Gebruikersavatar
louise1954
Berichten: 2
Lid geworden op: 12 jun 2018 20:57

Er valt altijd wat te leren

12 jun 2018 23:20

Hallo ik wil mij even voorstellen.
Ik ben een vrouw van bijna 64 jaar. Als jong kind was ik verlegen maar volens mij verder wel normaal en vrolijk.
Tegen het eind van de basis school werd ik me ervan bewust dat de situatie thuis niet veilig was. Ik had een lieve zeer beschermende moeder en een zeer dominante en naar later bleek gefrustreerde vader.

Ik ben de oudste van 6 kinderen, ik ben 2 maanden te vroeg geboren, waardoor ik lichamelijk achter liep bij kinderen van mijn leeftijd. Vandaar ook vooral naar mij toe de overbescherming van mijn moeder.
Mijn ouders waren aan de late kant met het stichten van een gezin. Toen ik als eerste geboren werd was mijn moeder 30 en mijn vader 40. Bij de geboorte van de jongste was mijn moeder 42 en mijn vader 52.

Tegen die tijd was ik dus een jaar of 12, ik was me er toen al een tijdje van bewust dat de situatie thuis niet veilig was. Mijn ouders waren allebei overbelast en ziekelijk, mede door het karakter van mijn vader escaleerde de situatie thuis regelmatig. Er was elke dag ruzie tussen mijn ouders en mijn vader regeerde met 'harde hand'.
D.w.z. Moeder en kinderen kregen er regelmatig van langs. Er waren kinderen die de strijd met mijn vader aangingen en zo vlogen er af en toe voorwerpen over en weer door de kamer.

Toen ik een jaar of 17 was werd ik depressief kreeg last van dwanggedachten en van slapeloosheid, dit werd uiteindelijk chronisch ik ben er toen voor naar de huisarts geweest en uiteindelijk naar een psychiater.
De dwanggedachtes en de slapeloosheid hebben geduurd tot na mijn dertigste en ne de geboorte van onze 2 kinderen kwam het weer hevig terug. Ondertussen heb ik gewerkt, ben van werk veranderd, heb ik een opleiding gevolgd in de zorg , ben weer van werk veranderd om uiteindelijk weer in de zorg te belanden.

Door mijn eigen onzekerheid en mijn lichamelijke problemen (niet sterk en bewegingsklachten) kon ik moeilijk
aan de verwachtingen van werkgever en collega's voldoen. Hierdoor heb ik me nooit echt op mijn plaats gevoeld.
Altijd die kritiek dat je niet snel genoeg bent, altijd de druk en de boodschap je presteerd onder de maat.
Het klinkt misschien raar maar het ontslag na een reorganisatie, was voor mij een bevrijding.

Nu doe ik vrijwilligerswerk voor stichting Vluchtelingen, eindelijk iets wat ik echt vanuit mijn hart kan doen.
Geen druk op de ketel, je helpt mensen die je daar dankbaar voor zijn en je leert er veel van.
Ik word hier heel blij van.

Wat mij van mij zelf tegenvalt is, dat ik nog steeds onzeker ben over mezelf, nog steeds bang om niet gezien te worden, nog steeds bang minder te zijn dan een ander...... En me nog steeds vaak heel vervelend en ongelukkig voel. Ik heb echt alles geprobeerd: hard zijn voor mezelf, lief zijn voor mezelf, professionele hulp, hobby's, alternatieve therapien enz. enz.

Ik ga ervan uit dat de problemen met mijn jeugd te maken hebben, al is de link nooit gelegd. Als ik van te voren had geweten dat deze strijd mijn hele leven zou duren was ik er lang geleden uitgestapt. Dat wil niet zeggen dat ik het leven zoals het nu voor mij is niet waard vind om geleefd te worden.

Ik zou graag reacties krijgen van mensen, die dit herkennen en daar ideeën over hebben. Wie weet er valt altijd nog wat te leren.

Groetjes,

Vergeet-mij-nietje

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 12377
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: Er valt altijd wat te leren

13 jun 2018 10:38

Welkom op 't forum, louise.
louise1954 schreef:
12 jun 2018 23:20
Wat mij van mij zelf tegenvalt is, dat ik nog steeds onzeker ben over mezelf, nog steeds bang om niet gezien te worden, nog steeds bang minder te zijn dan een ander ......
Jammer dat je zo over jezelf denkt, omdat het helemaal niet nodig is. Je hebt moeilijke periodes in je leven gehad en doet nu mooi en goed vrijwilligerswerk. Ik ben er van overtuigd dat je kwaliteiten hebt die je tot een waardevol mens maken.
Je onzeker voelen is iets waar mee te leven valt, veel mensen zijn best onzeker, maar weten dit goed te verhullen. Onzeker zijn is normaal, in het leven moet je juist mensen die te zeker zijn van zichzelf wantrouwen.
En minder zijn dan een ander? Waarom? Denk aan deze regel: iemand is hooguit je gelijke, maar nooit meer dan jij.
Dat is een van de belangrijkste regels in het leven om aan vast te houden.
louise1954 schreef:
12 jun 2018 23:20
Ik ga ervan uit dat de problemen met mijn jeugd te maken hebben, al is de link nooit gelegd.
Al is de link nooit gelegd? Ook niet door de psychiater die je behandeld heeft? Zoals jij je jeugd beschrijft lijkt me wel duidelijk dat veel dingen terug zijn te voeren naar je jeugd.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
Memories
Berichten: 19733
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: Er valt altijd wat te leren

13 jun 2018 11:12

Welkom Louise, mooie naam! Laat ik ermee begin dat we je natuurlijk niet gaan vergeten. Je bent hier net zo welkom als ieder ander lid die hier zich aanmeld of na een tijdje toch terugkeert. Ik hoop dan ook dat jij je hier prettig en fijn gaat voelen en wellicht het ook leuk gaat vinden om deel te nemen aan de andere subfora, want zoals je ziet het zijn er genoeg. Ik vind het in ieder heel dapper dat je je verhaal doet, het is niet niets wat je hebt meegemaakt. Het is jammer dat je nog steeds die onzekerheid voelt, maar weet je? Dat vind ik ergens ook heel begrijpelijk. Ik hoop alleen, door je latere ervaringen, maar wellicht ook je ervaringen hier op het forum, dat het langzaamaan naar de achtergrond zal gaan. Nogmaals, ik vind het heel begrijpelijk, dat je je nog zo kan voelen. Alleen is het jammer, ik zie een intelligente en warme vrouw met het hart op de juiste plaats, nu alleen ook nog even beetje bij beetje voor jezelf.

Ook ik ben een poosje te vroeg geboren. Een aantal weken. En ook ik weet hoe het is, om onder andere lichamelijke klachten te hebben. En hoe je dan moet knokken en telkens moet uitleggen waarom het gaat zoals het gaat en waarom dit niet lukt en dat niet lukt. En waarom dat en dat wel weer lukt in die setting en op een ander moment en manier minder of niet. Zo even in het heel erg kort, want anders word het allemaal wel heel uitgebreid. In ieder geval weet ik hoe het is om 10x te vallen en dan toch weer op te staan. Om te knokken voor wat je waard bent hoe lastig dat ook is.
Maar ik heb ook geleerd om steeds minder uit te leggen, en steeds meer mijn ding te doen. Omdat ik weet dat uitleggen uiteindelijk soms toch niet helpt. Je kan mensen van alles uitleggen en er zijn echt mensen die dicht in de buurt komen van het begrijpen, maar echt begrijpen komt niet vaak voor, of door een enkeling. Dat moet je ook helemaal niet willen want dat is ook eigenlijk onmogelijk. Ze zijn jou namelijk niet. Ze zijn zichzelf en kunnen zich enkel verplaatsen, ze zijn jou niet.

Ik vind het geweldig dat je vrijwilligerswerk doet. De keuze voor bijvoorbeeld Vluchtelingenwerk Nederland, juich ik toe. Geweldig dat jij je daar zo voor inzet. (Hoeveel kritiek er regelmatig ook op is.) Dat is jouw keuze. Super!

Tot schrijfs! :knuffel:
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
koen0069
Berichten: 5097
Lid geworden op: 30 jun 2013 21:54
Locatie: in de tuin :)
Contacteer: Website

Re: Er valt altijd wat te leren

13 jun 2018 11:28

Warm welkom Louise1954 op het forum.
Flowerpower

Gebruikersavatar
louise1954
Berichten: 2
Lid geworden op: 12 jun 2018 20:57

Re: Er valt altijd wat te leren

15 jun 2018 00:56

Even een kort berichtje want het is al laat. Bedankt voor jullie lieve reacties. Ik denk zeker dat ik me hier thuis ga voelen..tot gauw!

LoyalWolf
Berichten: 39
Lid geworden op: 29 mei 2018 00:45

Re: Er valt altijd wat te leren

15 jun 2018 20:28

Welkom Louise!

Dwanggedachten zijn verschrikkelijk, zelf ook erg last van, samen met mijn angsten het meest belastende en uitputtende van mijn problematiek. De gedachten zijn negatief, vrijwel altijd negatieve beoordelingen over wat je doet of mee bezig bent en dat zorgt voor een laag zelfbeeld en minder plezier in het leven. Ze zuigen je leeg, putten je helemaal uit en hoe meer je er tegenin gaat, des te meer je erin wegzakt, een soort drijfzand effect.

Of het aan je verleden ligt, dan zou je diep in jezelf moeten gaan graven, afvragen of het vaak terugkomt, het impact heeft op je dagelijkse emoties en gevoelens en van daaruit verder kijken. Is het dan overtuigend, aangeven bij je zorgaanbieder en hulp vragen.

Wens je veel succes en sterkte en hoop dat je een methode zult vinden hiermee om te leren gaan.
The more I learn about people and interact with them, the more I distrust them.

Terug naar “Voorstellen”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten