Gebruikersavatar
evaluna
Berichten: 1
Lid geworden op: 07 jul 2016 15:09

Huilen

Hallo allemaal,

Ik heb een probleem waar ik niet meer uit kom.

Ik heb een schat van een dochter van 28 jaar oud. Wij gingen altijd heel goed met elkaar om ,vier handen op een buik .
Zes/zeven jaar geleden begon mijn dochter onder meningsverschillen soms te huilen , dit kan natuurlijk gebeuren . Er komen emoties vrij en dat moet je toch op de een of andere kunnen manier uiten . Huilen is gezond.
Er werd dan getroost/gepraat etc. en we losten het samen op ...
In de loop der jaren werd het huilen steeds meer bij haar , een keer per week, twee keer per week ,maar nu is het wel een paar keer per dag .
Dit gebeurt vaak niet meer tijdens een woordenwisseling of ruzie maar als ik maar een ding zegt wat verkeerd valt dan begin ze al weer met het huilen ....
Ik heb al zoveel met haar gepraat en gekeken waar het aan zou kunnen liggen maar zij geeft constant aan dat zij niet weet waar dit huilen vandaan komt ...

Zij bezoekt een psycholoog hier voor maar het lijkt alleen maar erger te worden ....
Ik merk ook dat ze vaak niet gaat en daar allemaal excuses voor heeft .Ze is hier ook al door de psycholoog door aan gesproken.... Ze gaat nu weer proberen hulp te zoeken bij een hypnotherapeut. Ze leest veel boeken hier over en probeert meditatie en ademhalingstechnieken.


Aan het begin kon ik altijd veel begrip voor haar opbrengen maar de laatste tijd lukt het mij
steeds moeilijker. Bijna iedere dag haar zien huilen breekt mijn hart en ik kan mijn verhaal niet meer bij haar kwijt omdat ze dan begint te huilen ...Dit maakt mij weer boos en gefrustreerd ....Soms kan ik haar niet meer troosten omdat ik dan ga denken "daar gaat ze weer ".Dit maakt haar weer boos en dat resulteert dan weer in huilen.
Als ik nu nog met haar praat dan is het iedereen zijn schuld en krijgen we alleen nog maar woorden en eindigt het met het onderwerp maar weg stoppen en door gaan ....

IK ben constant op zoek op internet wat ze kan doen hier tegen , ze lijd hier zelf ook erg onder .
IK ben zo verdrietig omdat ik merk dat wij steeds meer uit elkaar drijven.
Ik slaap s,nachts niet meer omdat ik maar aan het piekeren ben over het hoe en wat."lig het misschien aan mij ? Of ik voel mij zo schuldig omdat ik die dag niet meer met mededogen en begrip heb kunnen reageren Soms sluit ik mij af van haar omdat soms wel moet om een beetje rust in mijn hoofd te hebben ..Ik voel mij zo machteloos!

Ik hou zoveel van haar maar ik trek het niet meer ......IK weet niet meer wat ik moet doen !

Eigenlijk schrijf ik deze mail aan jullie omdat ik mijn verhaal kwijt moet .

Maar misschien weten jullie wat zij aan dit huilen kan doen of hebben jullie hier ervaring mee?

Dank je wel alvast !

Gebruikersavatar
Memories
Moderator
Berichten: 21867
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: Huilen

Warm welkom Eva Luna op dit forum! Hopelijk voel jij je hier snel thuis...!

Ten eerste goed dat ook jij je verhaal doet. Van je afschrijven van waar je mee zit is een beginstap. En het is overduidelijk dat je veel moeite hebt met de situatie.
Je schrijft dat je dochter in huilen uitbarst als jullie discussies hebben of gewoon ergens over praten, kan je vertellen waar die discussies over gaan en wanneer dit is begonnen?
Je schrijft een verhaal over jou en je dochter en hoe close jullie waren en je angst dat dit steeds minder zal worden... je voelt je machteloos, verdrietig en boos. Je wilt graag helpen maar ziet ook niet meer hoe dat dan te doen. Je dochter heeft gesprekken met een psycholoog, maar komt ook weleens niet opdagen? Weet je ook de precieze redenen waarom ze dan niet komt opdagen? Is ze op dat moment misschien ergens bang voor, speelt er schaamte mee? Waardoor kiest ze ervoor om dan niet op te dagen? In ieder geval goed dat ze opnieuw probeert hulp te zoeken.

Wat mij opvalt is dat je een heel verhaal schrijft over de situatie, maar dat een manfiguur erin ontbreekt. Is er geen manfiguur/vaderfiguur aanwezig/in beeld?
Mocht hij wel in beeld zijn, wat vind hij van de situatie? Je schrijft enkel vanuit vrouwelijk perspectief en het is opvallend dat er geen enkel woord word geschreven over een man, dus dan is er automatisch de vraag hoe dat in jullie geval in elkaar zit. Misschien confronterend, maar wel even goed voor de beeldvorming denk ik om te weten hoe het in elkaar zit.

Ik hoop dat dit berichtje in ieder geval je al wat moed kan geven. Wat steun. Sterkte. :knuffel: Voor jullie allebei.
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
momo
Berichten: 11684
Lid geworden op: 10 okt 2009 23:02
Locatie: momoland

Re: Huilen

Misschien gebruikt ze huilen als afweermechanisme om minder leuke conversaties te stoppen?

Je schopt niemand die al ligt principe..

Het kan een gewoonte zijn, sommigen lopen weg van ruzie, en jouw dochter huilt. Dat triggert een soort schuldgevoel bij je en je krijgt medelijden?
Maar het is geen 'troost me' huilen want troost helpt blijkbaar niet.Dus moet je verder kijken dan het huilen zelf
Frankly my dear, I don't give a damn...
Do or do not, there is no try... (Yoda)

Gebruikersavatar
Tsoort
Berichten: 62
Lid geworden op: 07 apr 2016 11:28

Re: Huilen

Of misschien heeft het wel helemaal niets met jou te maken, maar ben jij voor haar een veilige thuishaven waar ze zich voldoende veilig voelt om haar emoties los te laten...

Dag evaluna,

Je ziet er zijn heel wat mogelijkheden. Ik ben het met memories eens : misschien moet je iets dieper gaan in zowel de gezinssituatie als de emoties die bij het huilen geuit worden.
Hoe voelt ze zich na de huilbui ? Opgelucht en beter in staat 'het 'leven' opnieuw onder ogen te zien ?
Is het enkel bij jou dat ze dit uit ? Zijn er meer mensen in haar omgeving of woont ze nog thuis ?

Schuldgevoelens en wakker liggen, daar wordt niemand beter van, maar wat je nu doet, je vragen stellen op dit forum : des te meer.
Hou je dus vooral niet in, naar mijn ervaring zijn het hier lieve mensen en het is en blijft nog anoniem ook.

Laat je maar gaan !

Gebruikersavatar
nienke
Berichten: 5
Lid geworden op: 15 jul 2016 22:01

Re: Huilen

Hallo Evaluna,
In deze situatie moet je als moeder stoppen met je eigen verhalen bij je dochter te ventileren.
Je hoeft dan ook niet meer boos en gefrustreerd te reageren tegenover haar hetgeen de huidige situatie wat meer "lucht" kan geven.
Ik weet niet waar de inhoud van jou verhalen over gaan maar het kan ook zo zijn dat die voor jou dochter te belastend zijn, dat zij die gewoonweg niet aan kan.
Als je niemand anders hebt om mee te praten en je wil je verhalen toch kwijt, schrijf ze dan van je af, dat kan ook opluchtend voor jou werken.
Steek je energie meer in het ondernemen van leuke activiteiten met jou dochter zodat ook zij op "andere gedachten" kan komen,maak plezier.
Als ze veel aan het lezen is over meditatie en ademhalen wijst dat op spanningen die ze een plek probeert te geven. Geef haar de ruimte en de rust die ze nodig heeft. Laat haar rustig huilen in jou nabijheid en probeer dan niet te achterhalen waar dit huilen vandaan komt.Zij moet zelf uitzoeken wat er bij haar "speelt" en zodra ze dat weet en het nodig vindt om met jou daarover te praten zal ze dat zeker doen.
Sterkte samen. great

Terug naar “Overige problemen en vragen”