[remon0608]

Hallo iedereen,
ik open maar een topic in dit forum, omdat ik niet meer weet wat ik moet doen.

Ik ben verliefd op mijn huisgenoot. Hij is tevens ook mn beste vriend. Hij weet dat ik homoseksueel ben, maar ik heb hem nooit verteld dat ik iets voor hem voel.

We werden meteen beste vrienden toen hij hier kwam wonen. Vervolgens werd ik verliefd op hem, en kwamen er na een tijdje steeds meer signalen van zijn kant dat hij ook meer voor mij voelt. We maakten veel oogcontact waarbij de vonk oversloeg, en soms gaf hij knipogen en keek hij op een bepaalde, uitdagende manier alsof hij me wilde uitlokken. Ook was hij altijd bij me, vaker dan bij zn vriendin (die hier ook woont) en sliepen we zelfs samen.

De laatste tijd houdt hij me opeens heel erg op afstand. Hij komt weinig naar mijn kamer, en als hij komt is dat pas als zn vriendin al slaapt of als ze niet thuis is. Daardoor heb ik het idee dat zij tussen ons in staat, omdat ze hier ook pas sinds 3 maanden woont, maar het is wel zn vriendin. Ook is het een stuk minder gezellig dan voorheen. Er zijn veel irritaties en de sfeer is wat gespannen. Dat ligt dan ook aan mij, omdat ik er heel onzeker van wordt dat ik geen hoogte krijg van zijn gevoelens voor mij. Soms (als we dronken zijn) begint hij met me te stoeien, en dan raakt hij me ook aan op een manier die een hetero nooit zou doen. Hij streelt me soms door mn haar. Laats sliep hij weer bij me in bed en lag heel dicht tegen me aan. Ik wilde hem aanraken, maar ik durfde het niet.

Anderzijds zegt hij wel dat hij tegen homoseksualiteit is en als ik iets met andere jongens doet reageert hij erg negatief. Hij is christen en dat maakt hem anti-homoseksualiteit. Maar dat hij zo afkeurend reageert op wat ik met jongens doe, zou ook jaloezie kunnen zijn?

Volgende week gaan hij en zn vriendin een paar maanden naar Noorwegen. Ik weet niet meer wat ik moet doen. We worden steeds minder close, maar soms doet hij nog wel verliefd en dan doet ie weer vijandig/afstandelijk. Of vat ik dat allemaal verkeerd op omdat ik onzeker ben? Ik heb er met anderen over gesproken en die zeggen allemaal dat hij behoorlijk verliefd gedrag vertoont.

Ik weet alleen dat er tussen hem en zn vriendin wat problemen zijn..dat vind ik enerzijds een goed teken voor mezelf, maar ik geef ook om haar (ze woont hier tenslotte in huis) . Ik kan hem niet uit mn hoofd krijgen en mn hele stemming lijdt eronder dat hij zo vaag doet.

Ik sta nu op het punt de vriendschap op te geven, omdat ik dan wel zekerheid voor mezelf heb.

What else can I do?

[Leeuwtjuh]

Heb je er wel eens met hem over gepraat? Ik zou hem gewoon ermee confronteren met het feit dat hij gemengde signalen geeft en vragen wat hij ermee bedoelt heeft. Dan kan hij je duidelijkheid geven wbt jullie band samen. Gewoon duidelijk, helder en serieus. Je kunt niet in iemand's hoofd kijken. Wellicht dat hij die 'verliefde' signalen niet zo bedoelt heeft, of dat hij zelf moeite heeft met zijn seksualiteit. Alleen hij kan jou de juiste antwoorden geven.

[Melizzy]

Ik stel voor; ga serieus met hem in gesprek.

Anderzijds zegt hij wel dat hij tegen homoseksualiteit is en als ik iets met andere jongens doet reageert hij erg negatief. Hij is christen en dat maakt hem anti-homoseksualiteit. Maar dat hij zo afkeurend reageert op wat ik met jongens doe, zou ook jaloezie kunnen zijn?

Klinkt alsof hij een beetje moeite heeft met kiezen tussen zijn geloof en vrienden (of misschien zelfs zijn eigen geaardheid) Begrijpelijk, want dat is ook moeilijk. Het kan zijn dat hij daar even de tijd voor nodig heeft. Als hij dat wilt, kan je het hier ook met hem over hebben. Christen zijn en homoseksualiteit kan prima samen gaan namelijk.

[Leeuwtjuh]

Niet in iedere gemeente, Melizzy. De invloed van familie, vrienden en omgeving is soms dusdanig drukkend dat je het beter kunt laten. Het is soms heel gevoelig. Maar daarover vertel ik je nog wel een keer, maar dan prive.

[Melizzy]

Nee, dat begrijp ik Leeuw. Het ligt er denk ik een beetje aan wat je eigen beeld van Christen zijn is, en wat het beeld van je omgeving daarbij is.

[nien.]

Heey,

Ik denk dat ik wel weet wat er hier aan de hand is.
Hij onderdrukt het. Voor sommigen is uit de kast komen iets heel moeilijks. Hij, een jongen uit een christelijk gezin, heeft het er al helemaal moeilijk mee. Het feit dat hij 'anti-homoseksueel' is, is gewoon onderdrukken. En mensen kunnen zo erg iets onderdrukken, dat ze uiteindelijk zichzelf gaan geloven. En dan ga je uiteindelijk leven in je eigen leugen. Maar natuurlijk is homoseksueel zijn niet iets wat je gedaan hebt of wordt, maar dat bén je. En dat kun je niet onderdrukken.
Die vriendin maakt een deel uit van zijn onderdrukking. "Ik heb een vriendin, ik ben niet homo."
Geloof me, ik heb heel veel homoseksuele vrienden en veel van hen onderdrukte het ENORM. Opscheppen hoeveel ze wel niet van 'grote tieten' houden, enzo.

Ik denk dat je gewoon een keer met hem moet praten. Niet zeggen: "Hoi, jij bent homo en wij zijn verliefd op elkaar." Vertel hem dat jij het jammer vindt dat het de laatste tijd zo afstandelijk is en vraag hem wat hij daarvan vindt en of hij misschien weet waarom. Belangrijk is dat zijn vriendin dan niet thuis is.

En uit dat gesprek kan echt niet iets negatiefs komen, aangezien het duidelijk is dat hij om je geeft.

[remon0608]

Bedankt voor je reactie

Ik heb al meerdere keren met hem gepraat, maar hij ontkent dat ie afstandelijk doet en vertelt smoesjes dat hij het druk heeft. Afgelopen woensdag wilde hij niet eens naar me luisteren en liep gewoon weg. Ik ben bang dat hij nu vind dat ik hem teveel onder druk zet. Terwijl ik alleen maar zei dat ik het jammer vond dat we elkaar minder zagen. En ik zei dat zijn opvatting over homoseksualiteit mij kwetst. Hij reageert daar dan op met "iedereen mag zn eigen mening hebben" en dat mag ook wel, maar zulke opvattingen liggen gevoelig bij homoseksuelen en dan is het voor mij wat moeilijker om me daar zo 1,2,3 bij neer te leggen. Alleen voor ik de kans kreeg dit uit te leggen liep hij weg. En de laatste dagen ontwijkt hij me alleen nog maar meer. En ik hem ook, omdat ik het een beetje zat ben.

Wat in onze vriendschap wel vaker gebeurd is dat wanneer mij iets dwarszit ik daar niet met hem over kan praten, want dan doet hij vrijwel altijd alsof ik me "aanstel" of legt de schuld bij mij neer. En dat kan ik moeilijk verkroppen, omdat hij als hij om me geeft dan ook naar me moet kunnen luisteren, en al helemaal als hij verliefd is.

Hij heeft het veel over vrouwen,ja. En zn vriendin zet hem enorm onder emotionele druk om zoveel mogelijk bij haar te zijn en te doen & laten wat zij wil. Ik vind dat moeilijk om te zien. Ik geef ook om haar, maar ze ziet niet in dat ze haarzelf en hem ongelukkig maakt.

Hij vertrekt woensdag een paar maanden naar het buitenland. Dinsdag wil hij nog gezellig bij mij zijn (en dan is zijn vriendin ook niet thuis). Ik wil voor die tijd of dan alsnog met hem praten hierover, van "man tot man" en ik twijfel ook heel erg of ik hem zal vertellen dat ik verliefd op hem ben. Maar ik ben bang dat het de vriendschap kapot maakt en dat hij zich nog meer onder druk voelt gezet om eerlijk te zijn over zijn gevoelens..Vooral omdat hij dan woensdag met een rotgevoel op reis gaat.
Zou dat wel helemaal eerlijk zijn om dan mn gevoelens te bekennen omdat ik me daar zelf goed bij voel?

Ik sta echt voor een lastig dilemma: eerlijk zijn over mn gevoelens of de vriendschap verbreken

[remon0608]

En toen we het erover hadden zei hij ook heel vaak dat homoseksualiteit te genezen is met de hulp van God en hij vond dat homoseksuelen christenen niet hun geaardheid mogen uiten in de praktijk.

[nien.]

Hmm.. dat is wel moeilijk. Hij reageert heel dwars. Ik denk dat hij wel doorheeft dat jij hem doorhebt, en er niet teveel op in wil gaan voordat jij zijn 'muurtje' doorbreekt.

Ik zou dinsdag niet meteen vertellen dat je verliefd op hem bent. Wél vertellen dat jij het gevoel hebt dat de vriendschap verwaterd. Breng het heel soepel, heel veel met 'ik' praten. Hij moet niet het gevoel krijgen dat jij hem de schuld geeft, want daar gaat hij zich alleen maar meer door afsluiten. Verder moet je gewoon een gezellige avond ervan maken. En als het gesprek goed is gegaan en de avond verloopt goed/leuk, zou je op zich het wel kunnen vertellen. Daarmee moet je puur op je gevoel afgaan. Als het gesprek niet soepel verloopt, ook niets zeggen over je gevoelens.

En in die paar maanden dat hij weg is, kun jij goed in alle rust nadenken wat je wil. Misschien bevalt het je wel heel goed dat hij weg is. Goed naar jezelf luisteren.

[remon0608]

Het is heel moeilijk. Ik heb gisteren tegen hem gezegd dat ik dinsdag nog even met hem wil praten. Hij reageerde erg ontwijkend, dus ik moet me er bij neerleggen dat het misschien geen zin heeft. Hij wil een gezellige avond alsof er de laatste tijd niets aan de hand is en dat wil ik ook het liefste, maar dat kan ik nu niet. Er moeten eerst wat dingen uitgesproken worden. Mocht het tot een gesprek komen dan leg ik hem uit dat ik het gevoel krijg dat hij geen waardering meer heeft voor onze vriendschap, en ik leg hem ook uit waarom ik dat gevoel heb. En ook dat ik het jammer vind dat hij me niet serieus neemt als me iets dwarszit.

At least I can try it..werkt het niet, ziet hij niet in dat hij ook fouten maakt en neemt hij me weer niet serieus of legt de schuld bij mij neer, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Of hij nou verliefd op me is of niet.