Als het leven tegenzit, krijgt de mens verlangen naar zoete en vetrijke hapjes. Dat is bekend. Uit berichten van wetenschappers in The Proceedings of the National Academy of Sciences blijkt nu dat calorierijk eten inderdaad de zenuwen flink kalmeert, maar natuurlijk ook kan leiden tot vetzucht, depressies en nog meer stress.


Voor het eerst is aangetoond (in onderzoek met ratten) dat de neiging om teveel te eten bij stress biologisch bepaald wordt. En wat voor ratten geldt, is ook van toepassing op de mens, zo stelt men.

Bij chronische gestresste mensen zijn de stresshormonen continu in plaats van kortstondig verhoogd. Het lichaam kan de viceuze cirkel die daardoor ontstaat afremmen door suikers. Suikervervangers hebben diezelfde werking niet.

Overigens is er kans dat die kalmerende, geruststellende zoete producten krijgen daardoor eenzelfde verslavende werking als drugs.

Vanuit het gezichtspunt van de evolutieleer is die verklaring logisch. Dieren die kortdurend gestresst raken door een aanval stoppen met eten en teren op vet en eiwit uit het eigen lichaam. Zo kunnen ze echter niet doorgaan, als de stress aanhoudt. Na een aantal dagen hebben ze d

aarom sterke behoefte aan voeding met hoogcalorische waarde, zoals boter, om de energiereserves aan te vullen. En als die energie hersteld is, gaat er een signaal richting hersenen dat zegt: kalmeer, alles is weer in orde. De chronische stress verdwijnt.

Uit eerder onderzoek is al bekend dat stresshormonen de vetreceptoren rond het middel activeren. Dit verklaart waarom men meer vet afzet rond de buik. En hoe meer vet in dat gebied, hoe groter de kans op hartproblemen.