Gebruikersavatar
Nephryll
Berichten: 2
Lid geworden op: 24 jul 2018 13:45

hoi

24 jul 2018 15:11

Ik heb me aangemeld op dit forum, kwestie van m'n verhaal eens beknopt neer te pennen en te zien wat anderen hun reactie hier op is. schrijven is iets wat me op zich wel deugd kan doen later in de tijd als ik het opnieuw lees en dan denk... gekke kerel.

Als baby ben ik mishandeld, vastgebonden en opgesloten geweest. niemand zal me met zekerheid kunnen zeggen of het nu de babysitter of mijn eigen moeder was al zit die kans er dik in. immers was zij wel degene die me 's nachts 'vrij' liet in het café waar ze werkte, ten tijde een van de stevigste plekjes van Gent. Toen iemand die m'n vader ook kende mij als baby slapende vond in de gore wc's op een matje tussen pis en zooi, werd er eens aan de alarmbel getrokken, zeker nadat de overburen hem ook contacteerden omdat ik hele nachten voor de ruit zat de huilen terwijl moederlief gaan werken was. Daar kwam een rechtszaak van, al heeft m'n moeder me al snel afgestaan aan m'n grootmoeder (vader's kant) kwestie van haar huid te redden en zodat ze, als reden opgegeven, carrière kon maken.

Ik zat ook veel in opvang bij m'n overgrootouders langs haar kant van de familie. m'n overgrootmoeder is gestorven aan acute ademnood, terwijl ze me als baby in de armen had. Dat risico liep ze door als gevolg van een auto-ongeluk, van hetgeen ik weet van energie enz... i'm impressed.

Deze informatie is pas de laatste 2 jaar mondjesmaat aan m'n oren gekomen, ik heb toen zelf de doofpot even opgedaan.
Terecht gekomen bij m'n grootmoeder dan, werd ik wel liefdevol opgevoed, ze heeft me van ondervoeding gered en ik ben uiteindelijk fysiek wel best een sterke man van 28. Mentaal is het systematisch achterop geraakt. Mijn grootmoeder geeft toe dat ze een minderwaardigheidscomplex heeft en nog steeds panische angsten van de Tweede Wereldoorlog. Dat zijn lepels met stof die me dagelijks in de mond werden geschoven.

Ze deed er niet om, maar de nachtelijke litanieën die ze al roepend afstak toen ik eens wat verprutste en omdat ik extreem introvert, zorgde ervoor dat ik geen 'veilig plekje' had. Dissociatie... ik ben het gewend van te vluchten in mijn eigen wereldje zonder tijdsbesef.
Op school, in het lagere onderwijs was ik primus van de klas, op mijn sloffen met mijn IQ van 142, wat meer een last dan deugd is.
Sociaal was ik al een buitenbeentje en 'de rare' die in een conservenblik werd opgevoed tot het punt dat ik halverwege het tweede leerjaar omhoog naar het derde werd geschoven. Ik was er van tussen. Ik liep sociaal gezien alleen rond op school. Het interesseerde mij niet meer en mijn punten logen daar ook niet om. Toen stelde ik me daar geen vragen bij, er werd altijd 'normaal' gedaan over mijn situatie, dus zo dacht ik er ook over.

Toen de middelbare school eraan kwam zijn we bij m'n tante ingetrokken, waar me al snel van alles duidelijk werd. Ik kon niets meer goed doen.
De één zegt zus, de ander zegt zo. Ik doe iets voor de één en krijg onder m'n voeten van de ander. Op school, richting Latijn, kon ik me niet vinden.

Ik was het intussen gewend van links te liggen en was daar niet minder van een rare. Al zat ik als kind uit een 'arm gezin' tussen de bourgeoisie en voelde dat sociaal gezien heel hard qua pesten et cetera. Die school, daar zat ik 3 jaar, toen vond m'n tante het nodig om ervoor te zorgen dat mijn moeder me terug in huis nam. Nieuwe situatie, nieuwe school.

Van ouderwets en katholieke debardeurkes naar een appartement vol stof, schimmel, sigarettenrook, alcohol en geen eten plus een kunstschool. Na 2 maanden dronk ik alle dagen, rookte ik en had ik cannabis ontdekt. Huiswerk werd niet om gemaald, verder liep ik op straat tot middernacht. Alcohol werd aangemoedigd door mijn moeder, net als cannabis - na furore en hel over me heen te krijgen. Eerst was het alsof ik alle goden had beledigd en een week later ligt er 25 gram naast de fles whiskey. Ik kan u gerust vertellen dat ik nog steeds niet tegen dubbele bindingen in autoriteit kan. Zo gingen de jaren verder en het aantal scholen ook: 7. Ik deed de moeite niet meer om me te integreren, vrienden te maken of om een diploma te halen. Ik voelde me alleen en ging het alleen doen.

Na ongelofelijk veel geluk te hebben met politie en een instelling te kunnen ontwijken, heb ik beseft dat het anders moest en heb ik de criminele weg achter me gelaten. Na rampzalige rapporten en c-attesten heb ik toen even bewezen dat het me niet kon boeien, maar het wel kon, door als eerste van de klas te eindigen. Het jaar daarna liet ik me weer een c-attest toe. Ik was toen 17 en als het op weed en drank aankwam al een stevige junk, maar, dat was cool. Zelfs in de living thuis. Decadente levensstijl heb ik er op nagehouden door bij m'n moeder te verblijven, maar geen emotionele connectie. Er was ondertussen sprake van co-ouderschap met mijn vader, die ik in feite ook niet kende, hij beschreef me als extreem introvert en hij was hulpeloos in de omgang met mij, gezien ik gerust enkele uren voor me uit kon staren zonder een woord te zeggen in zijn bijzijn.
Zijn autoritaire houding die hij aannam moet aangevoeld hebben als met blote handen op paling vissen.

Er kwam een wending toen ik in het café van mijn moeder (carrière, weet je nog) zat tijdens de Gentse feesten en toevallig een shift kon overnemen van een zieke. Natuurtalent. Toen stelde mijn moeder voor om school te laten voor wat het was en bij haar te komen werken. Dat zag ze maar al te goed zitten, kwestie van iemand te hebben die ze volledig onder de duim heeft. 48 Wetten van de macht, het Rode Boekje, Morals & Dogma, zijn maar enkele van de titels in haar boekenkast die haar megalomane en narcistische persoonlijkheid ondersteunen. Ik was nog steeds het kind dat emotionele toenadering zocht, dus ik ging er op in.

De hel die mijn moeder is, zorgt jaren nadien nog altijd voor krampreacties en migraine als ik op onbewaakte momenten sleutels hoor rinkelen. Alle dagen uren geroep en getier voor dingen waar ik al dan niet iets mee te maken had. Ik was de pispaal, zowel op werk, als thuis. Ze heeft me meerdere malen ontslaan om persoonlijke redenen, waarbij de beste was dat ze me ook het huis uit zette toen ik 20 was. Ik ben toen alleen gaan wonen en uit miserie uiteindelijk terug in de café gaan werken, meerdere malen. Hoe ik was gevormd, mijn junkie levensstijl en gebrek aan diploma zorgde ervoor dat ik geen werk vond of kon houden. Het enige wat me afging was muziek maken, al nam mijn moeder elke kans om succes daarin te ondermijnen op diverse manieren. Mijn materiaal gaat 'toevallig' kapot, mensen uitmaken waar ik mee samen werkte, geen vrije dagen kunnen opnemen voor optredens, enzovoort.

Ondertussen heb ik enkele relaties achter de rug, de een nog rampzaliger dan de ander. De gemene delers van mijn exen zijn seksueel misbruik als kind en/of verlies van ouders. Met andere vrouwen heb ik geen 'diepgaande connectie'. Dat verhaaltje is me inmiddels al duidelijk. Mijn rol als 'diener', empatisch zijnde tussen narcisten, even zo.

Ik ben 25 en heb wat ik denk 'mijn madam' leren kennen, alles is goed en geestig maar het is geen relatie. Na 3 maand zeg ik de woorden: ik hou van u. Een week later krijg ik telefoon van haar voogd om af te komen, ze heeft een zelfmoordpoging ondernomen (dankzij...). Ik steun haar en ga alle weken zoveel ik kan op bezoek in de psychiatrie. Uiteindelijk keert het zich tegen me en wil ze me niet meer kennen. Enige tijd later bedenkt ze zich en komt ze terug. Ik gelukkig natuurlijk en ik huur een appartement buiten Gent op het platteland. Zij woont dan bij me in maar beschouwt het als een hotel en doet letterlijk niets, niet studeren, niet werken, geen huishouden, geen brandstof in de relatie steken. Ik leefde nog in de illusie dat ze er bovenop moest geraken, maar dat was niet zo. Ik werd leeggezogen. En toen het geld op was haar 'liefde' ook. Zij was zowat de 4e denk ik waar ik een soortgelijk verhaal van kan vertellen, maar niet de ergste. De ergste hield me 8 maanden in onwetendheid of we een kind gingen krijgen of niet.

Augustus '17 wist ik zeker dat dat niet het geval was. Ze kende m'n zwakke plek en heeft die volledig uitgebuit. Geen cel in m'n lichaam zou er ooit niet staan voor mijn kind of zijn/haar moeder. Maar ze zorgde ervoor dat dat wel degelijk het geval was. Ondertussen worstel ik al 6 jaar met mezelf en met een stabiel inkomen. Ik ga dan ook bij m'n moeder langs met de informatie over dat kind. Na nog geen kwartier is de aandacht al op haar café gevestigd, het kon me niet interesseren dat m'n exen en m'n moeder hetzelfde zijn op dat vlak en ik wist heel goed waar ik aan begon, maar ik had het geld nodig. Ik kon immers gratis inwonen in het café en alles opzij zetten voor het eventuele kinderbed.

Dat café is naast een discotheek. Slaapdeprivatie was een feit. Voor ik goed of wel wist hoe het zat met die (schijn)zwangerschap had mijn moeder haar huisgenote reeds buitengepest en had ze mijn oude vertrekken beschikbaar voor een 600 euro per maand. Dat had ze goed bekeken natuurlijk. Al was ik zo slim van ondertussen mijn appartement niet op te zeggen. ik vertrok van de ene dag op de andere en heb op uitzondering van kleren alles achtergelaten waar het stond. Nu woont zij boven het café. Wie een put graaft voor een ander, denk ik dan.

Nu zijn we een dik jaar later en ik ben alles kwijt. De depressie en burn-out die ik al jaren meedraag eist nu zijn tol. Dat kind was de druppel. De fysieke uitputting daarna hielp niet mee. Het verraad van mijn moeder en haar gedrag ondertussen (ze lachte me uit omtrent mijn situatie met die zwangerschap) is niet onverwacht maar wel hard aangekomen. Ik ben in al die jaren op financiële sukkel nooit gaan aankloppen bij de RVA. Ik heb het altijd gerooid met 2 werkende handen. het gaat wel altijd verkeerd omdat mensen mijn 'triggers' activeren en dan blijf ik niet kalm.

Toen ik 16 was zat ik met m'n zwaard klaar voor seppuku maar dat heb ik toen afgezworen. Ik was verbeten uit die put te geraken maar ik zit nu dieper. Ik heb geen wil om te leven. genieten is onmogelijk. Teveel herinneringen, teveel correlaties. een te zwarte bril op mijn neus.
Jaren research achter de kiezen in talloze velden, van wetenschap, psychologie tot occultisme en mysticisme om een deur te vinden maar nog steeds enkel een zwarte lege ruimte zonder gedachten en gevoel. Ik leef in isolement terug bij mijn grootmoeder. Ik heb geen vrienden meer. Ik wacht al 5 maand op psychologische hulp met m'n naam op een wachtlijst. De duizenden euro's schulden geraken niet afgelost want ik kan geen job houden en mijn maatschappelijk werker heeft zeker ook geen haast.

Nu zit ik even op de ziekenkas, werkgevers raadden me aan hulp te zoeken, omdat ik na 3 jaar geen druppel alcohol allergisch ben geworden aan dronken mensen en junks. Meer bezig moeten zijn met hun soort kater inschatten dan met m'n werk is iets waar ze rechtaan rechtuit een lading van mijn gedacht van krijgen. Hetzelfde met een houding die van me profiteert, hetzelfde met schijnheiligheid, hetzelfde met autoriteit verkopen en die zelf niet nakomen. Ik heb geen masker meer. Mensen gaan uit m'n weg eens ze merken dat de situatie me niet aanstaat - of ze vallen me aan. Zo heb ik op het werk enkele agressievelingen op hun plek moeten houden... ik rookte teveel cannabis de laatste tijd, daar ben ik ook met gestopt. Mijn eetgewoonten zijn vrij stabiel nu, ik ga niet meer richting anorexia en hoef niet inwendig tegen mezelf te schreeuwen: EET. koffie en sigaretten wel nog teveel. Veel te veel. Mijn longen doen er pijn van.

Mijn paniekaanvallen zijn voorbij, maar des te meer agressie dat bovenkomt, al hou ik me in. Dat projecteer ik niet op de wereld. Ik stuurde m'n moeder na een jaar en half die zin ingeslikt houden dat ze dood voor me is. Dat ik niet naar haar begrafenis kom en dat dat het laatste is wat ze van me hoort. 'So be it' was haar antwoord. Ik vul haar ideaaltje niet in dus ik kan haar gestolen worden. Mijn vader doet zijn best, maar worstelt met zijn eigen depressies enzo. Hij kan me weinig bieden buiten het afkraken van elk idee dat ik krijg in een manische bui.

Dit is beknopt, heel beknopt, de mentale en emotionele terreur van mijn moeder kan ik nog lang lang lang over doorgaan en uitweiden. Zoals op mijn 15 te horen krijgen dat ze zichzelf prostitueerde voor de bevalling te betalen en ik haar dankbaar moest zijn. Dat ze me voorstelde verzekeringsgeld te trekken van een brandend café en naar Zuid-Amerika te vluchten, enzovoort. Misschien vind ik door contact met gelijkgestemden wat meer inspiratie, zin en gedrevenheid om terug uit de put te kruipen, één ding weet ik zeker. Hel is niet de laatste halte, het is de leegte die daarna komt die waanzinnigheid veroorzaakt.

Dank, om dit te lezen. Ik ga nu naar m'n vader, jointje smoren, het is midweek, dan drinkt hij niet.

Gebruikersavatar
Memories
Berichten: 20116
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: hoi

24 jul 2018 15:50

Warm welkom hier, dat is een heftig verhaal. Ik hoop dat jij je hier, al is het digitaal, je thuis zal voelen. Dat je het fijn vind je verhaal kwijt te kunnen en wellicht ook om deel te nemen aan andere topics. Ik vind je heel dapper. Er is moed voor nodig dit te delen.
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 12686
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: hoi

24 jul 2018 17:20

Welkom op 't forum, Nephryll.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
Nephryll
Berichten: 2
Lid geworden op: 24 jul 2018 13:45

Re: hoi

25 jul 2018 00:19

Dank jullie voor het welkom - en de tekstopmaak. Ik zat in tijd verlegen daarnet.
Ik zal er op letten, ik ben immers blij over de relevantie ervan.

Het doet ergens in de verte deugd om m'n verhaal op te sommen in het kort.
Ik zing mijn klaagzang té weinig, zowel tegen een ander als voor mezelf.
Met alle tijd dat ik dat niet doe hou ik me sterk en sterk voor anderen.
En voor de wereld en zo. Ik ben niet zo tuk op de globale beschavingstoestand.
Mijn filosofie heeft het niet zo op schaven maar op bijdragen.
Het leven is voor mij geven en krijgen.

Wat ik ook doe of laat, ik krijg helaas telkens de deur in m'n gezicht.
Het verhaal van de film 'A dark song' is iets waar ik mezelf in kan vinden.
Hoe kan ik iets loslaten waar ik geen herinnering aan heb, in se,
en nooit dicht bij de waarheid ga komen.

Simpel verwoord: geef me een tegenstander en ik kan hem inschatten,
maar wat mijn situatie als baby betreft: dat is een onzichtbaar spook,
dat me lafweg in rug steekt omdat hij/zij gegrond niet wil dat ik hier ben.
Of dat gevoel denk ik er toch aan over te houden.

Enige concrete raad daarmee zou hard welkom zijn.
Alvast bedankt.
Anderzijds ben ik niet het karakter om louter ergens te komen aanmodderen.
Iedereen is bij mij ook welkom met hun verhaal!

[toppie]

Gebruikersavatar
Memories
Berichten: 20116
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: hoi

25 jul 2018 12:21

Je hebt altijd de mogelijkheid om bij Vertrouwelijke berichten een eigen hoekje te openen in Onder Ons
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
koen0069
Berichten: 5358
Lid geworden op: 30 jun 2013 21:54
Locatie: in de tuin :)
Contacteer: Website

Re: hoi

25 jul 2018 14:04

Van mij ook nog een welkom Nephryll.
Het warme welkom heeft plaats gemaakt voor een zwetend welkom :) desalnietteplus blijf je welkom. :)
Flowerpower

Gebruikersavatar
JDarky
Berichten: 177
Lid geworden op: 19 jul 2015 22:46

Re: hoi

02 aug 2018 21:42

welkom, hoe bedoel je gelijkgestemde?, ieder mens heeft weer andere problemen

Gebruikersavatar
Memories
Berichten: 20116
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: hoi

03 aug 2018 16:51

JDarky schreef:
02 aug 2018 21:42
welkom, hoe bedoel je gelijkgestemde?, ieder mens heeft weer andere problemen
Sommige problemen kunnen wel hetzelfde of vergelijkbaar zijn met elkaar.
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
JDarky
Berichten: 177
Lid geworden op: 19 jul 2015 22:46

Re: hoi

06 aug 2018 20:39

Ik snap borderliners vaak zelf niet eens, terwijl ik zelf schizofreen ben. :O

Gebruikersavatar
Memories
Berichten: 20116
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: hoi

07 aug 2018 17:07

JDarky schreef:
06 aug 2018 20:39
Ik snap borderliners vaak zelf niet eens, terwijl ik zelf schizofreen ben. :O
Hoezo snap je ze niet?
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
JDarky
Berichten: 177
Lid geworden op: 19 jul 2015 22:46

Re: hoi

13 aug 2018 10:18

Memories schreef:
07 aug 2018 17:07
JDarky schreef:
06 aug 2018 20:39
Ik snap borderliners vaak zelf niet eens, terwijl ik zelf schizofreen ben. :O
Hoezo snap je ze niet?
Ze doen mij pijn...

Gebruikersavatar
Memories
Berichten: 20116
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: hoi

13 aug 2018 11:47

JDarky schreef:
13 aug 2018 10:18
Memories schreef:
07 aug 2018 17:07
JDarky schreef:
06 aug 2018 20:39
Ik snap borderliners vaak zelf niet eens, terwijl ik zelf schizofreen ben. :O
Hoezo snap je ze niet?
Ze doen mij pijn...
Niet iedereen met borderline is hetzelfde.
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Terug naar “Voorstellen”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten