June

Moe van alles.

06 jul 2011 09:24

Hallo,
Ik ben June en ik heb veel problemen.
Ik ben 27 jaar oud en super eenzaam, erg down, erg moe.
Er is veel moeilijks gebeurd toen ik klein was, tot aan m`n 20ste ongeveer. Ik weet niet of m`n problemen daar van komen of van andere dingen.
Ik heb veel kansen gehad om m`n leven leuker te maken, mensen die vrienden hadden kunnen zijn, ik had succesvol kunnen worden als illustratrice, een vrij beroep wat ik zo graag wil. Maar ik kan al die dingen niet, omdat ik steeds te moe ben, steeds down raak etc.
Ik ben bij een psychiater geweest vorig jaar, hij dacht dat ik depressief was en ADD had. Hij leek medicijnen tegen ADD een goed idee te vinden en praten in een soort groep met mensen, een dagbehandeling.. bij de poli psychiatrie waar hij aan verbonden is.
Ik zag enorm op tegen beiden en ben niet meer terug gekomen nadat hij dat gezegd heeft. Bij diezelfde afdeling is m`n moeder opgenomen geweest toen ze haar ergste problemen had, het is een nare plek met nare herinneringen. Ik wil er niet met een groep mensen praten, allemaal mensen met ellende en problemen.. daar word het alleen maar erger van. Ik word altijd down van mensen die depressief zijn.

Maar in m`n eentje gaat het ook niet. Dat weet ik en wist ik, maar ik heb geen plek om heen te gaan. Ik zou graag gewoon 'praten' met iemand. Geen ingewikkelde dagbehandelingen, medicijnen en gedoe.. gewoon een keertje de kans om te vertellen wat er gebeurd is vroeger.
Medicijnen tegen ADD zie ik niet zitten omdat ik door m`n werk van vroeger weet wat voor effect het kan hebben.. het zijn helemaal niet zulke positieve geweldige medicijnen. Echt totaal niet.

Ik heb nu problemen met werken, ik verdien veel te weinig en zit onder het bestaans minimum. Ik leen soms geld om het toch te redden en probeer freelance illustratiewerk te doen. Maar ik kan me niet focussen op m`n opdrachten en heb belachelijke grote moeite om me aan te zetten tot schilderen/tekenen. Het zou zo makkelijk gaan als ik die focus en motivatie wel kon voelen, dan zouden de meeste illustraties zo gemaakt zijn. Maar het lukt me niet, het lukt me echt niet.
Vandaag moet ik een opdracht af maken, en zou er best veel geld mee kunnen verdienen. Ik heb het hard nodig maar het lukt maar niet.

Ik weet dat de mensen hier me ook niet kunnen helpen. En men zal wel zeggen dat ik weer contact moet opnemen met de psychiater of een andere hulpinstantie. Maar ik ben het vertrouwen in die dingen kwijt. De enige manier die ze lijken te zien is medicijnen, helemaal niet hulp bij het makkelijker leven van het leven. Geen begeleiding bij hoe je omgaat met ADD klachten, en depressieve klachten, helemaal niets.
Soms heb ik het gevoel dat ik het allemaal op wil geven, maar dat kan niet. M`n moeder heeft me nodig, en ik wil niemand pijn doen. Ik heb twee lieve katten die ik ook niet achter zou laten. Ik zou dat niet doen.
Maar de gedachte dat ik het allemaal niet meer wil is er vaak wel.
Ik ben moe van alle geldproblemen, moe van altijd alleen zijn, moe van nooit kunnen genieten, moe van het niet in staat zijn ook maar iets goed te doen/af te maken. MOE van het proberen proberen proberen.

Ik weet dat niemand me hier kan helpen maar ik wilde het 'ergens' kunnen zeggen want ik loop over.

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Moe van alles.

06 jul 2011 11:05

June schreef:Hallo,
Ik ben June en ik heb veel problemen.
Ik ben 27 jaar oud en super eenzaam, erg down, erg moe.
Er is veel moeilijks gebeurd toen ik klein was, tot aan m`n 20ste ongeveer. Ik weet niet of m`n problemen daar van komen of van andere dingen.
(..)
Ik ben bij een psychiater geweest vorig jaar, hij dacht dat ik depressief was en ADD had. Hij leek medicijnen tegen ADD een goed idee te vinden en praten in een soort groep met mensen, een dagbehandeling.
Hoi June,
first things first: welkom op het forum!
En och - "weten" is natuurlijk een groot woord, maar als er nare, ingrijpende dingen gebeurd zijn toen je klein was. - dan kan dat heel "goed" (...verkeerd, dus...) doorwerken.
Vaak wordt daar het etiketje 'depressie' op geplakt, terwijl het waarschijnlijk 'trauma' hoort te zijn. (Trauma en depressie lijken "qua uiterlijk" erg op elkaar, maar als trauma - ingrijpende dingen toen je klein was - de motor is en niet ter sprake komt, dan wordt het een "langdradig verhaal".)
En gosh: waar komt ADD vandaan...? (Mensen met een trauma kunnen zich bijv. ook weinig concentreren en zijn moe, want je lichaam staat in feite steeds in de "stand" van vechten, vluchtne of bevriezen. Dat is heel inspannend.)(Ook kan ADD t emaken hebben met hele basale zaken zoals goede motorieke ontwikkeling toen je klein was - en ingrijpende zaken kunnen dat leerproces verstoord hebben. Als je dat weet, is het redelijk makkelijk te herstellen, qua motoriek en qua emoties/ concentratie/ psychische vaardigheden.)
June schreef:bij de poli psychiatrie waar hij aan verbonden is.
Ik zag enorm op tegen beiden en ben niet meer terug gekomen nadat hij dat gezegd heeft. Bij diezelfde afdeling is m`n moeder opgenomen geweest toen ze haar ergste problemen had, het is een nare plek met nare herinneringen.
Prima!
Je hebt al ellende genoeg, beginnen op een plek die hoop representeert lijkt me veel beter. Als onderdeel van het verwerken kan teruggaan naar een plek met nare herinneringen zin hebben, maar dat is "vers 2" (zo niet: hoofdstuk 2 of 3).
June schreef:Ik wil er niet met een groep mensen praten, allemaal mensen met ellende en problemen.. daar word het alleen maar erger van. Ik word altijd down van mensen die depressief zijn.
...daar zeg je nou eens wat.
Op zich heb ik erg goede herinneringen aan een groeps"behandeling" die ik ooit deed, maar daar draaide het niet om depressie. En daar ging het daadwerkelijk om 'samen dingen leren. nieuwe vaardigheden uitproberen, elkaar steun geven en oefenen in steun ontvangen, etc. etc. etc.'. Dat zet zoden aan de dijk. Mensen die allemaal elkaar vertellen hoe naar het is, om depressief te zijn - nee, blijf maar weg! (Dat weet je tenslotte al, hoe naar dat is..)
June schreef:Maar in m`n eentje gaat het ook niet. Dat weet ik en wist ik, maar ik heb geen plek om heen te gaan. Ik zou graag gewoon 'praten' met iemand. Geen ingewikkelde dagbehandelingen, medicijnen en gedoe.. gewoon een keertje de kans om te vertellen wat er gebeurd is vroeger.
GROOT gelijk!!
Tussen de regels door lees ik, dat je moeder opgenomen is geweest. En vaak betekent gedoe met je moeder, dat je als kind er nogal bij inschiet. (En soms meer dan dat, dat er allerlei verantwoordelijkheden op jouw schouders lagen, toen j enog hartstikke kklien was, bijv. om je moeder te troosten, vanuit je loyaliteit.)("Parentificatie" is het plaatselijk jargon.)
Dus een therapie, waarin JIJ nu eens voor de verandering (!) op de eerste plaats staat en JOUW verhaal telt en belangrijk is, is denk ik alleen al therapeutisch in die zin, dat "het patroon" wordt omgedraaid.
(En hopelijk kan een goede psychotherapeute nog meer dan dat betekenen...)
(En gesteld, dat je geparentificeerd zou zijn - en de psych heeft het niet gezien en jij zit in groeps'therapie' - ligt levensgroot het gevaar op de loer, dat jij alle ellende van alle groepsleden op je schouders gaat nemen, zonder dat iemand dat ziet. - Geen goed idee, dus.)
June schreef:Medicijnen tegen ADD zie ik niet zitten omdat ik door m`n werk van vroeger weet wat voor effect het kan hebben.. het zijn helemaal niet zulke positieve geweldige medicijnen. Echt totaal niet.
Ik weet, dat een boel mensen zeggen, dat hun creativiteit verdween door de pillen. "Dat moet je niet willen" (tenzij dingen compleet de spuigaten uitlopen).
En als gezegd: ALS add al echt het kernprobleem zou zijn, dan nog zijn er andere opties dan pillen om de add aan te pakken.
June schreef:Ik heb nu problemen met werken, ik verdien veel te weinig en zit onder het bestaans minimum. Ik leen soms geld om het toch te redden en probeer freelance illustratiewerk te doen. Maar ik kan me niet focussen op m`n opdrachten en heb belachelijke grote moeite om me aan te zetten tot schilderen/tekenen. Het zou zo makkelijk gaan als ik die focus en motivatie wel kon voelen, dan zouden de meeste illustraties zo gemaakt zijn. Maar het lukt me niet, het lukt me echt niet.
Vandaag moet ik een opdracht af maken, en zou er best veel geld mee kunnen verdienen. Ik heb het hard nodig maar het lukt maar niet.
:knuffel:
June schreef:(...) ik ben het vertrouwen in die dingen (hulpverlening,J.) kwijt. De enige manier die ze lijken te zien is medicijnen, helemaal niet hulp bij het makkelijker leven van het leven. Geen begeleiding bij hoe je omgaat met ADD klachten, en depressieve klachten, helemaal niets.
Grrr....!!!
Ja, helaas, die instanties heb je.
Van mij mogen ze ontslagen worden en "uit de medische stand verwijderd". Een arts is er, om jou te helpen, niet om de farmaceuten rijk te maken!
(En of je een arts nodig hebt, is ook nog een vraag. Ingrijpende dingen meemaken: dat is geen ziekte. Het is een trieste ervaring, die je leven KAN tekenen, en die "tekening" kan ongedaan gemaakt worden door een goede psycholoog of psychotherapeut. Daar heb je - kort door de bocht gesproken - geen psychiater bij nodig...)(Ja, soms kunnen pilen de zaak iets verlichten bij depressie, maar dan nog: "pillen en praten" is het parool. De psychiater weet veel van pillen, maar lang niet altijd veel van "praten".)

Enne: een belangrijk, positief punt is: je weet, wat je wilt!!
Heel belangrijk: houd hier aan vast!!
Je wilt hulp en steunbij het makkelijker leven van het leven - prima!
Hulp bij het "omgaan met" je klachten - uitstekend!
(IK heb het tussen aanhalingstekens gezet, omdat zowel de depressie als de add mogelijk compleet kunnen verdwijnen bij de juiste aanpak. Dus is "er mee omgaan" een tijdelijk iets.)
June schreef: Ik ben moe van alle geldproblemen, moe van altijd alleen zijn, moe van nooit kunnen genieten, moe van het niet in staat zijn ook maar iets goed te doen/af te maken. MOE van het proberen proberen proberen.
:knuffel:
Heel rot!!!
...en: moed houden. En zijn wel goede instanties die je ee betere trauma etc. behandeling kunnen bieden. (De grote kunst is, om ze uitgeput en wel te vinden.)

Hawk L.

Re: Moe van alles.

07 jul 2011 21:12

June schreef:Er is veel moeilijks gebeurd toen ik klein was, tot aan m`n 20ste ongeveer. Ik weet niet of m`n problemen daar van komen of van andere dingen.
Ik heb veel kansen gehad om m`n leven leuker te maken, mensen die vrienden hadden kunnen zijn, ik had succesvol kunnen worden als illustratrice, een vrij beroep wat ik zo graag wil. Maar ik kan al die dingen niet, omdat ik steeds te moe ben, steeds down raak etc.
Dit is precies mijn probleem en ik weet echt niet hoe ik het kan aanpakken. Ik probeer af te wachten en te zien wat de toekomst brengt... Een psycholoog zie ik niet echt zitten, want tegen een onbekende mijn problemen vertellen kan ik echt niet goed.
Momenteel ben ik ook zo wat moe van alles...

Anotherday

Re: Moe van alles.

14 jul 2011 02:07

Het is al moeilijk genoeg om op jezelf te zijn aangewezen, voor inkomsten, inspiratie en gemotiveerd aan de slag te kunnen. Als je als zo leeg en eenzaam voelt.
Een onzekerheid die je bij de strot grijpt en in alles wat je doet, niet tevreden met de productiviteit of het resultaat. De muren die je aan je om het heen bouwen bent,
worden hoger en breder, en pijnvoller als je met je blote handen een gat probeert te graven om er uit te komen.

Je bent niet alleen met deze gevoelens. Wat bij mij weleens wil helpen is met een koptelefoon op, volume hard naar dit soort muziek luisteren (zie onderstaande youtube links).
Doe je ogen dicht beweeg je handen en beeld je kleuren, figuren in. Bij mij helpt om inspiratie te krijgen, of me iets beter te voelen door me even te laten.

http://www.youtube.com/watch?v=GLxjXzliXcQ
http://www.youtube.com/watch?v=W_L28S0FBJc

Ik snap dat het idee van groepstherapie je niet aanstaat. Mijn eigen ervaring is positief. Het is fijn om een beetje structuur in je leven te krijgen. Ik moest daar drie ochtenden
in de week naar toe. De gesprekken waren boeiend en ik vond veel herkenning bij andere mensen en zij bij mij. Als je in zo'n soort therapie komt, ga je ook sporten en andere
activiteiten doen. Ik vond het erg leuk en hoop dat binnenkort ook weer te kunnen oppakken.

Sterkte!

johan799

Re: Moe van alles.

01 dec 2011 14:43

Hallo June,

Hoe gaat het nu met je? Kom je nog op dit forum?

Heb je al een therapeut/psycholoog gevonden waar je goed mee kan praten?

Ik ben benieuwd.

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”