[overload]

hee allemaal,

op mijn 17de heb ik thuis verteld dat ik homo ben (inmiddels ben ik net 19)..allemaal geen probleem enz.
vlak nadat ik bekend had gemaakt dat ik dus homo ben, ben ik bijna letterlijk uit de kast gekomen, ik ging date met leuke jongens via internet en dan niet om gezellig een bak koffie te drinken, het draaide altijd uit op een onenightstand.. ik ging elk weekend naar de leukste homokroege, sinds een half jaar voel ik me echt onwijs sober..down 2 the ground...

ik zal proberen kort en duidelijk mijn verhaal hier te zette.

toen ik ongeveer in de 2de zat van de middelbare kwam ik erachter dat ik dus homo was..daarom ging ik niet uit, omdat ik geen zin had in een heteroclub, verder wist er niemand van mijn geaardheid dus homo uitgaan deed ik toen ook helemaal niet...ik voelde altijd al een sombere kant bij mijzelf maar ik wist deze goed weg te drukken door school,vrienden enz...

nadat ik thuis vertelde dat ik homo was (op mijn 17de), begon ik te date met jongens via internet en niet voor een bak koffie, ik ging bijna elk weekend tot in de late uren stappen in de leukste homokroege...inmiddels voelde ik van binne dat ik hulp nodig had omdat ik me vaak zo somber voelde maar ik dacht: zodra ze weten dat ik homo ben, dan kan ik aan mijn geluk werken..maar toen kwam er langzaam een harde klap, ik ging me niet stukje bij stukje beter voelen..me sombere buien werde steeds meer en heftiger, ik kreeg veel ruzie thuis met me moeder en stiefvader..ik ging me afsluiten voor de mensen thuis..in de weekende zorgde ik wel dat ik een date had zodat ik niet thuis hoefde te zijn, zodat ik me niet alleen zou voelenniet dat nare gevoel van eenzaamheid en verloren..

Die date's draaide altijd uit op seks, dat wist ik van te voren wel ookal zeiden hij(mijn date dus) en ik dat het gewoon om een leuke avnd zou gaan..als ik de volgende dag dan weer thuis alleen in bed lag kwam het gevoel weer, ik voelde me zo alleen...

op een maandag middag kwam ik van een heel stapweekend thuis, ik had me moeder een smsje gestuurd dat ik bij vriende zou slapen...een vriend en vriendin die ik een avnd eerder ontmoet had, ookal kende ik die jongen via een homosite...die middag brak er een heftige ruzie uit thuis waarna ik me tas heb ingepakt en de deur achter me dichtsloeg...ik ben toen na die vriend en vriendin gegaan en heb daar in totaal 8 dagen gelogeerd...diezelfde avnd gingen we weer stappen, ik schrok toen ze vroegen of ik ook wat coke wou, ik zei nee want dan zou het einde helemaal zoek zijn dacht ik...opweg naar de kroeg stopte ze de auto aan de snelweg..ze namen nog even snel een lijntje..op dat moment dacht ik bijmezelf probeer het een keer...het werkte voor ff maar die 8 dagen die ik daar gezete heb, heb ik ook elke dag gebruikt...elke dag coke, en je begrijpt dat is niet goedkoop, 1 dag later kwam de tegenprestatie of terug naar huis of geld verdienen door seks te hebben met andere mannen..ik koos, hoe stom ook voor het laatste 7 dagen lang heb ik 2 a 3x op een dag op die manier mijn geld verdient, ik was nooit alleen met zo'n jongen, het waren altijd trio's want dat leverde het meeste geld, dus ik die vriend van mij en een ..klant.

na 7 dagen coke en met seks geld verdient te hebben wat op ging aan elke avnd uitgaan en coke ben ik weg gegaan...of ik bleef en wie weet hoe ik er nu bij gezeten zou hebben of ik ging terug naar huis..dat deed ik terug naar huis.

ik schaamde me, ik heb me nog nooit zo laag gevoeld als die dag dat ik weer thuis kwam..me moeder schrok toen ze me zag er was weinig van me over, ik heb toen alles in1x verteld... inmiddels is het deze maand 1 jaar geleden..en ik denk er nog bijna iedere dag aan terug, aan de momenten dat ik mijn gevoelin een soort coma bracht zodat ik geld kon verdienen, maar ook aan de moment dat we uit gingen, dat ik me niet alleen voelde, maar alsof ze wilde dat ik er bij was, wat uiteindelijk hun niks kon schelen die dag dat ik zei ik ga naar huis was de enige reactie: Ok is goed, sterkte thuis.

dat is iets waar ik veel aan moet terug denken, al was ik daar dood van de trap gevallen als ze 10 cnt voor mij hadde kunne krijge hadde ze het gedaan...en dat wist ik al die tijd, maar ik wilde het niet weten want ik wilde niet dat verloren eenzame gevoel,

daarna nog tijdje veel gedate, begon in aug met nieuwe opleiding zo enthousiast als ik was, zo snel dat ik er ook weer weg was..ik kon me gedachte er niet bij houden, in elke les dwaalde me gedachtes weer weg, naar van alles..over dat ik nog wat kleine dingen voor mezelf moest halen, tot aan hoe ik alles zo ver heb kunnen laten komen..na 8 weken kreeg ik samen met mijn moeder een gesprek met mijn begeleider...via hem naar de huisarts en inmiddels krijg ik binnenkort 3 dagen in de week een deeltijd behandeling..

dit is nog maar 1 klein gedeelte, zo kan ik nog een heel stuk vertellen over mijn vader maar dat komt nog wel, vreemd dat ik me nu...vreemd voel, zit hier een beetje alleen te blogge haha..ik weet dat ik hard moet gaan werken om weer vertrouwen in mensen te krijgen in mijzelf..weten wie ik ben wat ik wil en wat ik niet wil..ik ben depressief advies is antidepressiva maar daar heb ik nog geen keuze over kunne make, ik wil alles op eigen kracht toen hoe verot zwaar dat ook is maar ik geloof erin dat het wel de manier is die het beste werkt..ik zie op tegen denutteloze dagen..geen werk omdat dat niet gaat, concentreren lukt niet echt meer...woedeaanvallen en dan moet mijn kamer het ontgelden..ik mis steun van thuis..me zus die is de enige waar ik nog wel eens bij aanklop aangezien zij mij voor zover mogelijk is, begrijpt...

hoe het verder zal gaan...? ik ben bang, bang dat ik zal blijven wie ik ben, en wie ik nu ben is niet wie ik was, ik wil positief zijn met kleur denken en niet in het zwart ik wil zo graag trots op mijzelf zijn anderen trots op mij laten zijn...mensen durven te vertrouwen mezelf durven vertouwen..als ze de muziek niet hadden uitgevonden, dan had ik hier niet gezeten, muziek is mijn steun, mijn schouder om op te huilen

ik ben 19 ik voel me soms een man van 80 met een verloren leven...maar dat is niet zo...ik moet gewoon hard eraan werken aan alles omdat ik dat verdien en omdat ik ook zoveel te geven heb

time fly's zie ik...hier hou ik het ook bij..ik zat hier aan te denken dus wilde het kwijt..wie weet morgen het vervolg haha

[MissM]

Goed dat je er over durft te praten!

[Minerva]

Je hebt duidelijk een rottijd achter de rug. Een eerste crisis in je nog vrij jonge leven. Het losmaken van je ouders is bij jou met flinke horten en stoten gegaan en je hebt er een behoorlijke kater aan over gehouden. En nu zit je terug op het nest met de brokken.

Echter ook met een hoop meer levenservaring en je weet nu heel goed hoe je het niet moet doen. Dat is ook wat waard. Ik zie dat je hulp gezocht hebt en dat je heel goed inziet dat dit zo niet door moet gaan. Je hebt de eerste stappen richting een beter leven in ieder geval al gezet.

Schrijf het hier gerust van je af. Dit is een proces waar je doorheen gaat. Groeien doet soms pijn..en soms is het fijn om ouder te worden. Gebruik je levenservaring om hier beter van te worden. Sterkte met alles.

[overload]

Je hebt duidelijk een rottijd achter de rug. Een eerste crisis in je nog vrij jonge leven. Het losmaken van je ouders is bij jou met flinke horten en stoten gegaan en je hebt er een behoorlijke kater aan over gehouden. En nu zit je terug op het nest met de brokken.

Echter ook met een hoop meer levenservaring en je weet nu heel goed hoe je het niet moet doen. Dat is ook wat waard. Ik zie dat je hulp gezocht hebt en dat je heel goed inziet dat dit zo niet door moet gaan. Je hebt de eerste stappen richting een beter leven in ieder geval al gezet.

Schrijf het hier gerust van je af. Dit is een proces waar je doorheen gaat. Groeien doet soms pijn..en soms is het fijn om ouder te worden. Gebruik je levenservaring om hier beter van te worden. Sterkte met alles.

thnx voor je reactie, fijn om te lezen omdat dit juist de dingen zijn die je dan snel vergeet.

[Janneke]

Hoi Overload,
goed dat je er over durft te praten: sexueel misbruikt zijn is geen makkelijk gespreksonderwerp. And first thing first: heel rot, dat dit je is overkomen!

Waar ik trouwens nijdig van word, is ten eerste jouw verhaal. Ruzie thuis, je voelt je met een rug tegen de muur staan, wordt overgehaald - en dan zit je vast. Geen vrienden, dus.
Eerder loverboys: eerst cadeautjes en complimenten - tot je toehapt en dan moet jij hun nar de pijpen dansen Terwijl ze het zo draaien, dat jij je schuldig voelt - en vaak jezelf veel meer verwijten maakt dan nodig is. (En daarmee de loverboys nog vrij dreigt te pleiten ook.)
Ten 2e, word ik narrig van het verhaal, dat je depressief zou zijn.
Je bent misbruikt en toont een hele serie symptomen van traumatische stress.
Nou kan het eventueel zinnig zijn, om met wat pillen de ergste stress wat te dempen, maar het trauma (de schaamte, de woede, het verdriet gaan niet weg door een pil. En die pil geeft je ook geen inzicht in hoe je bent gemanipuleerd).
Verwerken van het trauma zet veel meer zoden aan de dijk, opent weer een nieuwe toekomst. Waar deze trieste episode een deel van uitmaakt, als 'wijze les' van wat er aan ellende bestaat en vermeden moet worden - niet als een steen, die je tot sint juttemis moet meezeulen en onder gebukt gaat. (Het oude idee, dat je om eeen trauma te verwerken het hele rotverhaal tot in dentreure moet vertellen en vertellen - dat is achterhaald.)
En het geeft je bovendien de gelegenheid, omte achterhalen, waar dta gevoel van eenzaamheid, wat ook regelmatig opduikt in je verhaal - nou precies vandaan komt. (Als je in NL woont, is de schorerstichting wellicht iets voor jou.)

[EnterYourNameHere]

Hoi overload

Ik heb veel contact met een homo jongen. Hij is een goede huisvriend van ons gezin. Ik hoor ook vaak van hem dat daten erg moeilijk is. Toen ik uitging, ik ben hetero, was 95% van de meisjes ook hetero in de normale uitgangsgelegenheden. Ik liep dus hooguit een blauwtje (vaak genoeg) omdat ik ze niet kon boeien. De vriend waarover ik sprak heeft in normale gelegenheden maar zo'n 5% kans op een homo contact. 19 van de 20 mannen willen hem niet vanwege een andere geaardheid. Hij heeft ook wel homo kroegen bezocht en merkte ook dat het niet zo moeilijk is om een one night stand te scoren. Voor hem is het heel erg lastig om iets te vinden wat een langere relatie oplevert.

Voor mij was dat gesprek een eye-opener. Ik had het nooit zo gezien vanuit mijn hetero standpunt.

Ik ben ervaringsdeskundig op het ebied van AD en depressies. Ad kun je gebruiken om een zware tijd te overbruggen. Ad kunnen niet de problemen voor je oplossen. De problemen die je depressief maken kun je beter zonder aanpakken.

Succes

[Betty]

Zo zie je maar,dacht je dat je door ervoor uit te komen je eindelijk beter zou voelen,bleek het niet zo te zijn.
Seks is geen liefde,leuk om in het begin even uit te proberen maar het geeft jouw leven geen bevrediging.
Alleen maar leuk is op den duur ook niet leuk meer toch?
Ieder mens wil meer met zijn of haar leven,iets betekenen,een tevreden voelen.

Wel goed dat je hulp krijgt met deeltijd behandeling,zal je vast veel inzicht geven en iets om aan vast te houden,voor straks.
Ik zou zeggen schaam je niet,je bent een ervaring rijker,zoals Mystica al schreef.
Wel goed zoals je nu bezig bent,om weer op een gezond pad te komen en wie weet ontmoet je straks iemand waar je meer voor voelt en hij ook voor jou.
Kan zo maar zijn toch?

[overload]

Hoi Overload,
goed dat je er over durft te praten: sexueel misbruikt zijn is geen makkelijk gespreksonderwerp. And first thing first: heel rot, dat dit je is overkomen!

Waar ik trouwens nijdig van word, is ten eerste jouw verhaal. Ruzie thuis, je voelt je met een rug tegen de muur staan, wordt overgehaald - en dan zit je vast. Geen vrienden, dus.
Eerder loverboys: eerst cadeautjes en complimenten - tot je toehapt en dan moet jij hun nar de pijpen dansen Terwijl ze het zo draaien, dat jij je schuldig voelt - en vaak jezelf veel meer verwijten maakt dan nodig is. (En daarmee de loverboys nog vrij dreigt te pleiten ook.)
Ten 2e, word ik narrig van het verhaal, dat je depressief zou zijn.
Je bent misbruikt en toont een hele serie symptomen van traumatische stress.
Nou kan het eventueel zinnig zijn, om met wat pillen de ergste stress wat te dempen, maar het trauma (de schaamte, de woede, het verdriet gaan niet weg door een pil. En die pil geeft je ook geen inzicht in hoe je bent gemanipuleerd).
Verwerken van het trauma zet veel meer zoden aan de dijk, opent weer een nieuwe toekomst. Waar deze trieste episode een deel van uitmaakt, als 'wijze les' van wat er aan ellende bestaat en vermeden moet worden - niet als een steen, die je tot sint juttemis moet meezeulen en onder gebukt gaat. (Het oude idee, dat je om eeen trauma te verwerken het hele rotverhaal tot in dentreure moet vertellen en vertellen - dat is achterhaald.)
En het geeft je bovendien de gelegenheid, omte achterhalen, waar dta gevoel van eenzaamheid, wat ook regelmatig opduikt in je verhaal - nou precies vandaan komt. (Als je in NL woont, is de schorerstichting wellicht iets voor jou.)

Hoi, Bedankt voor de reactie's
Ik kijk nu net even op de site van Schorer en daar staan best een aantal leuke dingen op

Het gevoel van eenzaamheid dat ik zoveel heb, heeft denk ik als reden mijn vader..dat is een lang en gecompliceerd verhaal wat ik hier ook vast nog wel een keer zal gaan neerzetten aangezien ik hier ook vaak mee zit..mijn vader was altijd mijn grootste beste vriend, totdat het contact rond mijn 12de steeds slechter en slechter werd..hij heeft toen zelfs geprobeerd zelfmoord te plegen waar ik me toen erg schuldig over heb gevoeld omdat ik het enige was wat hij in zijn leven heeft...mijn vader heeft ook een onwijs zware jeugd gehad...ik heb hem zo 6 jaar niet gezien wel contact gehad met brieven en telefoontjes maar dat waren alleen verwijten en eindige altijd in ruzie...vorig jaar heb ik heb 2x gezien, en in nov nog 1x..het is niet dat ik zo'n vader figuur mis, ik mis hem als vriend die ik altijd had die naar mij luisterde als ik op een regendag tegen hem zei ik wil naar het strand en door de regen rennen...dan deden we dat..ik heb zoveel fijne herrinderingen aan toen..maar als ik daar aan denk besef ik ook weer hoe erg ik mijn vader mis..er is zoveel gebeurd met mij in 6 jaar tijddat het soms teveel is, maar ik probeer mij ook te bedenken dat er mensen zijn die het zoveel moeilijker hebben dan ik en ik een gelukkig leven lijden, dus dat is ook waar ik voor ga...alhoewel het soms zo ontzettend moeilijk is om niet het bijltje erbij neer te gooien...maar uiteindelijk zal het mij alleen maar sterker en sterker maken daar hou ik mij aanvast want als ik dat niet doe, red ik het niet.

[Janneke]

...maar ik probeer mij ook te bedenken dat er mensen zijn die het zoveel moeilijker hebben dan ik en een gelukkig leven leiden, dus dat is ook waar ik voor ga...alhoewel het soms zo ontzettend moeilijk is om niet het bijltje erbij neer te gooien...maar uiteindelijk zal het mij alleen maar sterker en sterker maken daar hou ik mij aanvast want als ik dat niet doe, red ik het niet.

That's the spirit!!!
"Wat mij niet om hals brengt, maakt mij sterker"

[vrouw21]

Wat een verhaal! Ik kan mij voorstellen dat je je eenzaam voelt...en gebruikt. Hoe is het nu met je dan?