Gebruikersavatar
Jarne
Berichten: 1
Lid geworden op: 23 nov 2015 23:04

Mijn verhaal/depressie.

Hallo allemaal,

Voordat ik met mijn verhaal begin zal ik mezelf eens voorstellen.
Mijn naam is Jarne :)
Ik ben een 17 jarige jongen die in belgië woont. Ik ben opgegroeid in een liefdevol gezin met een fantastische
broer en ouders. Dus de negatieve dingen die ik vertel gaat over school.. Ik zit nu in het 6de middelbaar, dus volgend jaar ga ik doorstuderen en ga ik naar de hoge school. Ik doe nu STW (= sociale technische wetenschappen).

Ik ben op op school nooit echt de populairste jongen geweest. De basisschool ging in principe wel goed omdat we een klein klasje hadden. Toen ik naar het middelbaar ging werd ik gepest, niet van te zeggen dat het heel extreem was maar toch om iemand heel somber te kunnen maken. Ik ben hiervoor naar de psycholoog gegaan en dat hielp eigenlijk niets.
Sinds het 5de middelbaar kreeg ik een andere klas en alles werd in het algemeen wel beter. Ik word niet meer gepest, ik heb wel iemand in de klas waarmee ik mee om ga op school. Maar thats it, ik doe er nooit iets mee buiten school.

Ik zit nu in mijn laatste jaar en ik voel me vreselijk, het voelt alsof ik elke dag 100 bakstenen moet meesleuren.
En het probleem is dat ik eigenlijk niet goed weet waarom ik me zo slecht voel en dat ik geen energie heb voor dingen te doen. Alles gaat nu best wel goed tegenover een paar jaar geleden. Ik word niet gepest, niemand ziet mij als een sukkel of rare.
Vroeger vond ik het zo erg dat ik nooit werd meegevraagd naar feestjes, en als iemand mij nu zou vragen zou ik denk ik nog niet eens meegaan.

Ik zal zo goed mogelijk proberen te beschrijven hoe ik mij voel: Ik heb geen energie meer om dingen te doen, ik val heel moeilijk in slaap en eruit geraken is nog moeilijker. Bij elke tegenslag die er gebeurt (bv: slechte toets) word ik nog triestiger en wil ik gewoon op mijn bed gaan liggen. Ik speelde vroeger ook heel vaak op de computer en nu heb ik daar gewoon helemaal geen zin meer in.

Vroeger wou ik altijd dat de mensen met mij komen praten maar dat deden ze niet, ze lieten me altijd links liggen zeg maar. En nu is het omgekeerd, er zijn een paar mensen die tegen me praten maar nu wil ik eigenlijk gewoon dat ze me met rust laten. En het idiote eraan is dat is nog niet eens weet waarom ik me zo voel. Ik heb geen zin om te praten en om sociaal contact te leggen, laat staan naar feestjes te gaan. Een jaar terug deed ik dat wel allemaal graag.

Ik ben een persoon die nooit weent, echt bijna nooit behalve als er een sterfgeval in onze familie is.
Vandaag heb ik eigenlijk een dieptepunt bereikt, Ik heb vandaag 2 slechte toetsen teruggekregen, een preek gehad van 2 leraren en dan nog eens een preek van mijn ouders dat ik moet stoppen met zo somber te zijn en beter mijn best moet doen omdat ik de punten nodig heb. Ik heb mezelf opgesloten in mijn kamer en ik heb gewoon een uur aan een stuk geweend. Het laatste dat ik mij kan herinneren dat ik dat heb gedaan toen was ik 6 of 7 jaar oud. Mijn ouders proberen nu met mij te praten maar ik krijg het gewoon niet gezegd tegen hun. Ik wil er niemand van mijn klas ook niet mee lastigvallen.
Wat hier zo klote aan is, is dat ik geen goede reden heb om mij zo te voelen maar toch voel ik me zo.

Ik heb veel sombere momenten gehad maar nu is het gewoon anders. Ik weet niet wat ik moet doen, ik wil niet naar school. Ik ga daar toch maar meer toetsen slecht maken, preken krijgen. Ik zou het liefst gewoon heel de dag in bed blijven liggen.
Ik wil morgen gewoon niet mijn bed uit, laat staan naar school gaan. Mijn mama is nooit streng behalve als het daarop aan komt. Als ik 1 dag niet naar school ga blijft ze aan mijn bed zitten totdat ik opsta of vertel wat er is. Maar als ik tegen mijn mama vertel wat ik hier heb geschreven dan gaat ze de school bellen want dan denkt ze dat er iets is gebeurd. Terwijl dat helemaal niet het geval is. Mijn mama gaat ook denken dat ik te lang heb gewacht met leren (dat meestal ook wel zo is :tongue: ). Maar nu gewoon ook echt niet het geval is maar dat kunt ge niet in haar hoofd krijgen.

Het spijt me dat ik hier blijf ratelen over mijn probleem terwijl andere mensen veel ergere problemen hebben. Ik wil niet als een aansteller overkomen. Daarvoor ben ik heel bang, dat mensen mij als een aansteller gaan zien.
Ik zie school gewoon niet meer zitten op het moment, zo voel ik me nu al minstens een maand maar sinds een week geleden is het gevoel erger geworden.

Persoonlijk heb ik geen idee waarom ik dit hier zit uit te schrijven en dit hier aan jullie zit te vertellen. Ik weet ook niet wat voor antwoorden ik van jullie moet verwachten.
Ik zal hier mijn post maar eindigen want anders blijf ik bezig.


mvg,

jarne

Gebruikersavatar
Insecure_Girl
Berichten: 17
Lid geworden op: 19 jul 2014 00:33

Re: Mijn verhaal/depressie.

Hoi Jarne,

Ik zal mezelf even kort voorstellen:
Ik ben Insecure_Girl. Ik woon ook in België en heb ook 6 jaar STW gedaan. Ik snap dus heel goed wat de studie inhoudt. Ook ik had in het laatste jaar dit gevoel. Ik ging naar de huisarts en ze dacht aan een depressie. Maar ik heb mijn studie afgemaakt. Ik heb mezelf er door gesleurd omdat ik besefte dat ik dat diploma echt moest hebben. Ik vond school vroeger altijd heel belangrijk, een goede opleiding. Toen ik depressief werd, raakte ik mezelf helemaal kwijt. School kon me niet meer boeien, had geen zin meer om te studeren, ... Toen was er bij mij een klik, ik was mezelf al helemaal kwijt. Alles wat ik vroeger leuk of belangrijk vond. Ik nam mezelf voor om toch voor mijn diploma te gaan, omdat toch iets was wat ik voor de depressie belangrijk vond, te verwezenlijken. Ik weet ook wel dat je de dag van vandaag geen werk vind met alleen een stw-diploma omdat dit niet gespecialiseerd genoeg is. Je leert vanalles wat, maar niet tot in de details.

Ik kan niet echt meer zeggen, ik hoop alleen dat je wat aan mijn verhaal hebt. Ik snap het gevoel, maar probeer door te gaan. Stop niet met de studie (of denk er tenminste goed over na) het is iets wat je hele verdere leven bepaalt!

Als je me nog iets wil zeggen of vragen mag je me ook altijd via de site een priveberichtje sturen.

Veel succes en moedig van je dat je er toch met ons over "gepraat" hebt.

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”