Gebruikersavatar
Francois
Berichten: 11
Lid geworden op: 31 jan 2015 17:36

geen deftig gesprek ouders

17 feb 2015 13:50

Dit is hier al jaren zo:
Wanneer ik met iets zat of het ergens moeilijk mee had kon ik er niet over praten met mijn ouders of zus. Zelfs na een breuk met mijn liefje toen ik 17 was, kon ik met mijn verdriet nergens terecht.
Wanneer ik dit wel probeerde bijv. aan tafel, kreeg ik van mijn ouders steeds het antwoord, “Ga je daar nu weer over beginnen, begin je nu weer te zagen?”

Mijn ouders en zus zijn ook vrij moeilijke mensen, ze weten alles steeds beter en zijn zeer koppig.
Van mij en mijn zuster namen ze nooit en zelfs nu nog geen raad aan, maar eerder van mensen die met de zaken eigenlijk niets te maken hebben. Dit alles heeft mij getekend tot een vrij gesloten persoon en ik heb altijd het gevoel gehad geboren te zijn in het verkeerde gezin.

Ik hou van warmte, genegenheid, medeleven, een deftig gesprek, iemand helpen in problemen.
Enkele jaren geleden in een depressie geraakt door mij enorm druk te maken om mijn koppige en naïeve ouders. Ook hier weer, (zowel wat er mis liep en over mijn depressie) niet kunnen praten hierover met ouders, eerder nog verwijten krijgen dat ik moest gaan werken, (want was op ziekte door depressie) en dat ik dit alles maar dacht dat ik depressief was enz. enz.

Door de medicatie ook wel langer in bed blijven liggen, dan kwam één van mijn ouders op de deur bonken of trok zeer snel de deur open zodat ik schrok. Ook dan weer een verwijt tot en met omdat ik langer in bed bleef dan normaal. Op den duur toch uit de depressie geraakt, maar voel al enkele weken dat de emmer weer net niet op overlopen staat, ik ga er soms wat over en soms blijft het op het randje.

Praten helpt, maar ik kan hier niet met mijn ouders over praten, eerder nog uit het verleden wetende weiger ik dit, omdat ik al weet dat ik op weinig inleven of medeleven moet rekenen. Ik heb van hen ook nooit een woordje lof mogen ontvangen. Eerder nog als ik iets deed kwam mijn vader mij steeds verbeteren terwijl het al goed was. In de tijd dat ik depressief was haalde ze het zelfs in hun hoofd mij te confronteren met het feit dat ze zich schaamde omdat de buren vroegen waarom ik niet aan het werk was.

Moeilijk moeilijk moeilijk. Ik leer ermee leven dat ik mijn verhaal niet kan doen, maar soms is het moeilijk, ook moeilijk omdat ik het gevoel heb innerlijk kwaad te zijn op mijn ouders. Heb al vaak overwogen te vertrekken thuis, maar dan zit ik helemaal alleen. En is dit wel goed in mijn situatie.
Vrienden met jouw probleem confronteren is ook vaak moeilijk en je merkt vaak dat deze ook weinig begrip tonen en je aanzien als iemand die dit gewoon verzint. Het is en zal een moeilijk proces blijven voor mij.

Ik ga wel elk jaar twee weken op verlof. Wat me dan wel opvalt, is dat ik zelfs niet aan mijn ouders denk en me goed voel. Misschien een teken dat er toch iets enorm mis is in de relatie tussen mij en mijn ouders.

Zijn er hier nog mensen die het moeilijk hebben en/of depressieve gevoelens hebben en er niet kunnen over praten met ouders? Hoe gaan jullie daarmee om?

Gebruikersavatar
koen0069
Berichten: 6191
Lid geworden op: 30 jun 2013 21:54
Locatie: in de tuin :)
Contacteer: Website

Re: geen deftig gesprek ouders

17 feb 2015 19:09

Hoi Francois,

Welkom op dit forum. Ik zag dat je nog niet welkom geheten was. Warm welkom. Laat ik er kort in gaan: ik vind het vervelend dat je in een verkeerde gezin bent geboren en dat je verlangt naar warmte, genegenheid, medeleven, een deftig gesprek en iemand helpen in problemen. Erg jammer dat dit niet mogelijk is in het gezin of dat daar geen ruimte voor is. Na heel wat teksten van andere forumleden gelezen te hebben kan ik je vertellen dat je niet alleen bent met dit soort dingen.

Je vroeg:
Moeilijk moeilijk moeilijk. Ik leer ermee leven dat ik mijn verhaal niet kan doen, maar soms is het moeilijk, ook moeilijk omdat ik het gevoel heb innerlijk kwaad te zijn op mijn ouders. Heb al vaak overwogen te vertrekken thuis, maar dan zit ik helemaal alleen. En is dit wel goed in mijn situatie.
Ik denk van wel, eigenlijk denk ik dat er niet zo heel veel veranderd. Je kreeg geen hulp thuis. Je kon het nooit goed doen. Als je op jezelf woont kan je doen wat je wilt en kan je in bed blijven zolang je wilt (natuurlijk wel rekening houden met werk of andere sociale bezigheden). Beter depressief zijn in je eentje in een wereld die je kan controleren dan thuis iedere keer geterroriseerd te worden en boos te zijn op iedereen. Maar dat hoef je niet met mij eens te zijn. Ik vond het bevrijdend om op mijzelf te wonen. Mijn ouders hebben soms uitspraken gedaan tegenover mij die ik niet leuk vond en in mijn huis mag ik hetzelfde zeggen tegen hun. In mijn huis ben ik de baas! 011
Vrienden met jouw probleem confronteren is ook vaak moeilijk en je merkt vaak dat deze ook weinig begrip tonen en je aanzien als iemand die dit gewoon verzint.
Ten dele. Ik heb wel mensen aan wie ik dingen kan vragen. Gewoon proberen. Zeg hoe jij je voelt kan al heel wat ophelderen bij een ander. En het is gelijk ook de test wie nou eigenlijk jou vriend(en) zijn. En hoe trouw ze zijn. Je moet toch aan iemand je "ei" kwijt kunnen? En anders kan je ook opschrijven waar je mee zit. Dit forum is daar een goed voorbeeld van. Ruimte zat!
Flowerpower

Terug naar “Eenzaamheid, relaties & seksualiteit”