Chibike

Hoe moet ik hiermee omgaan?

29 jan 2013 12:45

Hey allemaal,

Eventjes een achtergrond: ik ben nu meer dan 3jaar en half jaar samen met mijn vriend. Wij hebben altijd wel een heel goede relatie gehad (als ik onze ruzies op een hand kan tellen zal het al veel zijn). We doen dezelfde studies (studeren allebei af in september) en wonen praktisch samen (op een studentenkot). In het weekend en tijdens vakanties gaan we wel allebei naar huis, maar zelfs dan is dat maar 40 min van elkaar rijden.

Situatie nu: Sinds een maand heeft hij wat tegenslag gehad (gebroken been) en we zitten momenteel ook in onze examens, dat is nooit een leuke tijd natuurlijk. Normaal ging hij ook gaan skiën met vele andere studenten volgende week, maar omdat zijn been nog geen heling vertoonde na enkele weken, kan hij dus niet meegaan. Sinds die dag dat hij dat te weten is gekomen heeft hij een enorme dip. Hij is heel sportief en sport bijna dagelijks, zeker tijdens de examens kan dit hem wel deugd doen. Nu met dat been kan hij niets anders doen dan binnen zitten, studeren, maar een paar honderd meter huppelen met krukken en nu kan hij ook al niet mee gaan skiën. Deze situatie heeft er wel voor gezorgd dat hij sinds twee weken heel anders doet tegenover mij, veel minder lief en meestal ook afstandelijk (er zijn maar soms vlagen dat ik hem terug herken zoals hij ervoor was). Ik heb er over proberen te praten met hem, maar hij zegt dat ik hem gewoon even moet laten doen, want hij is zeer down en dat het niets met mij te maken heeft. Hij is namelijk niet echt een prater, hij wilt dan het liefst wat tijd alleen doorbrengen. Maar ik voel me zo hulpeloos, want ik kan hem precies niet uit die dip halen. Ik probeer te zijn zoals ervoor en hem eens vast te nemen en een kus te geven, maar ik merk gewoon dat dit geforceerd aanvoelt momenteel, dat zegt hij ook zelf. Ik moet hem gewoon even laten doen zegt hij. Maar bij mij komen er allemaal doemsenario's naar boven: ziet hij me nog graag? wacht hij niet gewoon tot na mijn laatste examen om het gedaan te maken? Ik zie alles dus al alsof het gedaan is en elke keer als hij afstandelijk doet en niet zoals anders, dan maakt me dat zo verdrietig. Hem ook met rust laten (we hebben twee koten, dus elk heeft nog wel zijn kamer) is ook zo moeilijk, ik wil alles direct terug zoals voorheen. Dus ik doe echt moeite om hem niet te veel lastig te vallen, ookal maakt dit mij heel verdrietig.

En de tegenslag blijft maar komen, gisteren was hij een examen gaan afleggen en hij is er niet door en ik ben er zeker van dat dit ook met zijn dip te maken heeft. Met als gevolg dat zijn donkere put nog wat groter geworden is. Ik vroeg hem om even gewoon rustig samen te zijn en wat tv te kijken, maar hij antwoordde dat hij alleen wilt zijn en hij heeft zelfs zijn deur op slot gedaan. Ik was natuurlijk weer in alle staten, want ik wil hem echt helpen, maar hij duwt me elke keer maar weg. Ik weet echt niet meer wat te doen, ik ben er zelf ook helemaal gestresst door en ik voel me zo onzeker nu :(.

Gisterenavond ben ik dan toch nog eens met hem gaan proberen praten, maar hij zei dat hij niet wist wat hij moest zeggen, dat hij niet echt ongelukkig is, maar gewoon even een minder leuke periode heeft en niet echt behoefte heeft aan sociaal contact (met niemand niet) en dat hij gewoon even alleen wilt zijn en eventjes geen rekening moet houden met iemand anders (niet op relatievlak zei hij, maar eerder dan met het eten enzo). Dat laatste vond ik wat raar.

Nu straks ga ik dan naar huis, mijn examens zijn gedaan en hij ging door naar de campus om daar te studeren en hij zei "ik zal nog wel bellen" of was het "ik zal nog wel IS bellen", ik weet niet meer juist welke van de twee het was, maar dat kleine woordje verschil maakt me wel bang. Misschien bedoelt hij er helemaal niks mee en had hij er niet eens bij stilgestaan. Ik zit gewoon momenteel op een rollercoaster van gevoelens, soms ben ik sterk en dan denk ik 'kom seg dramaqueen, dit is gwn even een dipje waar we over moeten en hij zegt toch dat het niks met u te maken heeft', maar dan daarstraks na het 'afscheid' had ik het ineens weer heel moeilijk, want ik ben het niet gewoon dat hij zo afstandelijk is, normaal geven we altijd een kus en een knuffel, nu niks. Dat van die dramaqueen heeft hij enkele dagen geleden ook wel tegen mij gezegd, dat er niks erg is, maar dat hij er gewoon even door moet. Maar ondertussen is hij nog afstandelijker geworden, misschien door mij, omdat ik hem nog te veel gepusht heb om te praten? Misschien heb ik alles wat awkward gemaakt? Ik denk misschien te veel na en analyseer alles wat te veel?

Zijn er mensen dit dit al eens hebben meegemaakt, alle tips zijn welkom!

Groetjes

Terug naar “Eenzaamheid, relaties & seksualiteit”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 8 gasten