natasha88

doe mij maar nog een dosis.. wachttijd

06 dec 2011 02:16

Hoihoi!

Ik moet mijn verhaal ff kwijt. Ik vertel het niet omdat ik medeleiden zoek,please dont. Maar ik weet ff niet wat ik nu moet doen. Er zit blijkbaar toch ergens nog vertrouwen in me waardoor ik toch nog een poging wil wagen om een weg te vinden.

Ik voel me zo onzettend gebroken. Al ruim een jaar geleden heb ik met depressieklachten aangeklopt bij de huisarts. En ik ben nog steeds niet geholpen.. Voor een groot deel mijn eigen schuld.. Maar ik wordt nu zoo ontzettend gek van al die doorverwijzingen en wachttijden....

Ik zal het kort proberen te houden.

In oktober weeeer naar de huisarts. Ik: Mevrouw ik denk dat ik add heb. Dr: Waarom?...Bladibladiebla. Gevolg doorverwijzing naar test bij psycholoog. Je hoeft slechts 8 weken te wachten. Mijn gedachten: "ohh geen probleem ik voel me toch al ontzettend waardeloos. een paar weken extra frustraties opbouwen kan er wel bij" Handje schudden en wegwezen dan maar.
(Ff tussendoor. Add komt van een onderzoek begin dit jaar waarvan ik nooit een officiele diagnose heb gekregen. Drukte in mijn hoofd+frustraties omdat ik niks gedaan krijg. Geen uitslag om pure eigen koppigheid+uitselgedrag)

Ik kom erachter dat een of andere ggz1 eerder dan 8 weken plek voor mij heeft. Top, 3 weken na de laatste verwijzing hier een intake. Psycholoog:Ohh maar jij wilt weten of je add hebt? Ik ben meer voor behandeling, dan moet ik een andere afspraak voor je maken. Ik: prima (nog altijd zonder enige zwakte te vertonen, weet ik veel wat moet of wat beter is of whatever)

(Ff tussendoor. Waarom zoek ik hulp? Omdat de emmer al twintig keer over zn capaciteit is heengegaan en het eigenlijk een wonder is dat ik nog niet onder een trein lig. Omdat er ergens misschien toch nog vertrouwen in progressie is)

Week later gesprek voor diagnose add bij ggz. Ik: Bladieblaaa.. met nog wat humor om zwakte te verbergen uiteraard, je moet toch ergens goed in zijn.
Vraag: wat gebeurt er eigenlijk na de diagnose? Psych: dan weet je of je add hebt en heb je meer inzicht in je positieve en zwakkere kanten.ik: " Waaat? Jaaaah lekker daar zit ik op te wachten. Een labeltje, geweldig.not.ik heb hulp nodig geen ***label waar niks mee wordt gedaan. Label maar wat je wilt. Zolang ik maar hulp krijg"

Ok geen paniek. Remember. Natasha tegen natasha: gelukkig heb je de afspraak die de huisarts voor je had gemaakt (w8tijd van 8 weken) door uitstelgedrag nog niet afgezegd.
Daar zit je dan weer. Bladiebladiebla. Psych: hmm en wat wil je hier (add diagnose) eigenlijk mee? Ik: "wat denk je zelf? Heb je al gevraagd hoe ik me voel en in wat voor situatie ik zit? (En ik maar denken dat psychologen daarvoor opgeleid waren)" vertaald naar een beleefd antwoord want zo ben ik> hulp
Psych: ooooh. Maar dan kan ik je beter doorverwijzen naar bladiebladiebla ggz2. Want ik kan je geen medicatie of begeleiding geven. (Het onweert nu zo hard in mijn hoofd en hart dat de storm van buiten mij onopgemerkt voorbij gaat) hoe is het mogelijk? Op dat moment voer ik mij standard ritueel uit> prima, is goed, zal ik doen (blijf sterk, stort maar in als j buiten bent)

Ggz2>wachttijd is drie weken voor diagnose en daarna 1 voor behandeling. Nu kan ik echt niet meer. Ik ben gebroken. Is er nou echt geen mogelijkheid om gewoon geholpen te worden? Ik ben ontzettend gefrustreerd teleurgesteld en heb er geen vertrouwen meer in. Terwijl ik echt met een hele positieve instelling naar de huisarts ben gegaan. Ik was niet altijd somber. Had echt vertrouwen hierin. Maar na zoveel gedoe wil ik ook niet meer. Laat dan maar. Of ik nou een diagnose krijg of niet, het kan m niks schelen. Het enige wat ik wil is hulp. Ik red het niet en dat heb ik nu al vaak genoeg aan mezelf bewezen. Daarom zoek ik hulp! Stickers kan je ook bij de hema halen.

Ik snap het echt niet meer. Ik weet dat het ook aan mij ligt! Maar waar kan ik nou terecht?? Waarom laten zelf huisartsen en psychologen m in d steek? (Ik weet het, het zal wel reuze meevallen en ik zal wel een te negatief beeld van de realiteit hebben)

Nog ff voor de duidelijkheid:
Ik studeer aan de uni, kan mijn opleiding op zich nog wel halen. Maar baal van mijn ouders. Kan geen structuur in leven krijgen. Heb geen vrienden meer. Laatstaan zelfvertrouwen. Hoop? Muah denk stiekem toch nog ergens. Maar ik heb te veel dingen te verwerken. Te veel frustraties. Te veel chaos en een te idioot gedrag om dit zelf te kunnen.

En wat ik nu moet doen? Geen idee. Ik kan echt geen 4 weken wachten. Dat overleef ik naar mijn gevoel echt niet. Elke dag voelt als een gemiste kans in een soort van drijfzand waar ik elke keer een beetje verder in zak.


Ps. Iig bedankt voor het lezen. Pss.oeps! Sorry dat het wat langer is geworden. Psss.Het gaat over add en depressie, dus van beiden rubrieken heb ik maar deze gekozen omdat dit uiteindelijk de doorslaggevende factor is.


Groeten
Nat.

natasha88

Re: doe mij maar nog een dosis.. wachttijd

06 dec 2011 03:19

Au! Sorry voor bepaalde opmerkingen hierboven. Ik raak de controle kwijt.

Kansloos dit. Capaciteit en intelligentie van een wereldleider, vermogen van een ezel. Ik krijg het niet eens voor elkaar om gehholpen te worden, een jaar lang. Ik kan niet meer :(:(

Liezel

Re: doe mij maar nog een dosis.. wachttijd

06 dec 2011 08:58

De hulpverlening in Nederland lijkt soms een groot doolhof. Alsof er teveel mensen zijn die zich dusdanig hebben gespecialiseerd dat zij maar een heel klein deel van de mensen kunnen helpen. Het lijkt erop dat je daar nu tegenaan loopt.

Als ik je verhaal zo lees, dan heb je nog wel opties. Mensen willen jou zo te lezen best helpen, maar willen ook dat jij hulp krijgt die bij jou past. En daarvoor is het soms even zoeken naar de juiste persoon. Erg vervelend en frustrerend, maar helaas wel de realiteit.

Wat zou je nu zelf kunnen doen?
Kun je bijvoorbeeld terug naar de huisarts en aangeven dat je hulp nodig hebt bij het zoeken naar de juiste hulp?
Kun je op internet zoeken naar welke instanties de hulp lijken te bieden die jij zoekt en daar contact mee opnemen?

Succes!

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: doe mij maar nog een dosis.. wachttijd

07 dec 2011 14:48

Hoi Natascha,

wat een stelletje *&^%&* om zo ont-zet-tend bureaucratich te doen...!
Geen wonder, dat je hartstikkek gefrustreerd raakt, bovenop wat je toch al meezeult...!

Add is over het algemeen ook al een erg frustrerend gegeven: het zegt niets, maar dan ook werleijk niets ove rje intelligentie, maar beinvloedt wel de mate waarn je je intelligentie kunt gebruuiken.
Ofwel: je kunt van alles, maar "het komt er niet uit."
En de meeste psychologen komen idd niet veel verder dan zoiets flauws als "inzicht in sterkte en zwakke punten".
Vaak heeft ADD te maken met subtiele ontwikkelingstaken, die nog net niet goed zijn doorlopen. (Bijv. de fijnafstemming tussen je oogbewegingen en je evenwichtsorgaan. Gevolg: die tekst snappen is het probleem niet, maar het ding lezen maakt je doodop. - Dat valt te onderzoeken en te verhelpen, dus ''leren dealen'' met je zwakke punten is ook niet zo zinnig.)

En depressie is geen kleine aandoening, waarmee te spotten valt. Nu heeft iedereen haar eigen weg daarin, maar vaak is het gelineerd aan fikse porties stress. Hetzij omdat je studie geen meter opschiet, terwijl je duidelijk voelt dat je het goed aan zou kunnen.
Of omdat er op een heel ander levensterrein iets ingrijpends is gebeurd.
Of "gewoon" na en periode waarin je bijv. hard werkte en moest verhuizen.

En waar helaas geen van deze bureaucraten zich om lijkt te bekommeren: dat de frustratie van de ADD je depressie fiks kan verergeren.
...not to mention, dat de frustratie over de bureuacraten jou ook verre van goed doet.

Op het niveau, dat er NU iets moet gebeuren: je kunt bijv naar het maatschappelijk werk stappen. "Gewoon" voor steunende gesprekken.
Of aankloppen bij een eerste lijns psycholoog. Ook gewoon voor steunende gesprekken. Ter overbrugging. (Af en toe een kleine tip of wat info mag best - maar vooral dat je stoom kunt afblazen, erkenning krijgt - en je eindelijk eens serieus genomen voelen door een hulpverlener.)

johan799

Re: doe mij maar nog een dosis.. wachttijd

08 dec 2011 11:41

Hoi Natascha,

Ik lees veel herkenbare dingen in je verhalen. Het is lastig en frustrerend als je het al zo moeilijk hebt en dat het dan zo;n doolhof is in de hulpverlening. en wachttijd daar zit je helemaal niet op te wachten..
jezelf goed houden tijdens de gesprekken.. ook zeer herkenbaar.. misschien is het inderdaad een idee dat je, zoals iemand anders opperde, het op een briefje schrijft zodat je steun aan het briefje hebt als je je verhaal moet vertellen.

Herken je iets van jezelf in onderstaand stukje?

Herkennen van een persoonlijkheidsstoornis
Persoonlijkheidsproblematiek

Hoe herken ik het?

--------------------------------------------------------------------------------
Hoe herkent u een persoonlijkheidsstoornis? Allereerst is het goed om te benadrukken dat de meeste mensen zo hun eigenaardigheden hebben. Persoonlijke eigenschappen worden pas een probleem wanneer:

Iemands persoonlijke eigenschappen te extreem en hinderlijk worden
Iemands gedrag zo onberekenbaar of egocentrisch is dat de omgeving er last van heeft.
En dat niet af en toe, maar vrijwel voortdurend. Er kan dan sprake zijn van een persoonlijkheidsstoornis.

Persoonlijkheidsstoornis
Mensen met een persoonlijkheidsstoornis hebben een duurzaam en star patroon van stoornissen in denken, voelen en handelen. Dit kunnen denkbeelden zijn over zichzelf of anderen, (te) intens of juist geen gevoel, problemen in de omgang met anderen of impulsiviteit.

Invloed
De invloed van persoonlijke eigenschappen bij iemand met een persoonlijkheidsstoornis komt tot uitdrukking in een groot aantal persoonlijke en sociale situaties. Bijvoorbeeld in het gezin, in vriendschappen of op het werk. Het leidt dus tot omvangrijke beperkingen in het persoonlijke en sociale functioneren.

Voorbeelden van klachten of verschijnselen zijn;

Telkens terugkerende conflicten met mensen in de omgeving
Een instabiel levenspatroon en niet goed richting aan het leven weten te geven
Extreme gevoelsuitingen en sterke stemmingswisselingen
Agressieve uitingen en snel impulsief reageren
Snel buitengesloten of afgewezen voelen
Nauwelijks zelfstandig keuzen in het leven durven te maken en zich angstig aan anderen vastklampen
Op een dwangmatige manier bezig zijn alles in het leven perfect te regelen.
Hoe vaak komt het voor?
Mensen met een persoonlijkheidsstoornis vormen een zeer uiteenlopende groep, die qua gedrag, qua uitingsvorm en ernst van de problematiek onderling sterk kunnen verschillen. Ze bevinden zich in grote getale in de samenleving (zo'n 10% van de bevolking), op verschillende plekken binnen de GGZ, binnen het verslavingscircuit en het forensische circuit.


Diagnose Persoonlijkheidsstoornis
De diagnose Persoonlijkheidsstoornis is niet altijd makkelijk te stellen. Er is een groot overgangsgebied tussen 'normale' en 'ziekelijke' afwijkingen in het karakter. Ook moet zorgvuldig worden gekeken of er niet een andere aandoening in het spel is. Daarnaast bestaat er een grote overlap tussen de diverse persoonlijkheidsstoornissen; mensen met persoonlijkheidsproblematiek hebben vaak verschijnselen van verschillende persoonlijkheidsstoornissen.

http://www.psyq.nl/Programma/Persoonlij ... oblematiek

(hier wil ik denk ik contact mee opnemen.. al zie ik er erg tegen op en durf ik niet.. ook huisarts (weer) bellen vind ik vervelend. ik ben zoooo moe, voel me zo gevangen ook. waardeloos en hopeloos.. het is dat ik een dromer ben...

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: doe mij maar nog een dosis.. wachttijd

09 dec 2011 14:17

johan799 schreef: (hier wil ik denk ik contact mee opnemen.. al zie ik er erg tegen op en durf ik niet.. ook huisarts (weer) bellen vind ik vervelend. ik ben zoooo moe, voel me zo gevangen ook. waardeloos en hopeloos.. het is dat ik een dromer ben...
Hoi Johan,
rot, dat je je zo voelt, moe, gevangen, waardeloos - geen geringen last om mee te zeulen...!
Maar til niet zwaarder aan het stukje wat je citeert dan strikt noodzakelijk!

Enne: begrijp ik, dat jouw vermogen om te dromen, wellicht te fantaseren een van je krachtbronnen is...? Prachtig! Vooral gebruik van maken!!
johan799 schreef:(Citaat Psyq, J.)Hoe herkent u een persoonlijkheidsstoornis? Allereerst is het goed om te benadrukken dat de meeste mensen zo hun eigenaardigheden hebben. Persoonlijke eigenschappen worden pas een probleem wanneer:

Iemands persoonlijke eigenschappen te extreem en hinderlijk worden
Iemands gedrag zo onberekenbaar of egocentrisch is dat de omgeving er last van heeft.
En dat niet af en toe, maar vrijwel voortdurend.
....een veel gemaakte fout. In bovenstaande tekst wordt niet over "macht" nagedacht. Uiteraard: als je omgeving last heeft van jouw gedrag, slaat dat op gegeven moment terug op jezelf (niemand vindt je meer aardig, als je altijd agressief bent).
Maar: je kunt het als mens ook hartstikke zwaar hebben, als je omgeving GEEN last van je heeft! (bijv. als er letterlijk in is geslagen, dat jouw belang niet telt, je mening fout is of belachelijk en je gevoel niet belangrijk.)

Verder is onder psychologen het woord 'persoonlijkheidsstoornis' omstreden.
Er is een zinnige aanduiding: "de 2e as van de DSM", dat is hoe je als mens 'over het algemeen' functioneert. Met name, hoe je functioneert vanaf je puberteit en daarvoor. Zogezegd: de lange lijn in jouw biografie. Het wil zeggen, dat je, "liefst" ;) ook voor je puberteit al, "minder ideaal gedrag" vertoonde, bepaalde probleen had, je angstig voelde, etc.

Het is goed, om naar 'die lange lijn' te kijken en er therapie voor te krijgen. En: het kan erg goed ''genezen'' (of veerwerkt worden, of de tekorten kunnen worden aangevuld, etc.)!!

Maar jouw omgeving speelt daarin ook een rol - je kunt een "persoonlijkheid" niet precies afgrenzen tov. zijn of haar omgeving.
Voeg daar aan toe, dat je als kind (het is niet prettig maar wel waar) tamelijk machteloos bent.
Stel, je ouders hadden altijd ruzie en als dingen tegenzaten, kieperden ze alle frustraties over jouw hoofd. (Helaas, die gezinnen heb je.)
Tja, dat KAN het gewoon hartstikke zin hebben, "om de kleur van het behang aan te nemen" - je moet wel. Is dat nou een persoonlijkheidsstoornis - of is het juist zinnig gedrag???
(Okee, in andere situaties kan het zin hebben, als je weet, hoe je NIET die kleur van het behang aanneemt, iets wat boffers van kinderen gewoon leren in hun opvoeding...Maar dat is gewoon vaardigheden trainen! Niets mysterieus aan...)

Maar of die 'lange lijn' in je biografie dus echt iets zegt over je persoonlijheid - dat is een vraag. En wat die persoonlijkheid precies is? ...en hoe je daarin een stoornis zou moeten bepalen - dat is toch echt heel erg glibberig terrein.
En dat is het kwalijke van die hele term "persoonlijkheidsstoornis(sen)". Het mystificeert.

En de term geeft jou het gevoel, dat er met jou als persoon van alles mis is.
En vaak ook, alsof er erg weinig aan te doen zou zijn ('ik BEN het kennelijk zelf, die gestoord is... - zucht")
Om die reden zou de term van mij verboden mogen worden: een psycholoog IS het verboden, om aan het begin van een therapie hetzij sucses, hetzij mislukking te garanderen.

En het heeft zin, om te kijken naar je overlevingsmechanismen. Dat zijn die mechanismen, die je hebt ontwikkeld - hebt MOETEN ontwikkelen - toen je je rot voelde en je niet genoeg steun kreeg. (Bijv. tegen jezelf zeggen:"Ik voel geen pijn", of "Het is niet erg, als ik word overgeslagen" etc.)
Het punt is, dat dat soort 'zinnetjes', die mechanismen vaak onbewust zijn geworden.
Het zijn geen keuzes meer, je doet het letterlijk nog voor je er over hebt nagedacht.

Let wel:"onder" een overlevingsmechanisme zit vaak veel angst - daar moet dus grondig over worden gepraat of andere therapie voor worden gedaan. (Angst komt voort uit je autonome zenuwstel en reageert lang niet altijd op gepraat - blijf dus niet al te lang praten over angst, er zijn goede therapieen zoals hypnose, somatic experiencing, emdr en gespecialiseerde kinesiologie, die het autonome zenuwstel kunnen kalmeren, zodat er geen angst meer optreedt.)

En omdat je bepaalde overlevingsmechanismen hebt moeeten creeren, heeft het ook zin, als in de therapie gekeken wordt naar het thema macht. Wat ging er bijv. in jouw gezin vooraf aan het creeren van zo'n zinnetje...? Hoe werd er druk op jou uitgeoefend...? Werd er gemanipuleerd? Moest je vechten om aandacht of goedkeuring? Etc.etc.etc.

En daar is nog steeds een boel aan te doen, maar het woord persoonlijheidsstoornis geeft daarin geen perspectief: kwa beeldvorming krijg je als mens eerder het idee dat het aan jezelf ligt. Ook het DSM jargon zegt niets over bijv. bepaalde vaardigheden die je wel of niet hebt aangeleerd of overlevingsmechanismen die je 'toen' botweg nodig had en je 'nu' in de weg zitten....

En wat een beetje psycholoog heel goed kan: een grondige training anti stress en stress hantering. (Ook buiten de hulpverlening is er veel mogelijk: yoga, wandelen, sporten, massagecursus met een vriendin volgen, zangles, touch for health - noem maar op.)
Want eeen van de vaardigheden die boffers van kinderen leren, is stress laten wegvloeien. Omdat mama het voordoet - en mama troost als het ukje verdriet heeft. Is dat uiterst regelmatig overgeslagen wil dat vaak zeggen, dat iemand rondloopt als een soort van 'vat vol spanning'.

johan799

Re: doe mij maar nog een dosis.. wachttijd

10 dec 2011 00:43

wow janneke, wat een uitleg. Dankje. Ben je soms hulpverlener? Ik zoek nog een goede, weet niet meer waar ik het vinden kan. Wel ga ik maandag naar huisarts. Maar die weet het vast ook niet.. vorige keer wist ze ook maar een paar. moeilijk moeilijk moeilijk. mijn emmer overstroomt vaak laatst. ik kan nu echt niks meer hebben.. internet dat er uitschiet .. grrrr//

MAar deze topic gaat over Natascha.
Natascha. hoe gaat het nu met jou??
Zijn er ontwikkelingen?

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”