Enflame

Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 22:20

Ik ben achttien en kamp al zes jaar lang met een depressie. Hierdoor ben ik onlangs gestopt met studeren. Ik had de motivatie niet meer en zag als een berg tegen alles op. Hier baal ik enorm van en het voelt alsof ik mijn hele toekomst vergooid heb.

Ook al studeerde ik nu nog, zou ik alles behalve gelukkig zijn. Ik ben niet gelukkig met mijn omgeving en met mezelf. Daar moet eerst verandering in komen, voordat ik weer met een studie begin.. Anders begin ik weer met dezelfde gemoedstoestand aan mijn studie, en wordt het er niet beter op.

Vanwege mijn depressiviteit en het feit dat ik met mijn studie gestopt ben, ben ik door mijn ouders op straat gezet. Ik zit nu aan de afgrond en heb niks meer om voor te leven. Ik ben nu echt alles kwijtgeraakt door mijn depressie. Het ergste is nog wel: Ik heb de motivatie niet er nog wat aan te doen, en ik geloof niet dat het ooit nog beter zal worden.

Voorheen bracht ik al mijn tijd door achter de computer. Het was voor mij, sinds mijn depressie, de enige manier om afleiding te vinden. Sociale contacten raakte ik kwijt, en ik werd heel onzeker. Ook kwam ik amper het huis nog uit. Ik ging steeds meer tegen school op
zien. Nergens haalde ik nog voldoening uit en ik had niks meer om naar vooruit te kijken.

Nu zit ik op het punt dat het zo niet langer kan. Ik ben op straat gezet en zit zonder studie. Maar wat kan ik doen om mijn situatie te verbeteren? Studeren of werken zie ik op het moment totaal niet zitten. Op kamers gaan zie ik ook niet zitten omdat ik me dan niet op mijn gemak voel en ik sociaal heel onzeker ben. Ik zou kunnen gaan werken maar dan nog vraag ik me af of ik genoeg verdien om mezelf te kunnen onderhouden. Ik zit vast aan het minimumloon en sta er financieel helemaal alleen voor.

Het belangrijkste is nog wel: Waar haal ik de motivatie vandaan, als ik niet eens de motivatie heb om uit bed te komen?

Ik loop al bij een psycholoog, maar heb hier niet veel vertrouwen in. Anti-depressiva kunnen nog een optie zijn, maar veranderen alsnog niks aan de situatie. Volgens mijn psycholoog moet ik meer activiteiten ondernemen, terwijl ik op het moment alles wil behalve activiteiten doen. Het lijkt allemaal zo zinloos, en ik heb niet echt het idee dat ik hiermee geholpen wordt. Wat ik ook doe, het heeft geen zin meer, zo lijkt het.

Ik probeer mijn psycholoog ook duidelijk te maken dat ik niet van mijn depressie af kom, voordat mijn omgeving verandert. Maar op het moment lijkt het wel alsof ik totaal geen mogelijkheden heb om de situatie te veranderen. Laat staan om wat aan mijn depressie te doen. Op het moment heb ik tijdelijk onderdak, maar waarschijnlijk sta ik straks op straat.

Ik wou dat ik enigszins positief tegen het leven aan kon kijken maar helaas is dit al teveel gevraagd.

Samenvatting: Ik ben onlangs uit huis gezet, ben gestopt met studeren en heb de wilskracht niet meer om verder te gaan in het leven. Ik weet niet welke mogelijkheden er zijn, als er uberhaupt nog mogelijkheden voor mij zijn. Ik ben de motivatie kwijt om wat aan mijn leven te doen, en heb weinig vertrouwen in therapie. Ik zou graag een plek voor mezelf willen, maar realiseer me dat dat heel moeilijk gaat worden. Ik denk niet dat het me gaat lukken, en dat de mogelijkheden er zijn. Ook zie ik het nu totaal niet zitten om te gaan werken of te studeren, laat staan om activiteiten te gaan ondernemen of sociale contacten op te doen. Ik ben ten einde raad.

Help? Wat zou jij doen in mijn situatie? Alle reacties zijn welkom!
Bedankt, Enflame

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 22:45

Je zit inderdaad aardig in de nesten. Ik vind het alleen vreemd dat je ouders je op straat hebben gezet omdat je je studie niet hebt afgemaakt. Waarom is dat ? Waarom kon je niet bij hen blijven wonen ? Houden ze niet van je ofzo ?

Verder lees ik heel veel dingen die je niet kan doen, die je niet ziet zitten. Het lijkt alsof je focus voortdurend ligt op wat er niet kan maar nergens lees ik wat er wel kan. Welke dingen kan jij wel doen ? Je zou kunnen beginnen met eens te kijken naar woonruimte in een begeleid wonen groep ? Wellicht via je psycholoog ? Heb je al eens informatie gezocht over woonvormen voor mensen zoals jij ? Welke instanties kan je gaan om je te laten voorlichten ? Ik zou eens vragen naar maatschappelijk werk die je kan helpen met wonen en werken. Je zult een baantje moeten gaan zoeken om jezelf te kunnen onderhouden, anders beland je op straat inderdaad en dat wil je ook niet want dan wordt je situatie steeds uitzichtlozer.

Je zult moeten zoeken naar mogelijkheden samen met de mensen in je omgeving. Mensen bevragen wat je zou kunnen doen, hoe je verder kan en niet blijven blind staren op wat je allemaal niet kan, niet ziet zitten. Tijd om de knop om te zetten en eens goed voor jezelf te gaan zorgen ipv te wachten totdat iemand dat voor je doet. Zo werkt het niet..
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Lost Soul
Berichten: 1970
Lid geworden op: 29 mei 2010 18:31

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 22:56

Enflame schreef:Het belangrijkste is nog wel: Waar haal ik de motivatie vandaan, als ik niet eens de motivatie heb om uit bed te komen?
Dan zet je de wekker iedere dag en dan sta je op als die gaat.
Enflame schreef:Ik probeer mijn psycholoog ook duidelijk te maken dat ik niet van mijn depressie af kom, voordat mijn omgeving verandert.
Het leven past zich niet aan jou aan, jij zult je moeten aanpassen aan het leven.
Enflame schreef:Ik wou dat ik enigszins positief tegen het leven aan kon kijken maar helaas is dit al teveel gevraagd.
Zoek het niet bij anderen, zoek het bij jezelf, jij bepaald zelf of je positief of negatief in het leven staat.
Enflame schreef:Samenvatting: Ik ben onlangs uit huis gezet, ben gestopt met studeren en heb de wilskracht niet meer om verder te gaan in het leven.
En daarom maak je een topic aan op dit forum, beetje tegenstrijdig met wat je allemaal zegt want je wil juist wel dingen veranderen en dit topic toont toch wel weer wilskracht om de situatie aan te pakken.
Enflame schreef:Wat zou jij doen in mijn situatie?
Actie ondernemen. Je psycholoog veel meer vertrouwen geven en hem/haar zeggen wat er echt speelt in je leven. Vraag hem/haar om onderzoek te doen naar de mogelijke oorzaken waarom je in deze situatie zit, waar komt het vandaan, wat veroorzaakt het, beantwoord alle mogelijke vragen en ga ze niet uit de weg. Zoek werk want dat zorgt ervoor dat je in een sociale omgeving terecht komt en je verdient er geld mee. Zoek een hobby, desnoods wandelen of joggen of fietsen. Wat je ook doet: doe iets! Stop met negatief denken want zo erg heb je het nog niet, je woont immers nog niet onder een brug en je hoeft nog altijd geen vuilnisbakken leeg te halen in de hoop er eten in te vinden. Klop aan bij meerdere hulporganisaties die je kunnen helpen/begeleiden en ga deze niet uit de weg, zet door hiermee!
If we don't get lost, we'll never find a new route.

Enflame

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 23:02

Ik heb niet zo'n hele goede band met mijn ouders helaas. Mijn vader zit zonder woning en zit dik in de schulden en mijn moeder heeft mij uit huis gezet vanwege mijn depressie. Met als argument: Je doet niks anders dan de hele dag op je kamer zitten. Het komt erop neer dat ik er gewoon niet meer welkom was. Ik vraag me af of ze weet hoe ik daadwerkelijk in elkaar zit. Maar een depressie is moeilijk te begrijpen als je er zelf niet mee zit inderdaad. Ik denk niet dat het ooit nog goedkomt tussen ons. Dit is iets dat ik haar onmogelijk kan vergeven. Steun van mijn ouders kan ik wel vergeten dus. Op het moment zit ik bij mijn grootouders maar die hebben een ernstige drankverslaving, ondanks dat ik niks te klagen heb uiteraard. Ik ben volledig afhankelijk van hun.

Ik snap dat het nu tijd om actie te ondernemen. Om een plek voor mezelf te regelen. Om een baan te zoeken. Maar ik vrees dat ik het niet kan... Ik ben bang dat ik niet bereid ben om de moeite te nemen, alleen al vanwege mijn hopeloosheid. Ik zit al zes jaar zonder dat ik ook maar ergens de moeite voor nam.

Daarnaast vraag ik me af waar ik terecht zal komen, en ben bang dat ik alle drukte niet aankan. Het is alsof ik geen verandering wil. Ik wou dat ik anders kon denken, positief kon zijn, maar dat lukt me niet. Ik moet echt gedwongen worden iets te doen, en zelfs dan lukt het me niet. Anders was ik ook niet gestopt met studeren. Ik wou dat er een makkelijke oplossing was, maar die is er niet helaas.. Maar bedankt voor je advies!

Gebruikersavatar
Lost Soul
Berichten: 1970
Lid geworden op: 29 mei 2010 18:31

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 23:17

Enflame schreef:Met als argument: Je doet niks anders dan de hele dag op je kamer zitten. Het komt erop neer dat ik er gewoon niet meer welkom was. Ik vraag me af of ze weet hoe ik daadwerkelijk in elkaar zit. Maar een depressie is moeilijk te begrijpen als je er zelf niet mee zit inderdaad. Ik denk niet dat het ooit nog goedkomt tussen ons. Dit is iets dat ik haar onmogelijk kan vergeven.
Dus het ligt volledig aan haar dat ze jou het huis heeft uitgezet? Je had in het verleden ook al actie kunnen ondernemen en dat heb je niet gedaan, dus is de situatie alleen maar erger geworden en heeft het er toe geleidt dat je uiteindelijk het huis werd uitgezet. Je verwoord het zodanig alsof je wil zeggen dat je moeder iets totaal onbegrijpelijks heeft gedaan, had je dit niet aan zien komen dan?

Het valt me op dat je steeds excuses zoekt. "kan dit niet, kan dat niet, weet dit niet, weet dat niet, onzeker dit, onzeker dat", maar je probeert niet eens iets. Je ontwijkt oplossingen en klampt jezelf helemaal vast aan je negatieve situatie. Je praat jezelf alleen maar een slachtoffer rol aan en dat is niet de bedoeling. Je huiselijke situatie en familie gebeuren is zeker niet al te positief, maar probeer er boven te staan en voor je eigen op te komen en je eigen leven in eigen beheer te nemen. Hoe langer je excuses blijft zoeken om iets niet te doen, hoe erger de situatie zal worden. Uit je verhaal is op te merken dat je zelf al aanvoelt dat ook de huidige situatie vanzelf een keer slechter zal worden, zorg dat het niet zover komt! Je kunt meer dan dat je denkt, durf dat alleen aan jezelf toe te geven. Ik hoor je al denken: "dat heeft niks met durven te maken", jawel hoor!

Wat heb je te verliezen? Je geeft zelf aan dat je niks te verliezen hebt, dus je hebt alleen maar dingen te winnen! Maar doe iets! Onderneem actie! Stop met jezelf een slecht gevoel aan te praten en probeer verandering aan te brengen in je leven. Begin met kleine stapjes, laat je niet door de eerste de beste tegenslag van je pad brengen, zet door! Voor je het weet gaat het beter en klim je vanzelf uit dat dal. Maar wie gaat dat voor je doen? Enkel en alleen jij kunt daarvoor zorgen.
If we don't get lost, we'll never find a new route.

Enflame

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 23:28

Lost Soul schreef:Wat heb je te verliezen? Je geeft zelf aan dat je niks te verliezen hebt, dus je hebt alleen maar dingen te winnen! Maar doe iets! Onderneem actie! Stop met jezelf een slecht gevoel aan te praten en probeer verandering aan te brengen in je leven. Begin met kleine stapjes, laat je niet door de eerste de beste tegenslag van je pad brengen, zet door! Voor je het weet gaat het beter en klim je vanzelf uit dat dal. Maar wie gaat dat voor je doen? Enkel en alleen jij kunt daarvoor zorgen.
Je hebt gelijk. Misschien wordt het ook maar eens tijd wat te doen, en niet langer van anderen afhankelijk te zijn. Dat ik niks geprobeerd heb is zeker waar, ik geef al op voor ik ergens aan begonnen ben. Misschien wordt het dan maar eens inderdaad tijd om door te zetten. Ik hoop alleen dat het daadwerkelijk beter wordt, voor mij is dit moeilijk te geloven als je al zes jaar in de put zit. Ik hoop dat je het begrijpt. Maar ik moet het zelf doen en dat realiseer ik me maar al te goed helaas.

Gebruikersavatar
Lost Soul
Berichten: 1970
Lid geworden op: 29 mei 2010 18:31

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 23:37

Er zijn hier mensen op het forum waarbij de klachten al veel langer spelen dan 6 jaar en ook hun zijn uit het dal weten te komen en hebben een hele andere wending aan hun leven weten te geven. Het leven is grotendeels wat je er zelf van maakt, jij bent de hoofdrolspeler in jouw leven, momenteel ben je meer een passant in je eigen leven en dat moet je gaan veranderen.

Dat je je nu al bewust bent van bepaalde zaken is al een zeer goede stap in de juiste richting. Zorg dat dit je basis wordt en dat je die vanaf nu niet meer vergeet, bouw verder op deze basis. Schrijf voor jezelf op papier wat je wilt veranderen. Wat wil je bereiken? Hoe denk je dit te bereiken? Wees realistisch als ook optimistisch in je antwoorden.
If we don't get lost, we'll never find a new route.

eennaam

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

23 dec 2011 23:50

Hoi Enflame,

Goed dat je in ziet dat jij zelf iets zult moeten gaan doen. Zonder dat, zul je sowieso nergens komen. Wat je misschien kunt doen is voor nu, om eerst wat sterker te worden wel een baantje te zoeken. En dan het liefst een baantje waar je sociaal met mensen betrokken bent. Als je het niet te moeilijk wilt aanpakken en dus nog wel een beetje op save wilt spelen dan kies je bijvoorbeeld voor kassamedewerker in een supermarkt bijvoorbeeld. Daarmee focus je je op 1 taak, maar ben je wel betrokken met zowel klanten als collega's.
Ik zat een jaar geleden ook nog steeds diep in de put en om sterker te worden ben ik ook een baan gaan zoeken. Dit was zeker niet makkelijk, maar ik wist dat als ik dit ging doen dat ik er wel sterker van zou worden. Ik trok me namelijk ook alleen maar terug uit angst e.d. Ik ging zelf werken op een camping en ik werd ineens afdelingshoofd. Dat was zwaar, maar zo zie je: waar een wil is, is een weg. En nee natuurlijk deed ik mijn werk toen niet perfect, dat kon ik toen ook niet.

Als je dan een tijdje werkt, dan zul je zien dat je er sterker van wordt. Ik weet niet hoe je financieel zit en of je een opleiding nu wel kan betalen, maar je zou daarna een opleiding kunnen gaan doen. Ook al ben je dan misschien nog niet zo sterk als je zou willen, het is dan nog goed om het wel te gaan doen. Je overwint dingen door jezelf toch te pushen. En vraag vooral hulp aan mensen als je er niet uit komt. Mensen vinden het niet erg om je te helpen MITS jij de instelling hebt dat je ook echt wilt leren!

En alles zal heus niet gelijk op rolletjes lopen, dat loopt het bij mij ook nog niet. Maar doordat je wel dingen goede dingen gaat behalen, krijg je er wel meer motivatie door. En doorzetttingsvermogen is belangrijk!

Ik hoop dat je hier iets aan hebt ;)

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

24 dec 2011 00:02

Jij bent de manager van je eigen leven. En tot op heden heb je dat beroerd gemanaged. Je hebt passief zitten wachten zodat een ander voor je zorgt maar je kan niet blijven parasiteren op anderen. Je zult voor jezelf moeten zorgen.

Ik begrijp echter wel dat gezien je achtergrond en beroerde jeugdervaringen dat je waarschijnlijk weinig handvatten, kennis of vaardigheden hebt meegekregen over hoe je dat moet doen. Je zult dus nu actie moeten ondernemen en heel snel moeten leren (gedrag aanleren, kennis, vaardigheden) om niet hetzelfde lot te krijgen als je vader of grootouders. Zo te lezen kunnen die het leven ook niet goed aan en zijn gevlucht in drank en schulden vanwege wat ??

Probeer hulp te zoeken/krijgen van mensen die je wel op weg kunnen helpen naar zelfstandigheid en een beetje toekomst die wel goed voor jou is. Zorg voor jezelf, wees goed voor jezelf, wees zuinig op jezelf.. niemand anders doet het voor je.. je moet het nu echt zelf doen.
Inzicht als Uitweg..

Enflame

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

24 dec 2011 00:08

Lost Soul schreef:Dat je je nu al bewust bent van bepaalde zaken is al een zeer goede stap in de juiste richting. Zorg dat dit je basis wordt en dat je die vanaf nu niet meer vergeet, bouw verder op deze basis. Schrijf voor jezelf op papier wat je wilt veranderen. Wat wil je bereiken? Hoe denk je dit te bereiken? Wees realistisch als ook optimistisch in je antwoorden.
Het opschrijven is het probleem niet; Het uitvoeren ervan aan de andere kant...
Ik zal zeker mezelf proberen te pushen om actie te ondernemen. Het zal niet makkelijk worden, maar dat heb ik ook nooit gedacht.

Bedankt voor jullie reacties!

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

24 dec 2011 11:03

Enflame schreef:Ik ben achttien en kamp al zes jaar lang met een depressie. Hierdoor ben ik onlangs gestopt met studeren. Ik had de motivatie niet meer en zag als een berg tegen alles op. Hier baal ik enorm van en het voelt alsof ik mijn hele toekomst vergooid heb.
Ja - zo voel je je als je depressief bent.
Gelukkig - niets i sminder waar, maar dan moet er wel goed gemanaged wordne - en jouw familie is daar zo te lezen berucht slecht in.

Ipv. in te wonen bij je grootouders met drnkprobleem (...een mens moet wat, dat snap ik wel: jij heb tonderdak nodig - en je grootouders zagen kennelijk geen beter opties om hun stress te managen...)
kun je denk ik beter aankloppen bij kamertraining. Een soort begeleid op kamers wonen.
Daar kunnen ze je steunen in de basisregels "omgaan met" depressie:
ondanks alles proberen zoiets als een dag/nachtritme te houden;
regelmatig lichaamsbeweging (depressie KAN komen door uitputting, dus let op met "sport", van ng meer uitputting word je slechter)
heel veel stressmanagement!!!
(En ondertussen de "normale" dingen die op kamers nu eenmaal gebeuren: hoe ga je om met je medebewonders, die ook zo hun deuken en kuren hebben, verliefdheden, ruzies en noem maar op.)(Oma Janneke vond het maar bar ingewikkeld om 18 te zijn!)
En als dat min of meer loopt: naar een psycholoog om de depressie de nek om te draaien.
Enflame schreef:Ook al studeerde ik nu nog, zou ik alles behalve gelukkig zijn. Ik ben niet gelukkig met mijn omgeving en met mezelf. Daar moet eerst verandering in komen, voordat ik weer met een studie begin.. Anders begin ik weer met dezelfde gemoedstoestand aan mijn studie, en wordt het er niet beter op.
Tja - toen oma 18 was, was het makkelijker: toen werd je als studet niet zo opgejaagd als nu. (Je kon studeren, 10 uur per week, een baantje hebben van 15 uur per week, daar kon je net van rondkomen en had alle andere tijd aan jezelf. Dat scheelt. Dan doe je lang over je studie, maar dat mocht destijds.)
En vooral: op een nieuwe teleurstelling, mislukking of tegenslag zit je niet te wachten - die heb je al genoeg gehad!!!
Enflame schreef:Vanwege mijn depressiviteit en het feit dat ik met mijn studie gestopt ben, ben ik door mijn ouders op straat gezet. Ik zit nu aan de afgrond en heb niks meer om voor te leven. Ik ben nu echt alles kwijtgeraakt door mijn depressie. Het ergste is nog wel: Ik heb de motivatie niet er nog wat aan te doen, en ik geloof niet dat het ooit nog beter zal worden.
:knuffel:
Gestraft worden voor iets, waar je niets aan kan doen - BAH!!
(Je bent niet depressief, omdat je daarvoor koos of omdat je dat leuk zou vinden ofzo.) :knuffel:

Maarre: je hebt wel degelijk iets om voor te leven: jouw toekomst.
Okee - dat voelt nu als een zwart gat, dat snap ik wel, maar iedere acteur stapt door een soort zwart gat heen, voor hij op hettoneel staat. (Ga volgend jaar voor de grap eens op toneelles, dan maak jedat effect een keer mee: het is hel grappig.)
Enflame schreef:Ik loop al bij een psycholoog, maar heb hier niet veel vertrouwen in.
Nee - heeft je psycholoog niets gezegd over kamertraining..?
Weet hij of zij dit soort dingen wel...?? (Je hebt lui, die vinden dat ze er zijn, om over jouw gedachten te praten en verder niet.)

Enne: als het gaat om psychische hulpverlening: mijn ervaring is: wees hartstikke eigenwijs en EIS duidelijkheid over de behandeling. Let wel: er zijn er zat, die het gevoel hebben van "Ik ben de psycholoog, jij geeft antwoord op mijn vragen and that's it". Risico: er is geen enkele terugkoppeling - mogelijk "word jij behandeld" voor een aandoening die je niet hebt.
Baat het niet, dan schaadt het WEL.
Want je krijgt andermal een mislukking gepresenteerd.
En je gaat (ten onrechte!!!) denken dat psychische hulp bij jou niet helpt...

Ga dus met deze psycholoog het gesprek aan OVER je behandeling: jij betaalt tenslotte hem of haar! (Weliswaar via je zorgverzekeraar, maar toch.) Wat is het doel, hoe gaan jullie dat bereiken - en of hij/zij vindt, dat er al dingen ijn bereikt. (En daarnaast dus ouw mening, dat het weinig helpt)

(En of het troost of niet: behandelingen tegen depressie kunnen vrij lang duren. Ook als het therapieplan deugt.)
Enflame schreef:Volgens mijn psycholoog moet ik meer activiteiten ondernemen, terwijl ik op het moment alles wil behalve activiteiten doen. Het lijkt allemaal zo zinloos, en ik heb niet echt het idee dat ik hiermee geholpen wordt. Wat ik ook doe, het heeft geen zin meer, zo lijkt het.
...in grote lijnen klopt het wel, maar....
Het heeft zin, om idd "iets te doen", dat klopt.
Maar een gericht doel kan beter werken dan "ga IETS doen, wat precies is niet belangrijk."
EN: - elementaire psychologie!!! - : baken een doel af.
Ga deze week 2 maal 10 minuten wandelen - DAN is duidelijk, dat je je doel ruimschoots gehaald hebt en meer ddan dat, als je 2 maaleenkwartie wandelt...! (Wie dperesiief is, heeft niet zelden het gevoel, 1000 dingen te moeten - en dat is zo'n ontmoedigend gevoel, dat je als mens dan maar niets doet...)
...en gezien je situatie zijn er een aantal dringende zaken die gedaan MOETEN worden, dat is andere koek dan "zie, dat je weer iest actiever wordt ondanks de depressie".
Enflame schreef:Ik probeer mijn psycholoog ook duidelijk te maken dat ik niet van mijn depressie af kom, voordat mijn omgeving verandert.
;) Ik denk, dat je gelijk hebt, maar psychologen ;) zijn er meestal niet gevoelig voor.
Psychologie gaat er over, wat JIJ als mens doetmet de situatie waar JIJ je op dit moment in bevindt. Psychologie gaat zelden of nooit over "hoe verander ik de situatie" en al helemaal niet over "wat is er ethisch fout aan mijn situatie". Qua ethiek hebben velen gefaald ten opzichte van jou. :knuffel:

Enflame

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

24 dec 2011 16:31

Bedankt voor je lange reactie, dat waardeer ik enorm!
Ik zal het er inderdaad met mijn psycholoog over hebben en haar vertellen wat het probleem nu precies is. Het is immers moeilijk ergens aan te werken als je er zelf niet meer in gelooft, en daar moet echt verandering in komen voordat ik uberhaupt iets aan mijn depressie kan doen heb ik het idee.

Het idee dat ik zes jaar lang stil heb gezeten zorgt ervoor dat ik constant denk van deze tijd haal ik nooit meer in. Wat voor nut heeft het nog verder te gaan in het leven, als het toch nooit meer wordt zoals het geweest had kunnen zijn. Mijn perfectionisme speelt hier ook een grote rol in. Zelfs al zou het beter worden, dan nog krijg ik die tijd nooit meer terug Dit alles zorgt ervoor dat ik de wilskracht gewoon niet meer heb...

Om een voorbeeld te noemen: Voor een paar weken terug zat ik echt aan de grond Ik was net zonder pardon het huis uit gezet en ik had de keuze gemaakt te stoppen met mijn studie. Twee dingen die me tot nu toe weinig goeds hebben gedaan. Maar op een gegeven moment dacht ik van: Dit kan zo niet langer, ik ga nu actie ondernemen en zorg dat ik hier beter uitkom. Ik regel een plek voor mezelf en zorg dat ik aan werk kom. Ik kreeg een gevoel dat ik al jaren niet meer had gehad. Maar dit gevoel van euforie was van korte duur helaas, want gelijk daarna stortte ik volledig in. Ik dacht van shit, die zes jaar dat ik me heb opgesloten op m'n kamer, zal ik nooit meer terugkrijgen. Het zal toch nooit meer worden zoals het geweest had kunnen zijn. En toen was ik weer terug bij af.

En ik realiseer me maar al te goed dat de situatie voor mij gewoon slecht is (en eigenlijk altijd al is geweest) wat eigenlijk de hoofdoorzaak is van depressie. En daar heb ik het deels zelf naar gemaakt, maar voor een groot gedeelte kon ik er zelf weinig aan doen helaas. Ik ben altijd veels te afhankelijk geweest van anderen, maar ik kon ook niet anders. Je omgeving waar je vandaan komt, je ouders, bepalen voor een groot deel wie je bent en hoe je je voelt. In mijn geval is dit alles behalve positief. Dat ik hier niet voor gekozen heb is wel duidelijk in ieder geval. Het enige dat ik nu mis is een stukje wilskracht, maar ik hoop dat ik die binnenkort zal vinden (eventueel met behulp van medicijnen).

Dankjewel :)

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

24 dec 2011 19:14

Verwacht geen wonderen van medicatie. Die helpen je alleen om ernstige angsten of sombere gevoelens te onderdrukken. Uiteindelijk zullen goede gevoelens over jezelf moeten voortkomen uit je manier van denken (positief gericht denken ipv negatief gericht). Verder zal je de motivatie dienen te halen uit succeservaringen, dingen die wel goed gaan maar zolang je niets doet of leunt op anderen, zal je die weinig tot niet hebben. Of je nou 6 jaar lang stil hebt gezeten of niet, elke marathon begint met de eerste stap. Het is niet dat je nu geen kans meer hebt, tenzij je zelf denkt dat het zo is, dan praat je jezelf de depressie aan en blijf je moedeloos in een put zitten.

Het is niet erg als je struikelt, het is pas erg als je weigert op te gaan staan. Get up.. get a grip.
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

26 dec 2011 22:53

Enflame schreef:Bedankt voor je lange reactie, dat waardeer ik enorm!
Ik zal het er inderdaad met mijn psycholoog over hebben en haar vertellen wat het probleem nu precies is. Het is immers moeilijk ergens aan te werken als je er zelf niet meer in gelooft, en daar moet echt verandering in komen voordat ik uberhaupt iets aan mijn depressie kan doen heb ik het idee.
:):):)
Prachtig!
Mogelijk is het feit "dat je er niet meer in geloofde" ook wel een onderdeel van je depresie. Een goed onderdeel, om mee te begnne m aan te pakken!
Enflame schreef:Het idee dat ik zes jaar lang stil heb gezeten zorgt ervoor dat ik constant denk van deze tijd haal ik nooit meer in. Wat voor nut heeft het nog verder te gaan in het leven, als het toch nooit meer wordt zoals het geweest had kunnen zijn. Mijn perfectionisme speelt hier ook een grote rol in. Zelfs al zou het beter worden, dan nog krijg ik die tijd nooit meer terug Dit alles zorgt ervoor dat ik de wilskracht gewoon niet meer heb...
Misschien is het ook een soort van rouw.
I am sorry, maar het IS de trieste waarheid: die jaren zijn weg en komen niet terug.
..en die gedachte kan erg verdrietig maken en je 'goede zin' ontnemen.
Enflame schreef:Om een voorbeeld te noemen: Voor een paar weken terug zat ik echt aan de grond Ik was net zonder pardon het huis uit gezet en ik had de keuze gemaakt te stoppen met mijn studie. Twee dingen die me tot nu toe weinig goeds hebben gedaan.
Dat ZIJN ook 2 grote dingen!!
Enflame schreef:Maar op een gegeven moment dacht ik van: Dit kan zo niet langer, ik ga nu actie ondernemen en zorg dat ik hier beter uitkom. Ik regel een plek voor mezelf en zorg dat ik aan werk kom. Ik kreeg een gevoel dat ik al jaren niet meer had gehad. Maar dit gevoel van euforie was van korte duur helaas, want gelijk daarna stortte ik volledig in.
Het geode nieuws: door zelf dingen te gana regelen, geef je jezelf energie.
Hte heeft tenslotte ook grote voordelen, om 18 te zijn: je bent meerderjarig en juridisch etc. kun je ook belangrijke beslissingen zelf nemen Dat scheelt.
...en een depresie is zogezegd ook iets, dat energie vreet. Mensen met een deressie hebben helaas een slechte conditie. Dus oop zich heel rot, dat e daarna instortte - maar wanhoop niet. Dat instorten wil niet zeggen, dat j enooit meer zelf het initiatief moet nemen.
Enflame schreef:En ik realiseer me maar al te goed dat de situatie voor mij gewoon slecht is (en eigenlijk altijd al is geweest) wat eigenlijk de hoofdoorzaak is van depressie. En daar heb ik het deels zelf naar gemaakt, maar voor een groot gedeelte kon ik er zelf weinig aan doen helaas. Ik ben altijd veels te afhankelijk geweest van anderen, maar ik kon ook niet anders. Je omgeving waar je vandaan komt, je ouders, bepalen voor een groot deel wie je bent en hoe je je voelt. In mijn geval is dit alles behalve positief. Dat ik hier niet voor gekozen heb is wel duidelijk in ieder geval. Het enige dat ik nu mis is een stukje wilskracht, maar ik hoop dat ik die binnenkort zal vinden (eventueel met behulp van medicijnen).
:knuffel: :knuffel: :knuffel:
Een deel van goede therapie is zogezegd heropvoeden.
Boffers van kinderen leren in hun opvoeding allerlei dingen over stress beheersing, omgaan met tegenslag, gevoel voor humor, krijgen steun, assertivitet, goede manieren en ander sociale vaardigheden, etc.etc.etc. En leren daarmee op eigne benen te staan. Dat is informatie, die jij voor een deel niet gekregen zult hebben - en in plaats daarvan heb je minder ideale dingen geleerd.
Enne: als kind MAG je afhankelijk zijn, hoor! - Alleen wel heel sneu, als je dus afhankelijk blijkt te zijn van ouders die hun taken niet zo best kunnen vervullen - dan ben je als kind in de aap gelogeerd....
Dankjewel :)[/quote]

neurosis1982

Re: Help, hoe kom ik hier ooit nog uit?! (lang verhaal)

27 dec 2011 19:01

Medicijnen zouden wel degelijk kunnen helpen, maar je moet er idd maar niet op rekenen want als ze iets voorschrijven weten ze niet vantevoren of het werkt.

Wat voor behandeling krijg je van je psycholoog? Misschien moet je intensievere of andere behandeling zoeken. Maar het blijft ook waar dat je het uiteindelijk zelf moet doen.
Om een voorbeeld te geven hoe je denkt over die 6 verloren jaren, daar ga je dus de mist in. De gebeurtenis verander je niet, maar de gedachten erover kun je vaak wel veranderen en daardoor ook je gevoel en gedrag. Dat is tenminste wat ik geleerd heb ik de kliniek. G-schema's noemen ze dat daar, misschien werkt je psycholoog er ook wel mee. Ik vind ze alles behalve de heilige graal, maar in dit geval zul je dus duidelijk je gedachten over die 6 jaar moeten veranderen om weer vooruit te kunnen. Dit lijkt me best heel moeilijk hoor. Maar het gaat erom dat je in staat bent om weer vooruit te kijken en wat je kwijt bent zogezegd ook te dumpen. Die 6 jaar komen nooit meer terug, maar het is goed mogelijk dat je nog meer dan 6 jaar van je leven over hebt dus richt je op wat je daarmee kunt doen. Ik moet zo weg dus vandaar even een kort door de bocht reactie, ik hoop dat ik niet beter gewoon niks had kunnen zeggen :oops: dus zit er iets irritants bij dan negeer het maar ik bedoel het goed, kom er mogelijk later nog wel op terug. In ieder geval sterkte en succes.

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”