Voor sommigen is het geen enkel probleem, nee zeggen. Maar voor de meeste mensen is het erg lastig om nee te verkopen aan onze kinderen, relaties die stuklopen, onze werkgevers of vriend die iets wil lenen.
Het stijgende tempo in onze maatschappij gaat samen met een wildgroei van ja-knikkers, stelt sociaal psychologe Susan Newman, die in Amerika The Book of NO uitbracht.
Hoe komt het toch dat we zo gauw jahoor zeggen zonder stil te staan bij de eventuele gevolgen daarvan? De meeste van ons gaan confrontaties het liefst uit de weg. Onder confrontaties vallen ook de hardheid en nare gevoelens die samengaan met het nee zeggen. Vanwege de angst voor die kortdurende onprettige gevoelens kunnen we ons zelfs compleet wegcijfer binnen een ongelukkige relatie.
Een zorg kan ook zijn dat iemand je niet meer aardig vindt en afwijst, als je nee zegt. Echter, vooral in lastig lopende relaties kan nee zeggen beide partijen de kans geven om verder te gaan met het leven.
Vanaf onze kindertijd is het erin gepompt dat nee zeggen negatief is, stelt Newman. Deze vroege ervaringen vertalen zich op latere leeftijd in een angst voor het nee zeggen.
Newman stelt verder ook dat bij het opvoeden van kinderen in de huidige tijd het woord nee niet vaak over de lippen van de ouders komt of consequent gehanteerd wordt.
Dat heeft te maken met het feit dat veel ouders het opvoeden combineren met drukke bezigheden buitenshuis, zoals werk, familiebezoek e.d. Ouders zeggen snel ja tegen hun kind, omdat er nog van alles gebeuren moet. Of ze denken dat het ja zeggen de kinderen gelukkig stemt. En welke ouder wil nu geen gelukkig kind?
Er is inspanning voor nodig om tot gedragsverandering te komen en nee te gaan zeggen, ook als je het eigenlijk niet volledig meent. Een belangrijke stap is je te realiseren dat je het weer doet en toegeeflijk reageert. De stap die daaraan voorafgaat, is de momenten bewust te worden waarop je eigenlijk liever voor nee had gekozen. Pas als je hierbij bewust stilstaan, is stoppen met toegeeflijk reageren mogelijk.
