. Dat roept spanningen op en de een wordt dan opstandig en fel en de ander vlucht in de verdoving van verdovende middelen als drugs en alcohol.
Inzicht als Uitweg..

MeneerHolla

Re: Perfect, maar toch niet.

04 jan 2012 23:27

dankje voor je reactie mystica, en grotendeels klopt het ook en volg ik je advies, alleen een ding wil ik even kwijt, mijn vader heeft meerdere keren bij mijn moeder aangekaart dat ze een probleem had, alleen nooit gaf ze het toe en nooit heeft ze de aangeboden hulp aangenomen, hij heeft alles geprobeerd, alleen als een mens niet wil, wil een mens niet.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Perfect, maar toch niet.

04 jan 2012 23:53

Daar heb je gelijk in. Als iemand niet wilt dan houdt het op. Jammer is alleen dat jullie daar mee geconfronteerd bleven en dat het probleem niet opgelost werd met alle schadelijke gevolgen van dien. Wel goed van je vader dat hij jullie in ieder geval niet aan jullie lot heeft overgelaten met jullie moeder en haar problematiek.

Ik ben blij om te lezen dat je er iets mee doet. Mag ik vragen wat je nu doet ? Welk pad ben je nu ingeslagen ?
Inzicht als Uitweg..

MeneerHolla

Re: Perfect, maar toch niet.

05 jan 2012 18:12

ik praat erover, niet met professionals, maar gewoon met mensen die ik vertrouw, dat is voor mij al een enorme stap geweest omdat ik eigenlijk hiervoor nooit over mijn problemen heb gepraat.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Perfect, maar toch niet.

05 jan 2012 20:47

Ja dat is wel een eerste stap. Erkennen dat je een probleem hebt en er over praten zodat je inzicht krijgt in wat je is overkomen en hoe je daar goed mee om kan gaan. Goed van je [045]
Inzicht als Uitweg..

MeneerHolla

Re: Perfect, maar toch niet.

06 jan 2012 23:33

Op dit moment voel ik me rotter dan rot, en mensen kunnen me me niet beter laten voelen. het lijkt erop dat ik toch echt depressief ben, sinds dat gedoe met dat meisje kan ik niets meer. ik lijk klaar om hier weg te gaan, toch niks meer te halen. school, de toekomst, alles boeit me helemaal niets meer

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Perfect, maar toch niet.

08 jan 2012 23:39

..rot hoor, dat het nu zo slecht gaat! :knuffel:

Soms is dat een gevolg, van het feit dat je bent gaan praten. Op zich is het prima, dat je bent gaan praten - maar het gevolg is logischerwijze wel, dat jej met je neus op de ellende wordt gedrukt.
Enleuk is simpelweg anders. :knuffel:

LittleOldMe

Re: Perfect, maar toch niet.

09 jan 2012 12:07

Hoi, meneer Holla,

om terug te komen op je vraag in je eerste bericht: Ik denk niet dat er iets mis is met jou - maar zo te lezen is er wel erg veel mis in je situatie en er lijkt maar weinig te zijn wat jij in je eentje er op dit moment aan kunt veranderen. Ik kan me voorstellen dat de break-up met je vriendin nu gewoon even de emmer doet overlopen. Maar geef aub niet op en maak aanspraak op je vrienden om je hier doorheen te slepen!

Je verhaal heeft heel veel dingen in me los gemaakt de afgelopen week. Ik vind het erg rot om te lezen dat jij en je zus al vanaf een erg jonge leeftijd eigenlijk veel taken van een volwassen hebben moeten overnemen, waaronder niet alleen de zorg voor jezelf maar in zekere zin ook nog voor je moeder. Ik vind je zus erg sterk en moedig dat ze durfde hulp voor jullie gezin te zoeken en ik vind het jammer dat het niet heeft mogen baten. Probeer haar te (blijven) accepteren zoals ze is - net als jij probeert ook zij in erg moeilijke omstandigheden zo goed mogelijk te (over)leven. Jullie lijken allebei sterke karakters met moed en integriteit en ik was blij te lezen dat het op school en in je vriendenkring redelijk goed gaat met je en dat je uitlaatkleppen hebt als je die nodig hebt (bv. je rap).

Heb je zelf al enig idee hoe je toekomst eruit moet gaan zien? Opleiding/inkomen/woonsituatie over - zeg - 10 jaar? Waar wil je naartoe en hoe wil je dat bereiken? - Het is nu erg belangrijk voor je om vooruit te kijken in je eigen toekomst, met zowel dromen als ook concrete plannen. Dat geeft de burger weer moed... ;)

Hopelijk gaat het goed met je en je geeft de moed niet op! [045]

MeneerHolla

Re: Perfect, maar toch niet.

13 jan 2012 19:52

Het is moeilijk zonder haar, had al jaren iets speciaals met haar, ze hielp me door moeilijke tijden, ik vraag me af wat er nog betekenis heeft in mijn leven, en dat bedoel ik niet suicidaal ofso, maar gewoon, ze is nog steeds mn alles, en nou moet het eindigen, kan me niet k*tter voelen
Laatst gewijzigd door momo op 13 jan 2012 20:26, 1 keer totaal gewijzigd.
Reden: schuttingtaal aangepast

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Perfect, maar toch niet.

13 jan 2012 22:43

Liefdesverdriet is erg pijnlijk en een verscheurend gevoel. Ik kan je niets anders meegeven dan je sterkte te wensen, het gaat over.. en ik hoop dat je snel de weg omhoog weer weet te vinden.
Inzicht als Uitweg..

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”