[relaxed]

Hallo mensen!

Ik heb me zojuist geregistreerd omdat ik al jaren met een probleem zit. Ik wil er het liefst met niemand over praten maar toch wil ik eens feedback, en het liefst een oplossing, voor mijn verhaal. Ik kan hier lekker anoniem blijven en dat doe ik dan ook graag.

Mijn thuissituatie is erg vervelend voor mij. Ik mis een hele hoop dingen, vrienden, vriendinnen of een warm thuis. Het zit er voor mij niet in. Dit komt omdat mijn ouders misschien erg gemakkelijk zijn. Mijn moeder is dol op katten. Het begon allemaal klein, toen ik nog jong was. Toen ik een jaar of 12 was hadden wij 6 a 7 katten in huis. We hebben een huis met 3 verdiepingen, dus opzich valt dat mee. Al gauw werden het er meer.. mijn moeder werd gek van raskatten etc. en het liep uit de hand. Mijn vriendjes en ik vonden vroeger al dat ik teveel huisdieren had. Ouders van mijn vriendjes zeiden altijd dat het een dierentuin moest zijn, en dat was het ook. Toen ik een jaar of 15 was hadden we ongeveer 10 katten in huis.

Je komt in de periode dat je meer met meisjes omgaat en dat soort dingetjes gaat ontdekken. Ik schaamde mij heel erg voor mijn huis. 10 katten geven namelijk een hoop problemen, het stinkt, je huis ruikt naar kattenbak en het haart. Veel katten poepen of pissen ook nog eens naast de bak. Ik wilde nooit thuis zijn, niet met vrienden of vriendinnen naar binnen. Als mensen langskwamen, liet ik ze altijd buiten wachten. Mijn kamer, waar uiteraard geen katten kwamen, was de enige schone, reine plek in het huis.

Mijn thuis was niet warm, ik voelde me er niet welkom. Vanaf die tijd, rond een jaar of 15, ben ik gaan geloven dat mijn ouders mij verwaarloosden. Ze luisterden niet naar mij, ik voelde me achtergesteld. Ik vertelde ze dat het genoeg was, dat er geen katten meer bij moesten komen. (Daarbij hadden(hebben) we ook nog eens 2 honden). Ik heb het zinnetje wel 8 x gehoord..'nee er komt nu echt niets meer bij'. Mijn moeder had het beloofd.. maar toch wou ze die ene kat hebben. Ik ben toen in tranen uitgebarst, en heb gezegd dat het genoeg is en dat ze niet geeft om wat ik denk of voel. Dat gevoel werd ook versterkt omdat ik een slechte band heb met mijn ouders.

Mijn ouders werken beiden hele dagen, ze zijn vanaf 7 tot 7 uur de deur uit. Vroeger deden we nooit wat samen, we deden erg weinig leuke dingen. Wat ik me nog kan herinneren was de apenheul, dolfinarium en een keertje Eurodisney. Nooit gingen we op vakantie. Mijn vriendjes gingen naar Spanje etc. en ik verveelde me in Nederland. Die paar gezinsuitjes zijn het enige wat ik me nog herinner. Maargoed, zodra mijn moeder thuiskomt uit haar werk, is ze erg moe. Ze moet dan nog eten maken voor mijn pa en mij. Daarna gaat ze achter de computer zitten spelletjes spelen. Mijn vader doet he-le-maal niks in huis. Mijn moeder draait op voor het hele huishouden. Hij gaat na zijn werk op de bank liggen en kijkt tv of gaat liggen maffen. Zo gaat het dag in, dag uit. Ik sluit mijzelf op in mijn kamer. Ik kan niet lekker beneden op de bank tv kijken. Ik erger me aan de haren, de katten, de vieze lucht etc. We hebben ook nog een vrij jongehond, een duitse herder, die de hele dag in een kennel zit. Hij kan niet overweg met de katten als er niemand thuis is, dus alleen als hij uit moet gaat hij eruit. Soms schijt hij zijn kennel onder en hij blaft heel vaak. Als ik mijn pa was had ik hem zelf allang de deur uitgezet, omdat ze er geen tijd voor hebben en een hond niet in een kooitje hoort. Beide ouders willen hem niet trainen, vooral mijn pa wilt hem erg graag houden. Ik mag er niets van zeggen, want dat zeur ik.

Maar met 17 katten in huis, vraag je om problemen. Ik heb ze verteld dat ze er geen tijd voor hebben, de ene kat is nog meer gestresst dan de ander. Het huis is een zooitje. We zijn nog half in verbouwing, en de zogenaamde kattenkamer is een hel. Alles is goor. Overal, tegen elk muurtje is weleens gezeken. Mijn huis meurt naar kattenzeik en stront. Ik heb ze zovaak verteld wat ik ervan vind en dat ik zooo ongelukkig ben. Ik kan geen meisje uitnodigen om lekker een film te kijken oid. Ik moet zelfs uitkijken dat ik niet in de pis of stront sta. Op het aanrecht ligt regelmatig een kattendrol. Waarom die katten het doen weet ik niet.. maar het sloopt me. Altijd als ik uit school of werk kwam, lag er wel ergens stront. Dat is toch geen thuiskomen?! Ik kan niet lekker op de bank neerploffen, want het ligt vol met kattenhaar of katten. Ze zitten me al mijn hele leven in de weg.

Mijn moeder kan ze de deur niet uitdoen zegt ze. Andere oplossingen zijn er niet. Me ma doet heeel weinig aan het huishouden, op zaterdag doet ze meestal de woonkamer en de keuken, maar ze vergeet dat er nog tig andere kamers in huis zijn. Als ik er iets van zeg, dat ze het moet opruimen omdat ze zélf voor al die katten + bijkomende probleme gekozen heeft, word ze boos. Ze zegt dat ik zeur en gaat me negeren.

Nu ik 21 ben, en een hele hoop heb gemist en me eenzaam voel wil ik het anders doen. Het is tijd voor verandering. Mijn thuis nu is waar ik weg wil. Ik wil lekker thuis kunnen komen, zonder zorgen. Met of zonder vrienden, iedereen kan langskomen wanneer hij/zij wil. Dat lijkt me ideaal. Ik ben jaloers als ik bij vrienden thuiskom waar het zo schoon is omdat ze geen huisdieren hebben. Heerlijk!

Ik heb alleen mijn HAVO afgerond en werk momenteel in een supermarkt. Ik ben van plan HBO te gaan doen maar ik wil zo graag uit huis. Ik wil dolgraag op mezelf wonen. Ik weet niet wat ik hiermee aan moet.. maar sinds ik van mijn bloosprobleem af ben, wil ik dit probleem aanpakken. Iemand enig idee wat ik zou kunnen doen?

Met mijn ouders valt niet te praten, ze zijn heel kinderachtig en zij zoeken nooit naar oplossingen. Voorbeeldje: Ik trap altijd de katten van het aanrecht, want daar word eten gemaakt en daar hoef ik geen kattenharen bij. Mijn ma zet toch elke keer weer dat drinkensbakje op het aanrecht. En ze trapt ze er nooit vanaf. Ze doen er zelf niets aan, ze doen mij alleen een hoop verdriet. Ik denk dat ik me de moeite bespaar om nog iets aan het huis te doen en dat het het beste is om zelf een woning te zoeken. De vraag is alleen, hoe moet ik dit doen? Ik wil zeker nog een opleiding doen!

Excuses voor het lange, saaie verhaal.

[Faker]

Het is geen saai verhaal..
Ik zou echt niet in dat volgepiste huis blijven, dat is echt vies..
Haren in je eten en overal, bah!
Dat je moeder moe wordt van haar werk kan best maar die gore stank van 17 katten, gatverdamme..
gewoon een huis zoeken voor jou alleen dan zoekt ze het uit met die katten.. pffff

[relaxed]

Gelukkig zitten er geen haren in het eten, maar het idee dat er katten op het aanrecht lopen (tenzij ze aan het koken is, want dan word ik woedend!) is gewoon niet fris.

En zover was ik ook al, maar ik weet me geen raad. Hoe moet ik dit aanpakken?

[Tess2]

Denk eerlijk gezegd dat je aan de situatie met betrekking tot de katten en honden niet veel kunt verranderen... je eigen grenzen aangeven er is hier in Nederland (gelukig?) geen Animal Police die de dieren weg komt halen omdat ze niet optijd bij de dierenarts komen of omdat het huis er niet schoon genoeg uitziet.

Je werkt... en wil voor je toekomst een vervolg opleiding doen maar ik denk dat je moe kiezen en daarbij zie ik drie mogelijkheden.
-Je blijft thuis wonen, accepteerd de situatie en gaat lekker op jezelf als je over een aantal jaar een baan hebt...
-Je kijkt of je bij een oom of tante (of elders) tegen een vergoeding (dus baantje) onderdak kunt krijgen terwijl je je studie volgt...
-Je gaat op jezelf met de weinige middelen die je nu hebt en probeert via een avondcursus een pleiding op zak te krijgen...

Wat betreft de omgang met je ouders je kunt je grenzen aangeven maar helaas blijft het hun huis... en zul je er op je 22e zelf aan moeten verranderen (lees schoonmaken) wat je stoort. Probeer je ouders verder te respecteren voor wat ze zijn want wat jij nu voelt is niets anders als behoefte om op eigen benen te saan en heeft weinig met een eventueel verkeerde manier van leven van je ouders te maken...
Vergeet dit niet want ik kan je uit ervaring vertellen dat beiden door elkaar gooien voor pijnlijke situaties kan zorgen...
Succes!!!

[Minerva]

Tjee wat een ellende.. zowel voor jou als voor al die katten en die Duitse herder. Je ouders zijn niet echt verantwoordelijk te noemen. Noch voor jou als ouders (ze doen immers nagenoeg nooit wat met je, ze houden geen of weinig rekening met je gevoelens en wat jij wenst en ze kennen weinig binding binnen het gezin) maar ook zijn ze niet verantwoordelijk te noemen door zoveel huisdieren in huis te nemen en dan het zo te laten verwaarlozen dat het er stinkt naar uitwerpselen.

Dat van die hond vind ik ook heel zielig. Een herder is een werkhond. Het is een ras wat veel beweging nodig heeft om zich als hond gelukkig te voelen. Geen wonder dat het beest zo vaak zijn kennel onder poept en vaak blaft. Het is net als een gekooide tijger of ijsbeer.. hij vertoont gefrustreerd gedrag als hond. En geef het beest eens ongelijk.

Dat die katten overal pissen en poepen is ook heel verklaarbaar. Katten zijn doorgaans nette beesten en zullen hun behoeften op een bak doen of buiten in een tuin en daar begraven. Katers (de mannetjes) echter, die hebben territoriumdrang. Een ongecastreerde (maar ook sommige gecastreerde katers) vertonen zogenaamd sproeigedrag. Oftewel ze gaan hun territorium afbakenen door te gaan sproeien tegen muren, meubels etc. en sproeien is een mengsel van urine en sperma en het stinkt verschrikkelijk !! Ik denk dat het dat is, wat jij bedoelt.

Daarbij zijn 17 katten in een huis echt veel te veel. Niemand zonder kennel/asiel kan dat netjes, schoon en verantwoord hygienisch houden.

Ik heb een tip voor je maar die is misschien niet helemaal hetgeen je wou horen. Maar de Dierenbescherming zou ingeschakeld kunnen worden i.v.m. verwaarlozing van de hond en het grote aantal katten en viezigheid. Wellicht dat ze je ouders dan dwingen om wat minder huisdieren te houden en de hond fatsoenlijk uit te laten en levensvrijheid en beweging te geven. Dit is een lastige natuurlijk omdat jij de zoon bent..

Rest verder nog zo snel mogelijk uit huis gaan als je daar toe in de gelegenheid bent. Echter daarmee los je het probleem met de dieren niet op enkel je eigen probleem met de situatie.

[Tess2]

Het kan helpen Mystica... maar als de dieren drinken en optijd eten en altijd water tot hun beschikking hebben doet de dierenbescherming niet veel als waarschuwen... tenzij de situatie echt heel schrijnend is (kan ik zo niet beoordelen...).
Misschien is het wel een aansporing om tot inzicht te komen dat er inderdaad dieren weg moeten (waarbij het herdertje voorop staat inderdaad) en er dus toch iets verranderd inderdaad?

[relaxed]

Ja, dat van die dierenbescherming heb ik over na zitten denken. Ik heb dat toen ook voorgelegd aan mijn ouders, maar ze wilden niet echt praten erover. Ze proberen het dan te ontwijken.

Ik vind dat een moeilijke keuze.. ik weet niet of mijn moeder me dat zal vergeven. Ik heb ook al voorgelegd om wat katten de deur uit te doen, maar sommigen zijn al 12 jaar en ze wilt ze niet wegdoen.

[relaxed]

Ik weet ook eerlijk gezegd niet hoe ik ze moet overtuigen dat het beter is om de dierenbescherming in te schakelen.

[relaxed]

Geweldige post trouwens ook Mystica!

[Minerva]

Dank je Relaxed.. maar hoe geweldig mijn posts ook zijn, het blijft een lastig probleem

Het is zo verdomd jammer dat je ouders niet voor rede vatbaar zijn. Dat ze er niet over willen praten en al helemaal niet naar willen handelen...Dat maakt de situatie zo lastig.

Ik ben verder even Out of Ideas...wat dit betreft. Misschien iemand anders nog suggesties ?

[Tess2]

Kijken op de site van de dierenbescherming of de situatie voldoende erg is voor hun om in te grijpen misschien?
Of telefonisch overleggen met een medewerker of inspecteur van de dierenbescherming?
Verder zou ik als fokker van het herdertje en ook van de andere dieren niet blij zijn met de situatie dus misschien kun je hun benaderen en hun de gelegenheid geven hun dieren terug te halen...

[kriss]

waarom ga je niet op kamers? studeren en een eigen leven beginnen?

dit is op zich al een grote stap en zonder steun van je ouders zal die nog moeilijker zijn maar je kunt hulp zoeken bij vrienden ? of familie of via huisarts/maatschappelijk werk? Die kunnen wellicht ook bemiddelen tussen jou en je ouders.. Maar je kunt gewoon studiefinanciering aanvragen, bijbaantje erbij en hoppa gaan! Je hebt lang genoeg in die stank geleefd. Ik kan me voorstellen dat je hier heel wat gevoelens bij komen kijken zoals dat je je verwaarloosd voelt.. het lijkt me goed hier over te praten met iemand. Erg jammer dat beide ouders hier niet voor open staan.

succes!

[hakkinen]

De IB-groep bied tegenwoordig prima leningen mocht je het zelf helemaal willen rooien.
Als je daarnaast ook nog een paar uur in de week kunt werken heb je een mooi salaris waar je prima mee rond kunt komen.

Ik weet niet waar je woont, maar je kan je zo inschrijven voor een studenten woning. Nou wil ik niet zeggen dat in die woningen per definitie schoon is, maar dat is uiteraard wel een heel andere situatie.

Denk er maar over na.

[Lientje89]

Ik denk dat er 2 problemen zijn, namelijk dat jij je niet op je plekkie voelt thuis, en dat de dieren zo verwaarloosd worden... Ik zou eerst voor jezelf zoeken, als je op jezelf woont kan je wat subjectiever kijken naar hoe de thuis situatie is.

Wat misschien een ideetje is, informeren bij de buren of zij last hebben van al die dieren? Je zou hen kunnen vragen of zij aan de hand van klachten bij de Dierenbescherming aan kunnen kloppen, zo is het niet 'jou schuld' en wordt er wel iets voor die arme beesten gedaan...

Sterkte!