[AGirl94]

Het is nogal een lang verhaal.. maar ik zal proberen het zo kort mogelijk te houden.
Ik heb bijna 1,5 jaar ( wel met een aantal stops) een relatie gehad met een jongen. Ik had het al die keren uitgemaakt. Waarom weet ik zelf niet eens. Ik was gewoon te impulsief wat dat betreft. Nu, zijn we weer uit elkaar. In maart heeft hij het uitgemaakt, of nou ja, we allebei. Het contact tussen ons was verbroken. Ik hield nog wel van hem maar was van mening dat het niet werkte tussen ons, ondanks alle mooie momenten die we hadden meegemaakt. Hoe verder ik vooruit kwam hoe meer ik erachter kwam dat ik hem miste. Nu hebben we sinds 1 maand weer contact. Dat was heel leuk en gezellig en langzaam aan kwamen de gevoelens weer opborrelen. Na een tijdje wou ik hem terug maar er zat ook die angst van : wat als het weer fout gaat? Dat hielt me tegen, waar ik nu veel spijt van heb. Als ik toen weer met hem samen ging, had hij nu (waarschijnlijk) geen ander. Hij vertelde me laatst dat hij van me hield (voor de duidelijkheid, hij zei: ik hou van je, dus sprak niet over vroeger). Op een gegeven moment vertelde hij me dat hij ook een ander op het oog had. Maar, we zouden elkaar snel zien en dan beslissen wat te doen, want hij hielt immers ook van mij.

Maar, die kans kreeg ik niet. 3 dagen later had hij dus met dat meisje. Ik was gekwetst en vooral boos. Hoe kon hij zomaar ons verleden achter ons laten? We hebben het laatst erg gezellig gehad tijdens het bellen en via de webcam en het voelde écht vertrouwd. Maar, hij heeft dus nog met haar. Hij zoekt ook soms contact op via mij terwijl ik steeds van zijn vriendin hoor dat ik hem met rust moet laten. Laatst kreeg ik een mail waar in stond dat ze wel met hem naar bed gaat, ik op moest houden met dit-weggehaald- en een mes door mijn pols moest steken, dat ik dan wat nuttigs deed. En dat soort onzin. Dat kwetste me enorm. Ik bedoel.. hij zoekt toch ook contact met mij?

Ik snap hem wel dat hij me niet wilt. In het verleden zorgde hij heel veel over me. Ik was depressief, slikte medicijnen, had geen controle over mezelf, sneed mezelf en deed alles om mezelf kapot te maken. Buiten dat had ik last van woede aanvallen en dreigde met zelfmoord. Ik wou gewoon kapot. Hij hielp me, hij was er altijd voor me. Telkens als uitging zakte ik weer terug in mijn oude gedrag, maar kwamen we weer samen en ging het weer goed. Soms zie ik weer geen uitweg en wil ik niets liever dan dood. De pijn die ik al bijna mijn hele leven meedraag is ondraaglijk. Mijn psycholoog weet maar een beetje, zelfs tegen haar lieg ik erover. Ik voel me een aansteller, maar het is vreselijk. Nu ik weet dat ik zonder hem verder moet is het alleen maar erger.

Ik wil hem zó graag terug. We gaan wel afspreken binnenkort (als hij zich eraan houd). Heeft iemand tips voor me? Ik hou zoveel van hem en wil bewijzen dat ik kan veranderen!

[Zoeza]

Op dit moment heb je het gevoel dat je nooit meer van iemand wil houden. Dit gevoel gaat over. Het kost tijd om een verbroken relatie te verwerken. Wat ik niet begrijp is dat je hem nog terug wil terwijl hij iets met een ander meisje heeft. Als iemand van je houdt, houdt ie van je zoals je bent en hoef je niet te veranderen. Mijn advies is om hem uit je systeem te laten verdwijnen. Als hij echt van je houdt, komt hij wel bij je terug om wie en wat je bent. Als dat niet zo is, is hij jou niet waard. Geef zelf je grens aan en laat niet met je sollen. Sterkte.

[Minerva]

Dus je wilt iemand terug die eigenlijk niet meer om je geeft, die een ander heeft en die tegen je zegt: snij je polsen maar door want daarmee doe je jezelf en de wereld nut mee ? En die wil jij terug voor een relatie ? Gebaseerd op wat ? Op een gezamenlijk verleden waarin jij je ellende over hem kon uitstorten en hij je wel weer opving. Kennelijk heeft hij daar geen behoefte meer aan.

Het wordt tijd dat je jezelf eens op je donder geeft en niet gaat zitten liegen bij je psycholoog want zo hou je de psycholoog, jezelf en de rest van de wereld voor de gek. Zolang jij niet echt aan je problemen wilt werken, er voor uit durft te komen dat je ze hebt en er niet meer voor wegvlucht in relaties maar er werkelijk mee aan de slag gaat, ben je niet toe aan een gelijkwaardige relatie.

Als jij nu in deze toestand een relatie aan wilt gaan blijf je verschrikkelijk afhankelijk van een ander, voor je gevoelens van welzijn en geluk. Omdat je de ander het hoofddoel maakt van je leven en niet zonder die ander gelukkig kan zijn. Dat is voor veel mensen heel benauwend en klopt ook niet. Je zult het zelf moeten doen. Gelukkig kunnen zijn met jezelf en de confrontatie met jezelf dienen aan te gaan als je depressief bent om daar van te genezen. Focussen op je ex komt bij mij over als een vorm van stalking en helpt jou niet. Je bent er enkel obsessief mee bezig en ook dat is weer een soort vluchtgedrag van je psyche om niet met jezelf aan de gang te gaan bij de psycholoog.

[FAMEOLD]

ik begrijp dat het moeilijk is ik heb deze situatie een aantal keer meegemaakt bij vrienden van mij. ik advieseer jou om er goed met jouw psycholoog over te praten. ik begrijp dat het moeilijk is maar je gevoelens uiten gaat je flink opluchten. maar hem terug nemen is geen goed idee. een vriend moet je respecteren over hoe je bent en het niet contenu uit maken. en denk altijd aan dat er mensen zijn die van je houden en er zekerweten een jonge is die jou gelukkig zal maken en je gelukkig zal houden. veel sucses =]