wakkergeworden

Wat is er met mij gebeurd??

04 dec 2011 14:15

Ik weet niet hoe ik moet beginnen en wat ik allemaal moet zeggen, het is te veel om uit te leggen wat er gebeurd is. Ik ben nu 26 jaar en sinds ik mij kan herinneren ben ik al ongelukkig, mijn geheugen reikt tot groep 5 van de basisschool, toen was ik al ongelukkig. Met de jaren werd het erger en erger, na groep 8 ben ik denk ik in een licht depressie geraakt, ik kon wel naar school en werken. In de loop der jaren is de depressie erger en erger geworden, toen ik 17 ben ik in het begin van 5 vwo gestopt met school en heb ik dus heel 5 vwo niet gedaan. Ik bleef werken en verder was ik buiten veel aan het voetballen en met vrienden om, ik weet dat ik heel ongelukkig was maar alles was nog te dragen. Ik bleef mijn dingen doen maar was alles behalve gelukkig.

Het volgende schooljaar ben ik van school gewisseld, ik ging naar het volwassenonderwijs. Ik kreeg het voor elkaar om 5 en 6 vwo in jaar te doen, in dat jaar werd ik ook nog eens geopereerd aan mijn blinde darm en had daardoor een hele toetsweek gemist. Die toetsen heb ik vlak voor het eindexamen ingehaald en toen het eindexamen ingegaan. Ik haalde mijn vwo diploma, ik was 19 geworden en zou gaan studeren. Maar ik voelde dat ik het niet kon opbrengen om te gaan studeren. Ik was dus 19 en besloot om te gaan werken en niet te gaan studeren.

Ik bleef er werken tot ik 21 was, ik was denk ik licht depressief en zoals altijd ongelukkig. Ik vond het werk verschrikkelijk maar had hele leuke lieve collega's. Ik werd op een gegeven moment ontslagen omdat ik me werk niet meer goed deed en ik gaf aan de manager dat ik depressief was en ik nu beter mijn best ga doen en of ik alsjeblieft mocht blijven want ik besefte dat dit nog het enige was wat ik had. Met vrienden ging ik nauwelijks om, ik trok dat niet meer. Na het werk zat ik thuis doodongelukkig te zijn. Maar ik moest weg en ik herinner me heel goed dat ik de trap af liep en voelde alsof de grond onder mij vandaan werd gehaald.

Ik was dus 21 en raakte werkloos, geen studie, zat in een sociaal isollement. Vrienden die me belden en iets leuks wilden doen kon ik niet op ingaan, ik voelde me zoooo slecht, ik denk dat na me ontslag ik helemaal doordraaide, dat ik toen belandde in een hele zware depressie. Die depressie heeft tot ongeveer 2 weken geleden geduurd, ik ben nu 26 en over 2 maanden ben ik 27. Ik ben dus ruim 5,5 jaar zwaar depressief geweest. Ik heb nooit hulp gezocht en herinner me heel veel niet wat er de afgelopen 5,5 jaar is gebeurd. Wat ik me herinner is dat ik probeerde te studeren en elk jaar me aanmelde voor een studie maar ik of 1 keer ging en toen niet meer en stopte met de studie of helemaal niet ging omdat ik het niet eens trok om naar mijn eerste studiedag te gaan. Ik herinner van de afgelopen 5,5 jaar 90% niet, ik weet me god niet hoe ik de dagen doorbracht, ik weet nog wel dat ik vaak pas om 12 uur in de middag opstond, dat overdag nooit naar buiten durfde te gaan en in de avond of nacht op straat liep rond te zwerven. Ik weet niet wat er allemaal met mij is gebeurd maar ik ben door een hellll gegaan, ik was zoooo zwaar depressief. Sinds 2 weken ben ik uit de depressie gekomen, ik begon me opeens beter te voelen en werd me bewust van mezelf en van het leven. Ik schrok me dood, ik werd als het ware wakker, ik kon niet geloven dat ik nu al 26 jaar ben en dat ik nu ruim 5,5 jaar verder ben. Elke dag begin ik me nu iets kleins te herinneren, ik herinner me kleine dingen weer, alsof mijn geheugen heel langzaam terugkomt. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik 1 keer bij het spoor stond en zat te wachten op een trein maar er geen trein aankwam. Ik wilde zelfmoord plegen maar ik ging toen maar naar huis.

Ik weet niet wat er allemaal is gebeurd afgelopen 5,5 jaar, ik heb zo een spijt dat ik mijn leven het verspild, dat ik zo ver heen was met mijn hoofd en dat ik nu pas bewust ben van het leven en van mezelf. Ik ben niet meer depressief en wil graag leven maar ik kan nu niet omgaan met wat er is gebeurd. Ik ben heel erg in de war, dat merk je vast wel aan hoe ik schrijf maar ik besef me nu dat ik nooit gelukkig ben geweest en ik heb zo een spijt dat ik nooit hulp heb gezocht in mijn leven.

Ik weet niet hoe ik verder moet met mijn leven, ik ben zowel lichamelijk als geestelijk helemaal op. Ik ben zo erg afgevallen en ik ben een zombie geworden. Ik loop hele dagen te piekeren hoe alles zo heeft kunnen gebeuren en waarom ik nooit hulp heb gezocht. Hoe ik de dagen de afgelopen 5,5 jaar heb doorgebracht, ik herinner me zoveeeel niet.

Ik schrijf dit om me hart te luchten en hopelijk dat iemand mij begrijpt en opweg kan helpen.

Gebruikersavatar
Radius
Berichten: 827
Lid geworden op: 05 aug 2011 21:53

Re: Wat is er met mij gebeurd??

04 dec 2011 15:32

Het is goed dat je je van deze dingen bewust bent geworden, maar wat gebeurd is, is gebeurd. Je bent nog steeds gezegend met een relatief goede gezondheid, ruimschoots mogelijkheden om aan goed voedsel te komen, een dak boven je hoofd. Kijk in plaats van terug eens naar wat je nu hebt, en probeer daar het beste van te maken. Ga iets doen waar je voldoening uit kan putten, iets waarvan je denkt dat je er wat goeds mee doet. En gun jezelf wat rust. Soms is het goed om even stil te staan om je verleden te verwerken, en soms is het goed even stil te staan en te analyseren dat het zo slecht nog niet is, en dat er nog genoeg te redden valt. Ondanks het gebrek aan officiële papieren kan je alsnog een goed en betekenisvol leven leiden, waar je zeker niet ongelukkig van hoeft te worden.
Neem weg, de sluier van illusie
Neem waar, de vreugde in het absolute

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Wat is er met mij gebeurd??

05 dec 2011 14:10

Hoi Wakker geworden,
ik begrijp: het is een bitter ontwaken...!
:knuffel:
Op zich is het heel bijzonder, dat je 2 weken terug kennelijk wakker werd - en de depressie was voorbij.
En oma ;) van 51 vindt 27 nog steeds jong al is het idd wel jammer, dat een en ander zo is gelopen.

En probeer jezelf niet meer verwijten te maken dan strikt noodzakelijk. (Dat hoort bij depressie, denken dat alles, werkelijk alles JOUW schuld is.) Tuurlijk is het helaas zo geweest, dat je geen adekwate hulp hebt gehad - maar er zijn ook anderen, die aan de bel hadden kunne trekken (en dat niet edaan hebben).
En het allerbelangrijkste: NU wel!!!
NU telt de toekomst.
Wat heb je nodig...? Wellicht alsnog hulp. (Niet voor de depressie, want die is over, maar bijv. om te verwerken, dat je al die tijd niet hebt kunnen leven.)

En: waar wil je heen...? Heb je een idee, waar je heen zou willen met je leven? Wat is voor jou belangrijk...? Waar krijg jij energie van...? Waar ligt je belangstelling...?

Feit is ook: een ddepressie kan een mens volldig uitputten. (En: er zijn theorieen, die zeggen dat depressie een reactie is op bakken stress. Daar kom je voor in aanmerking: 5 en 6 vwo ineens met werk ernaast, geen sociale steun, gewerkt en ontslag en weer geen steun - hoei...)
Dus als je schrijft:
""Ik weet niet hoe ik verder moet met mijn leven, ik ben zowel lichamelijk als geestelijk helemaal op. Ik ben zo erg afgevallen en ik ben een zombie geworden. Ik loop hele dagen te piekeren hoe alles zo heeft kunnen gebeuren". neem dan ook j elichaam serieus.
Je lichaam heeft ook hulp nodig, van een goede dietist wellicht, je huisarts, een sportcoach (Heel langzaam opbouwen en geef je lichaam telkens 36 uur om te herstellen!!!)

LittleOldMe

Re: Wat is er met mij gebeurd??

05 dec 2011 15:33

Hoi, wakkergeworden,

veel van wat je verteld vind ik heel herkenbaar. Ik ben erg blij voor je dat die zware depressie nu voorbij is. :knuffel:

Belangrijk is nu dat je niet probeert alles alleen te doen maar om hulp vraagt. Ik zelf was ook 27 toen ik er eindelijk aan toe was toe te geven geen super-mens te zijn en hulp heb gezocht. Ik had veel baat bij een cognitieve gedragstherapie bij een eerstelijns-psycholoog die mij heeft geleerd oude denkpatronen te doorbreken en te vervangen met nieuwe die bij mijn "huidige" (...van 10 jaar geleden dan... ;) ) situatie pasten. Een psycholoog kan je er ook in begeleiden niet te veel in één keer op je vork te willen nemen waardoor je misschien weer in een nieuwe depressie terecht zou kunnen komen.

Praat zo gauw mogelijk met je huisarts en vraag naar de mogelijkheden voor jou! Hulp zoeken op het gepaste moment is een teken van kracht want het vergt veel moed. Ik heb daar alleen maar respekt voor!

Veel success in de komende tijd en laat ons weten hoe het verder met je gaat! :knuffel:

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”