Roos1988

Uitgestelde verloving

23 sep 2014 22:21

Hoi,

ik ben nieuw en wens het volgende aan te kaarten.

Vorig jaar heeft mijn partner (tijdens een ruzie) er uit gefloept dat hij een ring voor me had gekocht om mij te vragen. Nu, één jaar later, heeft hij mij nog steeds niet gevraagd. Hij heeft daarentegen wel gezegd dat hij iets heel speciaal wou plannen. Eerst een weekend naar Firenze, dan weer een weekend Londen e.d. Nu, één jaar later heeft hij mij nog steeds niet gevraagd maar "uitgesteld" naar mijn 29 jaar (ik ben nu 26). Dit voelt als een afwijzing en maakt mij erg ongelukkig, naast het feit dat dit niet het romantische idee van verloving is dat ik mij had voorgesteld.

In maart zouden zijn ouders daarenboven ook nog eens financiële problemen hebben gekregen en heeft hij via lening e.d. hen erboven op geholpen. Ik vind dit een heel mooi gebaar, ware het niet dat hij alles achter mijn rug heeft gedaan. Hij heeft actief tegen mij gelogen zo zei hij dat hij naar de bank ging voor een professionele bespreking (om cliënteel te werven), terwijl hij eigenlijk de lening ging bespreken. Dit heeft hij toegegeven nadat ik iets had ontdekt.

Vervolgens werken we op hetzelfde kantoor. In maart werd ik fysiek aangevallen door een collega (nieuwe) die vorig jaar 6 maanden geïnterneerd is geweest (wij wisten hier niets van op kantoor toen hij aangenomen werd). Hoewel ik met angst achter mijn bureau zat na dat incident (ik heb vaak stil zitten snikken achter mijn bureau), bleef mijn vriend gewoonweg vrolijk met die man praten, zelfs naast de deur van mijn bureau. Terwijl ik angstrillingen over mijn rug had lopen.

Ik weet het even niet meer. Vandaar mijn schreeuw om hulp. Ik weet het echt niet meer...

Gebruikersavatar
koen0069
Berichten: 6191
Lid geworden op: 30 jun 2013 21:54
Locatie: in de tuin :)
Contacteer: Website

Re: Uitgestelde verloving

24 sep 2014 17:08

Hoi Roos1988,

Allereerst welkom op dit mooie forum. Ik wou even reageren:
Vorig jaar heeft mijn partner (tijdens een ruzie) er uit gefloept dat hij een ring voor me had gekocht om mij te vragen. Nu, één jaar later, heeft hij mij nog steeds niet gevraagd. Hij heeft daarentegen wel gezegd dat hij iets heel speciaal wou plannen. Eerst een weekend naar Firenze, dan weer een weekend Londen e.d. Nu, één jaar later heeft hij mij nog steeds niet gevraagd maar "uitgesteld" naar mijn 29 jaar (ik ben nu 26). Dit voelt als een afwijzing en maakt mij erg ongelukkig, naast het feit dat dit niet het romantische idee van verloving is dat ik mij had voorgesteld.
Dus je partner floepte er iets bij uit. Hij was het dus van plan om je te vragen maar wou het nog even geheim houden. Dat lijkt mij best spannend en dat je daarnaar uitkijkt lijkt mij logisch. Dat er één jaar later vervolgens niets gebeurt terwijl je er wel op aan het wachten bent duurt wel lang. Dat hij het uitstelt naar drie jaar later is echt heel erg naar. Het liefste had je het nu gehad, lijkt mij. Want dan moet je nog langer wachten. Ik snap de logica niet van 29 jaar, waarom dan niet een rond getal, 30 jaar?

Maar.. waarom koop je zelf niet een ring? Niet wachten tot de ander toeslaat maar zelf de touwtjes in handen nemen? Dan hoef je niet te wachten tot je een ons weegt. Natuurlijk het is leuk om verrast te worden maar als de ander het niet doet en je voelt wat voor hem, waarom niet?
In maart zouden zijn ouders daarenboven ook nog eens financiële problemen hebben gekregen en heeft hij via lening e.d. hen erboven op geholpen. Ik vind dit een heel mooi gebaar, ware het niet dat hij alles achter mijn rug heeft gedaan. Hij heeft actief tegen mij gelogen zo zei hij dat hij naar de bank ging voor een professionele bespreking (om cliënteel te werven), terwijl hij eigenlijk de lening ging bespreken. Dit heeft hij toegegeven nadat ik iets had ontdekt.
Dat is niet zo netjes. Ik snap dat ook niet echt want dat lijkt mij een goede daad. Waarom zou hij daarover liegen? Hij had dat op z'n minst even kunnen bespreken, dan weet jij namelijk ook waar je aan toe bent. Nu moest je er naar zoeken.
Vervolgens werken we op hetzelfde kantoor. In maart werd ik fysiek aangevallen door een collega (nieuwe) die vorig jaar 6 maanden geïnterneerd is geweest (wij wisten hier niets van op kantoor toen hij aangenomen werd). Hoewel ik met angst achter mijn bureau zat na dat incident (ik heb vaak stil zitten snikken achter mijn bureau), bleef mijn vriend gewoonweg vrolijk met die man praten, zelfs naast de deur van mijn bureau. Terwijl ik angstrillingen over mijn rug had lopen.
Allereerst heel erg vervelend dat dit gebeurde. En als je er zo veel emoties van hebt (logisch natuurlijk) dan wil je ook dat er iemand ingrijpt. Enkele vragen die bij mij opkomen: Heb je ook dat incident besproken met je vriend? Wat vond hij ervan? Heb je verteld hoe jij je voelde? En wat had je verwacht dat je vriend deed? Dat je vriend vervolgens niets doet is heel erg jammer en ook wel bedenkelijk.

Het lijkt mij een goed idee om het incident met je werkgever te bespreken. Niet zo zeer de emoties die je erbij kreeg. Iemand fysiek aanvallen doet een "normaal" mens dus niet. Het is niet bevordelijk voor de werksfeer. Wellicht dat deze persoon een andere werkplek kan krijgen zodat je hem niet ziet of in het ergste geval ontslagen kan worden.
Ik weet het even niet meer. Vandaar mijn schreeuw om hulp. Ik weet het echt niet meer...
Ik hoop dat het snel weer beter gaat en dat je een oplossing kan vinden voor de problemen die je hebt. [AAI]
Flowerpower

Gebruikersavatar
JulianC
Berichten: 2224
Lid geworden op: 24 sep 2009 17:16

Re: Uitgestelde verloving

25 sep 2014 09:45

Welkom op het forum!
Roos1988 schreef:Vorig jaar heeft mijn partner (tijdens een ruzie) er uit gefloept dat hij een ring voor me had gekocht om mij te vragen.
Hier heb ik al een ontzettend slecht gevoel bij. Wie was die ruzie aan het 'winnen'? Zei hij het niet alleen om te zorgen dat jij je schuldig zou voelen?
Sorry hoor, maar je koopt geen verlovingsring om vervolgens jaren te wachten. Als je geen geld hebt om te trouwen, dan vraag je de ander alsnog en stel je eventueel de bruiloft een tijdje uit.

Dan nog de dingen die hij achter je rug om doet. Hij geeft het pas toe als je iets ontdekt. Ik moet helaas toegeven dat ik zelf ook zo ben / was. Daardoor kan ik me niet voorstellen dat je hem nu volledig vertrouwt. Verder bleef hij dus ook met die idiote collega praten, alsof hij geen rekening met jou houdt. Dat moet pijn doen.

Wat Koen ook al zegt, kun je het wel met hem bespreken allemaal, of is hij zelf heel terughoudend?

Ik heb hier gewoon een slecht gevoel bij, maar goed, ik ken de situatie niet 'echt' natuurlijk. Ik merk in ieder geval dat ik hier kwaad om word, waarschijnlijk omdat ik de acties van je vriend herken, maar ik wil je geen angst aanjagen verder.

Ik wens je in ieder geval veel sterkte toe!
You'll get over it. One day.

"Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.."

Terug naar “Eenzaamheid, relaties & seksualiteit”