[zaakjes]

Hey allemaal,

ik ga er vanuit dat niemand dit herkend. Ik heb er zelf ook nog nooit van gehoord maar ik ben me sterk bewust van het probleem bij mezelf.

Ik heb een vage walging voor veel metalen voorwerpen.
Bij het zien, aanraken, horen of ruiken ervan kan ik spontaan gespannen, afgeleid, onrustig, vaak misselijk, 'ziek' of bang worden. Ik wil ervandaan, en denk nergens anders meer aan als zo'n voorwerp me stoort.
Het gaat meestal om metalen die koud aanvoelen. Die kou is alsof er een slak op me vingers glijdt. Ik moet er meteen vanaf.
Hetgene wat ik meestal automatisch bescherm tegen het 'gevaar' is mijn mond, alsof het zo in mijn mond zou willen springen om mij voor eeuwig met metaal in mijn buik te laten lopen.
Als mijn hand de geur heeft van bijvoorbeeld koper dan vermijd ik elk contact tussen die hand en mezelf , anderen of voorwerpen, om met zo snel mogelijk ergens te kunnen wassen.
Wat ik bijvoorbeeld enorm storend vind is sieraden. Vooral tijdens het eten kan ik er niet tegen. Het geluid van rinkelende armbanden of kettingen maakt me ècht misselijk.
Of ook ritsen, knopen en andere dingetjes aan mijn kleding. Als ik de kou ervan ook maar een moment voel dan moet ik dat kledingstuk uitdoen als ik van de stress afwil. Helaas bepaalde mijn moeder heel lang wat ik moest dragen, en had ze een voorkeur voor vesten - met van die dikke ritsen erop.

Het grappige is dat ik zelf al een vies gevoel krijg van het schrijven hierover. Yuck!

Nu weten jullie dus dat dit ook bestaat.

Ik probeer momenteel een oplossing te vinden om van deze 'fobie' af te komen. Is het eigenlijk wel een fobie? Hoe dan ook, ik hoor graag tips en commentaar.

[volhoudertje]

Ik heb een vage walging voor veel metalen voorwerpen.
Hetgene wat ik meestal automatisch bescherm tegen het 'gevaar' is mijn mond, alsof het zo in mijn mond zou willen springen om mij voor eeuwig met metaal in mijn buik te laten lopen.

Hoe doe je dat dan bij het eten? Gebruik je plastic bestek?

Metallofobie – angst voor metaal, het staat vermeld in de lijst met bekende fobieën.

[Janneke]

Ik heb een vage walging voor veel metalen voorwerpen.
Bij het zien, aanraken, horen of ruiken ervan kan ik spontaan gespannen, afgeleid, onrustig, vaak misselijk, 'ziek' of bang worden. Ik wil ervandaan, en denk nergens anders meer aan als zo'n voorwerp me stoort. (...)Hetgene wat ik meestal automatisch bescherm tegen het 'gevaar' is mijn mond, alsof het zo in mijn mond zou willen springen om mij voor eeuwig met metaal in mijn buik te laten lopen.

Hey Zaakjes,
denkbaar verbindt je autonome zenuwstel "metaal, vooral metaal dat koud aanvoelt" met gevaar. (Iets wat ik me goed kan voorstellen, ik ben niet dol op tandartsen...)

Als mijn hand de geur heeft van bijvoorbeeld koper dan vermijd ik elk contact tussen die hand en mezelf , anderen of voorwerpen, om met zo snel mogelijk ergens te kunnen wassen.

Dit verschijnsel staat bekend als "angst die zich altijd uitbreidt" - het gevaar, dat je autonome zenuwstel ooit wellicht bespeurde bij 1 bepaald metaal, heeft zich uitgebreid naar meerdere metalen - en ook naar de geur van metalen.
Het doel van je autonome zenuwstel is tenslotte, om jou in leven te houdem en dus om je vroegtijdig tegen/ voor monsters te waarschuwen. In jouw geval een metalen monster...

Wat ik bijvoorbeeld enorm storend vind is sieraden. Vooral tijdens het eten kan ik er niet tegen. Het geluid van rinkelende armbanden of kettingen maakt me ècht misselijk.

Ja, zit je lekker te eten, komt iemand je amygdala waarschuwen: *rinkelende armband* gevaar!! Logisch dat je misselijk wordt: als je amygdala vindt, dat er gevaar is, gaat je spijsvertering 'plat', alle bloed is nodig in je spieren, om hard weg te hollen, te vechten, in een boom te klimmen, etc.

Ik probeer momenteel een oplossing te vinden om van deze 'fobie' af te komen. Is het eigenlijk wel een fobie? Hoe dan ook, ik hoor graag tips en commentaar.

Ik ken 3 technieken, waarmee je autonome zenuwstel kunt 'her-opvoeden'. Die 3 zijn emdr, gespesialiseerde kinesiologie en hypnose. Met 'heropvoeden' bedoel ik: erkennen, dat er "toen en daar" gevaar geweest zal zijn (en daarmee doen, wat gedaan moet worden) -
maar dat in het hier en nu de armband van je overbuurvrouw je rationeel gezien geen kwaad kan doen (afgezien dus van de reacties van de nog niet heropgevoede aymgdala).

[zaakjes]

Ik heb een vage walging voor veel metalen voorwerpen.
Hetgene wat ik meestal automatisch bescherm tegen het 'gevaar' is mijn mond, alsof het zo in mijn mond zou willen springen om mij voor eeuwig met metaal in mijn buik te laten lopen.

Hoe doe je dat dan bij het eten? Gebruik je plastic bestek?

Metallofobie – angst voor metaal, het staat vermeld in de lijst met bekende fobieën.

Oh, ik heb in de lijst gezocht, maar heb er kennelijk overheen gelezen.

Niet al het metaal is vies voor mij. Sommigen 'vertrouw' ik wel. Dus met mijn eigen bestek kan ik wel eten. Echter, sommige mensen hebben bestek van ander metaal, ééntje die ik niet vertrouw, en ja dan heb ik er heel erg veel last van. Het eten is dan sowieso niet erg lekker meer. Met een kwestie van doorzetting krijg ik meestal uiteindelijk wel genoeg eten door mijn keel.

[zaakjes]

Dit verschijnsel staat bekend als "angst die zich altijd uitbreidt" - het gevaar, dat je autonome zenuwstel ooit wellicht bespeurde bij 1 bepaald metaal, heeft zich uitgebreid naar meerdere metalen - en ook naar de geur van metalen.
Het doel van je autonome zenuwstel is tenslotte, om jou in leven te houdem en dus om je vroegtijdig tegen/ voor monsters te waarschuwen. In jouw geval een metalen monster...

Het is inderdaad wel ergens begonnen. Als klein kind vond ik het altijd vies als andere kinderen op hun ritsen aan hun kleren of aan hun kettingen zaten te kauwen of zuigen. Ik begon toen die dingen zelf al vies te vinden. Dat heeft zich dan inderdaad flink uitgebreid.

Verder nog dank je voor uitleg! Ik moet nog even kijken hoe gauw ik aan zo'n behandeling begin, want er valt nog een hoop aan mij te behandelen.