[Floortje96]

Hallo allemaal. Ik ben een meisje van 15 en ik ben vaak verdrietig.

Door wat er de laatste jaren allemaal is gebeurd ben ik erg veranderd. Het is eigenlijk een standaard verhaal. Als mensen het horen vinden ze het ''allemaal wel meevallen''. Het is toch normaal dat je ouders zijn gescheiden? Daar moet je je binnen een jaar toch wel overheen zetten, zeggen ze. Soms voelt het ook alsof ik me aanstel, maar ik kan er niks aan doen dat ik me zo blijf voelen.

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Ik heb hier nog steeds moeite mee. Ik heb een goede band met mijn moeder, maar die zie ik eens per week omdat ze een uur hiervandaan woont. Ik mis haar enorm. Hier bij mijn vader heb ik geheimen. Mijn moeder is jarenlang vreemdgegaan en ik heb eigenlijk 2 levens. Mijn moeder is inmiddels gestopt met die jarenlange geheime relatie, maar heeft nog wel contact met die familie. En ik ook. Want mijn moeder gaat daar altijd op bezoek en dan moet ik mee. Ze zijn best aardig, maar ik kan het gewoon niet. Dan kom ik weer thuis en kan ik er niks over zeggen. Mijn vader weet echt van niks. Ik denk zovaak: ''je moest eens weten, je bent jarenlang bedrogen en je zal ook nooit iets weten. Je ex-vrouw gaat nog steeds met die familie om en je dochter ook.''
Ik heb zo vaak de neiging om het te vertellen aan mijn vader. Maar het mag niet van mijn moeder. Ik moet het geheim houden maar ik wil het niet! Vroeg of laat moet het er toch uit. Ik kan er alleen met haar over praten, maar dat is niet hetzelfde.

Aan mijn vriendin heb ik het verteld. Nou, die bleek toch niet zo'n goede vriendin te zijn. Ik heb haar in vertrouwen genomen en het enige wat ze zei was: Oh. En daarna heeft ze er nooit meer iets over gezegd.

Ik wil gewoon eerlijkheid. Open kunnen zijn en niet alles moeten wegduwen.
Ik zit ook zo vaak alleen boven op mijn computer. Beetje huiswerk maken en chatten. Dingen opzoeken, voor me uit staren. Dat wil ik helemaal niet. Maar ik kan mezelf er niet toe aanzetten om dingen te gaan doen. En ik ben echt niet zo'n sneu persoon. Iedereen denkt dat ik vrolijk ben, maar ze kennen me niet echt.
Vrienden maken kan ik ook vrij makkelijk en ik word niet gepest. Maar ik ben het zo zat om het vrolijke meisje te spelen. Ik ben het zo spuug en spuugzat.

Ik moet vaak huilen. Soms om niks. Ik zit nooit beneden bij mijn vader en broer en zij merken ook niks aan me omdat ik het allemaal goed kan verbergen. Het moet wel, ik mag niks zeggen. Ik vind het erg dat ik zo goed ben geworden in liegen. Neem kleine dingetjes bijvoorbeeld. De laptop waar ik nu mee aan het typen ben is van de broer van die man waar mijn moeder mee vreemdging. Ik mocht hem hebben en kan dat natuurlijk niet zomaar afslaan.
Maar als mijn vader dan vraagt hoe ik eraan kom moet ik weer van alles bedenken. Want hoe kom je ingodsnaam zomaar aan een laptop?

Wie heeft tips over hoe ik hier het beste mee om kan gaan?
Alvast bedankt.

[Janneke]

Hoi Floortje,
of ik een oplossing weet, geen idee.
Maar niet om het een of ander, (je moeder afkraken is niet per se mijn bedoeling) ik vind de handelswijze van je moeder erg kwalijk.
Niet zozeer dat ze vreemdging (...ik ben in principe erg voor openheid en eerlijkheid in een relatie, maar soms geeuren die dingen helaas...) - maar wat heel erg is, is dat ze jou heeft "meegesleurd" in haar geheim.
Waarmee haar geheim in feite ook 'jouw' geheim werd.
En met dit geheim (in wezen van haar) staat er ook een soort muur tussen jou en je vader.
Heel verdrietig!!

Mijn moeder is inmiddels gestopt met die jarenlange geheime relatie, maar heeft nog wel contact met die familie. En ik ook. Want mijn moeder gaat daar altijd op bezoek en dan moet ik mee. Ze zijn best aardig, maar ik kan het gewoon niet. Dan kom ik weer thuis en kan ik er niks over zeggen.

Een standaard scheiding is: eerst een hoop gedonder, daarna het besluit te scheiden, hopelijk een redelijek juridische afwerking en daarn aeen nette omgangsregeling. Vanaf het moment dat er 2 huizen zijn en de scheiding is uitgesproken, kan ieder gaan 'opbouwen'.
En bij jou lukt dat dus maar matig, want "je moeders geheim", het contact met die familie staat jou tegen (wat je siert) terwijl je dat dus niet met je vader kunt delen.

Mijn vader weet echt van niks. Ik denk zovaak: ''je moest eens weten, je bent jarenlang bedrogen en je zal ook nooit iets weten. Je ex-vrouw gaat nog steeds met die familie om en je dochter ook.''
Ik heb zo vaak de neiging om het te vertellen aan mijn vader. Maar het mag niet van mijn moeder. Ik moet het geheim houden maar ik wil het niet! Vroeg of laat moet het er toch uit. Ik kan er alleen met haar over praten, maar dat is niet hetzelfde.

Klopt, nee. Met haar er over praten, dan blijft het een geheim.
Dat zij dat wilde, snap ik wel (vreemdgaan aan de grote klok - liever niet, heel menselijk) maar dat ze jou er in etrokken heeft is een andere hoofdstuk!
...dat het een geheim moet blijven, snap ik een stuk minder.
(En tot op zekere hoogte zou je tegen je vader kunnen zeggen.dat je "Bij *vrienden* van je moeder bent geweest" - de nuchtere waarheid, "maar dat je je daar toch net niet compleet op je gemak voelt" - wat de kern verzwijgt, maar ook nog (een deel van) de waarheid is.)

Aan mijn vriendin heb ik het verteld. Nou, die bleek toch niet zo'n goede vriendin te zijn. Ik heb haar in vertrouwen genomen en het enige wat ze zei was: Oh. En daarna heeft ze er nooit meer iets over gezegd.

Ik wil gewoon eerlijkheid. Open kunnen zijn en niet alles moeten wegduwen.

Groot gelijk, dat je dat wilt!!!
En lastig zat.
Je moeders geheimen alsnog verraden, terwijl jullie verder een goede band hebben - "dat is het ook niet".

[Floortje96]

Hoi Janneke,

Bedankt voor je reactie. Dat iemand het leest doet me al goed. Dat ik het hier toch van me af kan schrijven.

Ze had nooit gewild dat ik het weet, maar ik ben er zelf achtergekomen. Dat er een muur tussen mij en mijn vader instaat, dat heb je goed beschreven. Ik kon er steeds maar niet opkomen. Je hebt gelijk, mijn moeders geheimen verraden 'is het ook niet'.

[Floortje96]

Ik heb met mijn moeder gepraat en haar verteld dat ik dit niet meer zie zitten. Ik hou het nu al 1,5 jaar geheim en mijn vader krijgt nu toch wel dingen door. Dat ik niet beneden kom etc, waarschijnlijk zijn z'n ogen geopend of zo. Hij kwam net naar boven en vroeg steeds of er iets met me was waarop ik weer afwijkend zei dat er niks aan de hand is.

Nu gaat mijn moeder het vertellen. Morgen. Aan de telefoon. Ik weet niet of dit wel de goede manier is, maar ik ben blij dat het wordt verteld.

Ik voel me nu wel egoïstisch, want ik kan het ook geheimhouden en dan doe ik mijn vader geen pijn.

[momo]

Jij doet niemand pijn buiten jezelf door het geheimhouden van dingen die men niet van je mag vragen.Je moeder heeft je pa pijn gedaan en dan moet ze zelf maar verantwoordelijk voor dragen.

Zo kan jij weer bevrijd met iedereen omgaan en niet te hoeven doen alsof.Het gaat een last van je schouders zijn

[Mickey~]

wat goed dat je het geuit hebt en dat je moeder het nu zelf aan je vader gaat vertellen.
Dat had ze eigenlijk al veel eerder moeten doen. of het pijn doet bij je vader of niet daar heb jij geen schuld aan. Dit is je moeders verantwoordelijkheid eigenlijk altijd geweest maar ze heeft het lange tijd op jou afgeschoven. Nu neemt ze de verantwoordelijkheid die ze hoort te nemen.

[Janneke]

Hoi Floor,
schitterend, dat je met je moeder hebt gepraat - en prachtig, dat zij het geheim gaat opruimen. IK ben hartstikke blij voor je!!
Zij gaat in feite de muur, die tussen jou en je vader was gekomen afbreken: heel goed van haar.
(Okee - of 'over de telefoon' ideaal is, daar kun je over debatteren, maar in wezen is dat niet jouw verantwoording.)

..en afhankelijk van wat je moeder allemaal gaat vertellen, zal je vader idd meer of minder pijn hebben. Maar: de grootste pijn is denk ik, datje moeder vreemd ging - niet jouw verantwoordleijkheid.
En dat die muur nu weg gaat en dat dat geheim verder jou niet meer van je vader gaat afsluiten, dat is alleen maar heel erg goed.

En als je vader ook maar 1 knip voor zijn neus waard is als vader, zal hij vooral blij zijn, dat de muur tussen jullie weg is. In die zin doe jij hem helemaal geen pijn, in tegendeel. Nu kunnen jullie weer gewoon vader en dochter zijn.

[Floortje96]

Heel erg bedankt voor jullie reacties. Dat doet me goed.
Mijn moeder heeft toch besloten het persoonlijk te vertellen dus is het verschoven naar zondag. Hoop dat het niet langer wordt uitgesteld.

Dankjewel

[Floortje96]

Is weer een week verschoven. Had het kunnen verwachten.

[Isaia]

Rot voor je dat je een week langer moet wachten. Sterkte meis

[Floortje96]

Dankjewel Isaia.
M'n vriendin is me nu aan het ompraten om het toch niet aan mijn vader te vertellen. Omdat ''niemand er beter van wordt''. Dat zegt ze. Nu ben ik aan het twijfelen. Ik had er nog niet bijgezegd dat die man mijn vaders ex collega is en ze heel veel samen hebben gewerkt.
Ik weet het echt niet meer.

[Isaia]

Dat is allemaal niet jou verantwoordelijkheid Floortje. Ik zou het je moeder wel laten vertellen. Denk dat er dan uiteindelijk een stuk rust komt voor je.
Heel veel sterkte hoor

[Floortje96]

Ja je hebt ook gelijk. Afwachten maar.

[Floortje96]

Mijn moeder gaat het toch nooit vertellen. Ik had het kunnen weten. Ik ben ook zo naief. Omdat mijn moeder dingen moet regelen met het huis kan ze hem beter te vriend houden zegt ze. Omdat ze niet weet hoe hij gaat reageren. Ik zal toch nooit een band krijgen met mijn vader, die heeft ze toch al kapot gemaakt.

Soms ben ik zo boos op haar. Ik weet ook wel dat zij het moeilijk heeft enzo. Maar toch ben ik boos, zij is weggegaan en heeft me laten zitten bij mijn vader en broer die me toch niet begrijpen. Vervolgens gaat ze nog jarenlang vreemd. Gaat ze ver weg wonen. Kan ik er nooit zomaar heen. Maakt ze ruzie met m'n vader.

Ik zie overal die naam van die man waar mijn moeder mee vreemdging. Echt de lelijkste naam ooit. Ik zie het op de PETERselie staan, in de opdrachten van Duits, overal op internet. Kan die naam niet worden afgeschaft?

sorry dat ik jullie hier mee lastig val.
Ik ben ook een zuurpruim.

[Isaia]

Niks geen zuurpruim !!! Je bent teleurgesteld en dat is logisch want zo wordt het voor jou niet opgelost. Dus je mag ook gewoon boos zijn.
Weet niet zo goed wat ik je verder moet adviseren ofzo maar wou je wel even een dikke sterkte knuffel komen brengen

[Mickey~]

Wat naar dat je moeder je eerst een belofte doet, die ze vervolgens niet waar maakt.
Ik vind het logisch dat je daar boos en verdrietig om bent. Je moeder neemt de verantwoordelijkheid niet, die ze wel hoort te nemen. Misschien kun je haar nog eens zeggen hoe je erover denkt.
Het is ook een beetje cru van haar om te zeggen dat de band met je vader toch al verpest is....

sterkte meis ik hoop dat je moeder het snel alsnog gaat vertellen

[Floortje96]

Dankjullie wel Isaia en Mickey

[Memories]

Hoi meis,

Als jij 'schoon schip' wil maken tussen jou en je vader, en je moeder een belofte naar jou toe doet maar hem niet nakomt, is het misschien toch een optie, om hoe moeilijk het ook is, het zelf te gaan vertellen.
Je moeder kan wel aangeven dat ze hem beter 'te vriend kan houden' vanwege het huis, maar dan had ze maar niet zo'n actie moeten doorleven. Dan had ze maar geen actie moeten maken waar jij nu enorm de dupe van bent. Jij hebt recht op een goede relatie met je vader. En uit je berichten lees ik dat je dat ook wel graag wilt.
Die band met je vader is nog steeds mogelijk. Je moeder maakt fouten, als jij een band met je vader wilt en / of tenminste een beter gevoel wil hebben, is het misschien belangrijk het toch te vertellen aan je vader. - Of jij je moeder daarvan al van te voren op de hoogte stelt- is natuurlijk aan jezelf.
De dingen die gebeuren op dit moment komen toch een keer uit. En naar mijn idee duurt dit 'gelummel' al veel te lang. Je vader merkt dat er wat aan de hand is. Dat gaat hij blijven merken als er niets gebeurd.

Kom op meisje, kom op voor jezelf! Jij hebt dit niet verdiend. En soms, moet je het touw zelf in handen nemen voor resultaat. Hoe dan ook gaat je moeder wel op de bon, maar dat is haar eigen fout. Had ze je maar niet in zo'n moeilijk pakket moeten brengen.

Succes!

[Floortje96]

Heey Memories,

Daar heb je gelijk in. Ik kan het ook zelf vertellen.
Het probleem is dat ik dat niet durf. Ik ben zo bang op de reactie van mijn vader. Hoe gaat hij reageren? Wordt hij helemaal verdrietig + afgesloten en zo? Dan zit ik daar ook weer mee. Ik voel me dan ook verantwoordelijk voor hem, dat weet ik van mezelf. En de proefwerkweek komt er aan dus ik kan dat er even niet bij hebben. M
Misschien kan ik daar ooit overheen stappen en wie weet vertel ik het zelf eens...

-----------------------------------
Ik heb die man een mail gestuurd, echt heel stom van mij. Maar ik wou dat hij eens weet hoe ik erover denk. Dat ik überhaupt besta. En ik weet dat mijn moeder ook echt boos gaat worden!
Dit heb ik gestuurd:

Hoi,

Ik heb geen flauw idee of je nog wel eens je email leest. Ik heb ook geen flauw idee of dit je email adres nog is, maar een jaar geleden in ieder geval wel..

Ik weet wel zeker dat je hier niet op zit te wachten. Maar ik wil toch dat je het leest.

En ik weet ook zeker dat ik dit helemaal niet mag doen van mijn moeder.

Maar ik ben echt zo boos dat je mijn moeder hebt laten zitten. Ik heb echt geen flauw idee hoe je in elkaar zit en waarom je dit jezelf aandoet.
Het KON ook anders, echt waar.
Je KON ook voor mijn moeder kiezen en alles opbiechten. Jammer dat je dat niet gedaan hebt, ik had je toen geaccepteerd, omdat mijn moeder daar gelukkig van wordt.
Jammer dat het je geen reet kan interesseren. Ach ja, ik weet ook niet hoe je daarover denkt.

Raar is dat hè, ik ken je niet écht, maar toch beheers je mijn leven. En weet je waarom? Omdat ik, als ik bij mijn vader ben, altijd mijn bek moet houden. Iedere keer als ik mijn vader zie (en dat is nogal vaak) heb ik schuldgevoelens.
En als ik bij mijn moeder ben zie ik haar ongelukkig. Ze zit altijd met zichzelf in de knoop. En ik kan niet ontkennen dat ik denk dat jij ook flink in de knoop zit.

Ik wist het altijd al, van jou en mijn moeder. Of als je het zo kan noemen. Het werd alleen nooit bevestigd.
Tot een jaar of twee geleden. Toen ik een e-mail zag van mijn moeder aan een psycholoog. Alles in geuren en kleuren verteld. Heb ik het goed dat jullie eerste zoen op een parkeerplaats in Amsterdam was?
Zal wel kloppen...

Ik vind het jammer dat het zo is gelopen, ik vind het jammer dat je niet gekozen hebt voor m'n moeder. Je leek me altijd best aardig, al keek ik je altijd de deur uit.
Maar je komt er toch niet meer in bij mijn moeder.
En ja: ze steekt haar middelvinger op als jij aan de deur staat.
En nee: ze is geen vuilverbranding.
En ja: jij hebt haar voor de zoveelste keer gedumpt. Maar ik begreep dat je dat een moeilijk woord vindt.

Ik hoop dat je ooit die knoop nog eens doorhakt en bij je vrouw weggaat, dat klinkt heel raar uit mijn mond. Maar ik weet zoveel meer dan jij denkt. Je houdt helemaal niet van haar.
Ik heb het idee dat jij echt alleen maar aan jezelf denkt. Maar aan de ene kant heb ik het idee dat je helemaal niet aan jezelf denkt.

Doe het jezelf niet aan, luister gewoon niet naar die k*tbijbel. Ja sorry hoor, maar met een bijbel in de hand lukt het je ook niet, is wel gebleken.
Vreemdgaan mag niet staat in de bijbel. Nee, daar heeft ie helemaal gelijk in. Maar tóch gebeurt het. Mensen maken fouten. Maar pak je leven ook eens op man.
Je bent 50, ik 15, dus ik weet dat je dit van mij niet kan hebben. Toch vertel ik het je.

Omdat ik het gewoon in keer van me af wil schrijven en ik weet toch ook wel dat jij hier geen kl*te aan hebt. Maar ik zou het wel fijn vinden als je wist dat ik er echt enorm verdriet van heb.
Hoe zou mijn leven en dat van mijn moeder eruit gezien hebben als jij mijn moeder niet was tegengekomen? Zoiets kan je alleen maar gokken. Ik heb geen glazen bol.

Kan ik mijn vader ooit nog recht in de ogen aankijken en de waarheid spreken? Ik betwijfel het.

Je hebt mijn moeder en jezelf zoveel schade aangebracht. En daardoor ook mij. Maar dat weet je niet, klopt. Nu weet je dat wel.

Als je terug zou mailen zou ik daar van versteld staan. Het zou me wel verassen. Maar ik weet voor 99% dat je dat niet gaat doen omdat je te laf bent.
Veel succes in je verdere leven.

Groeten M* (voor als het kwartje nog niet valt, dochter van ....)

schuttingtaal aangepast en naam verwijderd ivm privacy

[Mickey~]

Hallo M

Ik snap wel dat je het moeilijk vind om het aan je vader te vertellen, en eigenlijk zou het jouw taak ook niet moeten zijn. Maar, als je moeder het niet doet, en jij er zo onder lijdt om dit geheim te houden, is het misschien toch beter als je het wel vertelt. Als je vader boos wordt of verdriet heeft, dan is dat niet op jouw gericht maar op je moeder, dat moet je niet vergeten.

Dat je een mail aan de man hebt gestuurd die er de oorzaak van is, is dapper van je.
Wel vind ik dat je de mail erg aanvallend hebt geformuleerd, daardoor weet ik niet of deze man er positief op zal reageren. Maar jij hebt wel van je af kunnen schrijven hoe je erover denkt, ik hoop dat dat je een beetje opgelucht heeft.

[Floortje96]

Hoi Mickey,

Stom dat ik mijn naam hier heb achter gelaten. Het is niet anders...
Ja je hebt gelijk ik moet het toch vertellen. Ik doe het wel op mijn eigen tempo en manier en wanneer het me uitkomt i.v.m concentreren op school. Hoewel ik morgen 2 proefwerken heb die ik ook totaal niet geleerd heb.

Ik laat het wel horen als het zover is, en verbaas je je er niet over als dat nog een hele tijd duurt.
Natuurlijk wil ik jullie niet tot last zijn.

Groetjes M (dan maar ... haha)

[Floortje96]

Oh zie net dat het in een M is veranderd. Kan dat ook nog?

[Mickey~]

hallo m,

je naam is al weg gehaald door een mod, dus wees maar gerust
Natuurlijk moet je rustig de tijd nemen voor je het verteld, het is ook niet niets.
ik hoop dat het je ondanks alles toch nog lukt je tentamens goed door te komen.

[Floortje96]

Oké gelukkig.
En dankjewel.
Over die mail, ja is idd nogal aanvallend. Was in een opwelling.