Fasen in rouwproces onderzocht

We weten het eigenlijk allemaal al: een rouwproces kent fasen. Daar moet je doorheen, hoe moeilijk ze ook zijn.
Emoties zoals ongeloof, verdriet, woede en depressie zijn hiervoor kenmerkend en acceptatie is de laatste stap. In feite is nooit onderzocht of deze gedachte van een gefaseerd verloop van het rouwen daadwerkelijk bij iedereen voorkomt. Tot nu dan, bij mensen in Connecticut is het rouwproces bestudeerd.

rouwproces.jpgAan het onderzoek deden 233 mensen mee. Na het verlies van een naast familielid werd deze groep twee jaar gevolgd. Anders dan de fasentheorie stelt, bleek ongeloof of ontkenning niet als eerste op de voorgrond te staan. Verdriet bleek over het geheel genomen de meest dominante negatieve emotie en werd op de voet gevolgd door acceptatie.
De acceptatie van het verlies nam gedurende de periode van twee jaar voortdurend toe.
De vijf fasen bereikten hun maximum wel precies in de door de theorie ‘voorgeschreven’ volgorde: ongeloof, verdriet, woede, depressie en acceptatie. Deze piek werd bij alle fasen, behalve acceptatie, al binnen zes maanden bereikt.

Er zijn bij rouwverwerking dus inderdaad normale stages. Daar zou begrip voor moeten bestaan. Wie na zes maanden nog steeds te maken heeft met louter ongeloof, verdriet, woede en/of depressie heeft mogelijk baat bij evaluatie en begeleiding.

(JAMA, 21 februari 2007)

Emotionele interacties worden in onze dromen gesimuleerd

Een studie over dromen en de hersenactiviteiten tijdens het slapen heeft aangetoond dat wanneer wij dromen het meestal over sociale interacties gaat. De emotionele geladenheid varieert afhankelijk van de slaapfase waarin wij ons op dat moment bevinden.



Deze bevindingen zullen worden gepresenteerd in de studie ‚ÄòA Jekyll and Hyde Within: Aggressive versus Friendly Interactions in REM and NREM Dreams’, die in februari 2005 in de Psychological Science (American Psychological Society) gepubliceerd zal worden.



De meeste mensen weten wel dat slapen in principe bestaat uit twee zogenaamde slaapfasen, te weten REM (Rapid Eye Movement) en NREM (Non Rapid Eye Movement). Maar wat u misschien nog niet wist is dat tijdens de REM-slaap de emotionele centra in de hersenen verhoogd actief zijn, terwijl tijdens de NREM-slaap patronen van synchrone activiteit waar te nemen zijn in de sensorische en cognitieve centra van ons brein.



Meer specifiek kwam men na onderzoek tot de volgende bevindingen: 1) sociale interacties vond men eerder terug in de verslagen over de dromen van de testpersonen, dan in hun verslagen die ze schreven toen ze wakker waren; 2) door de dromer geïniteerde aggressieve, sociale interacties waren meer karakteristiek voor de REM-fase dan voor de NREM- of wakkerfase; 3) door de dromer geïnitieerde vriendelijke interacties waren meer karakteristiek voor de NREM-fase dan voor de REM-fase.



Dit alles vormt er een indicatie van dat er in onze dromen sociale interacties worden gesimuleerd. De REM-fase is daarbij gespecialiseerd in de simulatie van aggressieve interacties en de NREM-fase in de vriendelijke interacties. Onbekend is nog of deze droomsimulaties effect hebben op de echte sociale interacties die men pleegt.

[bron: Plebius Press]

In wie heeft u vertrouwen?

Vertrouwt u onbekenden die uw vrienden kennen sneller dan onbekenden die bij u in het bedrijf werken? Dan is de kans groot dat u een vrouw bent. Althans dat zeggen onderzoekers van de Ohio State University naar aanleiding van hun onderzoek naar vertrouwen.



Mannen en vrouwen blijken op basis van verschillende kenmerken te bepalen of ze onbekenden vertrouwen. Uit het onderzoek komt naar voren dat mannen eerder vertrouwen hebben in mensen die tot dezelfde groep behoren, bijvoorbeeld via hetzelfde bedrijf of vereniging. Vrouwen daarentegen vertrouwen eerder mensen waarmee ze een persoonlijke overeenkomst hebben, zoals een vriend van een vriend.



Tijdens het onderzoek werden de betrokken 147 studenten van de Ohio State University gevraagd te kiezen tussen 3 dollar, die ze vervolgens gegarandeerd zouden krijgen, of een niet gegarandeerde toewijzing van een bedrag door een onbekende, die 11 dollar naar eigen wens mocht verdelen. Iedere deelnemer werd driemaal gevraagd in welke mate hij/zij de onbekende vertrouwde en waarop dit vertrouwen gebaseerd was. De onbekende werd hierbij voorgesteld als (1) een andere student van de Ohio State, (2) een student van een universiteit waar de deelnemer een vriend had, of (3) een student van een andere universiteit waar de deelnemer niemand kende.



Uit de resultaten blijkt dat de mannelijke studenten het meest vertrouwen op de onbekende student aan de Ohio State University. De vrouwen blijken significant meer vertrouwen te hebben dan de mannen in de onbekende student van de universiteit waar een vriend van hen ook studeert. Kortom, mannen letten bij hun beslissing om een onbekende te vertrouwen meer op symbolische verwantschap dan op persoonlijke verwantschap, waar vrouwen juist meer waarde aan hechten.



Het is echter belangrijk te vermelden dat het hier gaat om een Amerikaans onderzoek. Binnen de Amerikaanse cultuur heerst een hoge mate van vertrouwen en openheid. Dit is niet kenmerkend voor iedere cultuur. Zo blijkt uit een vergelijkbaar onderzoek dat mensen uit Japan geneigd zijn hun vertrouwen te beperken tot de mensen waarmee ze een interpersoonlijke relatie delen. Zij zullen hun vertrouwen dan ook niet snel baseren op een gedeelde groepslidmaatschap. (Science Daily)

Polyfenolen beschermen tandvlees

Een stof in rode wijn voorkomt en behandelt tandvleesproblemen. Dat zeggen Canadese onderzoekers. De polyfenolen in wijn, die trouwens ook voorkomen in groene thee, voorkomen de vorming van vrije radicalen die het tandvlees aantasten en voor parodontitis zorgen.



smileDe Canadezen denken dat polyfenolen de aanmaak van vrije radicalen stageren door kleine veranderingen in de samenstelling van de eiwitten in de cellen die vrije radicalen produceren. Men waarschuwt er wel voor dat het hoge zuurgehalte van rode wijn voor problemen kan zorgen, namelijk aantasting van het tandglazuur of erosie.



Men gaat er nu van uit dat de bacteriën die tandbederf geven immuuncellen ertoe aanzetten om nog meer vrije radicalen te produceren. De anti-vrije radicaal of antioxidante werking van rode wijn zou ook voor verminderde kans op kanker en hart- en vaatziekten zorgen.



Specialisten in preventie van tandproblematiek benadrukken dat het schoonhouden van de mond van groot belang is. Twee keer per dag de tanden poetsen met een fluoridetandpasta is essentieel, zo stelt men.

Dagelijks flossen is eveneens aan te raden, net zoals het verminderen van de consumptie van suiker (in frisdrank e.d.).

(http://www.dentalresearch.org/)

Te gezond eten?

Wat is orthorexia?

De term orthorexia wordt door specialisten op het gebied van eetstoornissen gebruikt voor het beschrijven van een ongezonde fixatie ten opzichte van gezond eten. Hoewel de stoornis nog niet officieel is erkend, heeft het veel raakvlakken met bekende eetstoornissen als anorexia. Zo gaat orthorexia ook vaak gepaard met gewichtsverlies. Anders dan bij mensen met andere eetstoornissen, zijn mensen met orthorexia geobsedeerd door de kwaliteit van het voedsel, en niet zozeer door de kwantiteit. Ze streven naar een persoonlijke puurheid in hun eetpatronen in plaats van een dun lichaam.



De term ‘orthorexia’ werd in 1997 voor het eerst geopperd door Dr. Steven Bratman, specialist in alternatieve geneeskunde. Impliciet in de beschrijving van orthorexia zijn trekken die overeenkomsten hebben met een obsessief-compulsieve stoornis. De persoon geeft overmatig veel aandacht aan persoonlijke regels over zijn/haar voedsel en is vaak vele uren per dag bezig met de maaltijd van de volgende dag. De persoon kan zich sociaal geïsoleerd gaan voelen, omdat hij of zij zich niet uitleeft op de dagelijkse maaltijden zoals anderen dat doen.

Wanneer je aandacht op het gezonde eten in de weg staat van je persoonlijke geluk en sociale leven“, zegt Bratman, “dan is het mogelijk dat je een probleem hebt“.



Hoewel vele experts het met Bratman eens zijn dat orthorexia een bestaande stoornis is, bestaat er twijfel over de toepasbaarheid binnen de klinische diagnostiek. “Er zijn vele patiënten die gebukt gaan onder hun drang naar absolute puurheid, zelfs tot op de laatste vitamine,” zegt Joel Jahraus, medisch directeur van Remuda Life Programs in Phoenix, Arizona, “maar er is al een naam voor: anorexia“.

Douglas Bunnell, president van de Amerikaanse National Eating Disorders Association, is het ermee eens dat orthorexia qua concept belangrijk kan zijn, maar voor de behandeling slechts minimaal verschilt van de behandeling van anorexia.

Een groot deel van de westerse bevolking heeft te maken met overgewicht, waardoor orthorexia wellicht over zal komen als pietluttig. Toch zit er een verborgen gevaar in de recente focus op overgewicht, namelijk overmatige ongerustheid. Of je het nu orthorexia noemt of niet, er zijn mensen die psychologisch nu eenmaal kwetsbaarder zijn voor het verstarren van hun eetpatroon. Zoals een spreekwoord luidt: “alles waar te voor staat, kan niet goed zijn.”

Beweging belangrijk bij het herkennen van gezichtsuitdrukkingen

Bij het inschatten van de emoties van anderen maken we vaak gebruik van hun gezichtsuitdrukking. Uit recent onderzoek blijkt dat bewegingen van het gezicht, zoals het optrekken van de wenkbrauw of de beweging van een lach, essentieel zijn bij het identificeren van subtiele gezichts-uitdrukkingen.



Bij onderzoeken naar het herkennen van gezichts- uitdrukkingen wordt meestal gebruik gemaakt van statische afbeeldingen van intense uitdrukkingen, waarvan de foto hiernaast een voorbeeld is. Het huidige onderzoek richt zich echter op de invloed van bewegingen van het gezicht bij het herkennen van de zes basisemoties; woede, afschuw, angst, vreugde, verdriet en verrassing.



Deelnemers kregen via de computer een reeks gezichtsuitdrukkingen te zien. De uitdrukkingen werden op twee verschillende manieren getoond; door middel van één statische afbeelding, waarbij alleen de uiteindelijke emotie werd afgebeeld dan wel via een dynamische afbeelding, waarbij het ontstaan van de emotie via meerdere afbeeldingen werd vertoond. Uit de resultaten blijkt dat emoties die tijdens de statische afbeelding niet werden herkent, wel geïdentificeerd werden tijdens de dynamische afbeelding.



Daarnaast is onderzocht of dit verschil in herkenning mogelijk veroorzaakt wordt door verschil in de verkregen informatie over de getoonde emotie. Zo zou men kunnen stellen dat men in het geval van de dynamische afbeelding meer informatie krijgt over de getoonde emotie, daar men in dat geval meerdere beelden te zien krijgt. Het verschil blijft echter bestaan wanneer slechts de eerste en laatste afbeelding van de emotie wordt getoond. Emoties worden dan alsnog sneller herkent dan tijdens de statische afbeelding. Kortom, om gezichtuitdrukkingen te herkennen en deze te kunnen koppelen aan emoties is het niet alleen van belang de uiteindelijke uitdrukking af te lezen maar ook om oog te hebben voor de manier waarop de gezichtsuitdrukking veranderd is. (American Psychological Society)