[Dominique]

Hallo Allemaal,


Ik weet nog niet precies hoe dit forum werk, toch fijn om hier te zijn.

Ik ben Dominique en ik ben 16 jaar, heb net eindexamen gedaan en ook nog
mijn Diploma behaald.


Ik denk ik hulp en hoop het hier te vinden.

Mijn verhaal:


De relatie met mijn vader was erg grillig, ik was vooral erg vaak
boos op hem voor wat hij zichzelf aandeed. Uit een soort van angst wat er
wel niet allemaal kon gebeuren. Hij had een eetverslaving.

Mijn grootste angst is uitgekomen, hij is op 27 mei 2009 overleden.

Sindsdien gaat het erg slecht, ik heb echt gevoel dat ik gek word.
Natuurlijk is het nog niet zo lang geleden gebeurd, maar ik ben bang als het
nog langer zo door gaat, dat ik dan rare dingen ga doen. Ook zie
ik er geen verbetering in, was ik eigenlijk ook absoluut niet had
verwacht.

Eerst was het verdriet.
Nu is de verdriet nog even groot, maar ik word ook vooral heel agressief en
boos op mezelf. Ik krijg het gevoel dat ik dingen kapot moet maken en ik
raak zo in de war dat ik het letterlijk uit mijn hoofd probeer te halen door het weg
te "drukken" met mijn handen.

Ik heb nergens echt zin in, maar wil vooral niet alleen zijn.
Ik wil het bovendien niet accepteren dat mijn vader dood is. Ik probeer mijn dagen te vullen
met activiteiten en zo veel mogelijk mensen te zien, dus zo min mogelijk tijd om
aan mezelf te denken. Maar alles wat ik doe voelt nep en ik
heb last van trilhanden. Kan ook echt niet van vrienden
of familie genieten. Slapen gaat ook niet goed, omdat ik dan alleen ben en dus
me nergens anders op kan focussen.

Mijn toekomstperspectief is ook niet denderend(nergens zin in).
Ik ben aangenomen voor de opleiding, waarvan ik mijn hele leven al
zeker wist dat ik die wilde doen. Ik heb er geen zin in en kan ook
absoluut geen zin maken. Terwijl het altijd al mijn droom was.


Mijn vriend heeft me erg gesteund, maar ik voel alsnog verschrikkelijk alleen.
Ik ben erg onzeker geworden in deze tijd en ben bang dat ik hem
niet meer aan kan.
Voor mijn gevoel ben ik slecht en gestoord en wil ik niet dat hij het meemaakt.
Ik push hem bij mij vandaan, terwijl ik dat eigenlijk niet wil.

Om met een vreemdeling mijn verhaal te delen in het "echte leven". Zou voor mij
nu absoluut niet kunnen, ik denk dat mijn hoofd dan gaat ontploffen. Dus is voor mij
nu denk ik geen optie.

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen..

Liefs,

[Faker]

Ik denk dat je met je huisarts moet gaan praten over hoe jij je voelt dan kun je doorverwezen worden naar een psycholoog en dan kun je geholpen worden je weer beter te voelen, ook al voelt het nu voor jou zo of dat rotgevoel en alles nooit meer weggaat

Heel veel sterkte met het verlies van je vader

[Dominique]

Bedankt voor je reactie!

Ik ben alleen bang en durf het eigenlijk(nog)niet om met iemand te gaan praten..
Misschien in de toekomst. Ik weet het niet..

[Faker]

Ik begrijp dat je dat eng vindt maar je huisarts is ervoor om je te helpen..
Niemand zal het raar vinden dat jij je rot voelt door het verdriet en je huisarts zal het zeker begrijpen en je helpen..

[Janneke]

Hoi Dominique,
ten eerste: gecondoleerd met je vader!
Natuurlijkis het verdriet enorm. Je zit nog in de puberteiten dan heb je sipelweg je ouders nodig (...al is het maar, om je tegen af te zetten).
En: als iemand die jou nabij is sterft, teriwjl je tegelijkertijd ook nog boos op die iemand bent (met recht en rede, zo te lezen - maar toch)
dan is dat heel erg ingewikkeld.
Dus je hebt een hele hoop te verwerken.

Dus ik snap goed, dat je heftig aan het rouwen bent en dat het heel ingewikkeld is.

Ik hoop, dat het wat ruimte heetf gegegevn, om dingen hier neer te zetten. Misschien zou ook on-line therapie iets voor jou zijn??

Ik zou je wel willen aanmoedigen, je vervolgopleiding toch te starten - rouw of niet, dat is je droom en om dat te laten lopen zal jou ook niet blij maken.

[Dominique]

Hoi Dominique,
ten eerste: gecondoleerd met je vader!
Natuurlijkis het verdriet enorm. Je zit nog in de puberteiten dan heb je sipelweg je ouders nodig (...al is het maar, om je tegen af te zetten).
En: als iemand die jou nabij is sterft, teriwjl je tegelijkertijd ook nog boos op die iemand bent (met recht en rede, zo te lezen - maar toch)
dan is dat heel erg ingewikkeld.
Dus je hebt een hele hoop te verwerken.

Dus ik snap goed, dat je heftig aan het rouwen bent en dat het heel ingewikkeld is.

Ik hoop, dat het wat ruimte heetf gegegevn, om dingen hier neer te zetten. Misschien zou ook on-line therapie iets voor jou zijn??

Ik zou je wel willen aanmoedigen, je vervolgopleiding toch te starten - rouw of niet, dat is je droom en om dat te laten lopen zal jou ook niet blij maken.

Hoi Janneke,

Enorm bedankt voor je reactie.
Het geeft inderdaad wat ruimte, online therapie lijkt me inderdaad ook wel wat, beter dan
face to face op het moment!
Ik zou mijn droom niet laten lopen!

[Janneke]

Ik zou mijn droom niet laten lopen!

That's the spirit!!!

[Faker]

Heey

Ik heb een link voor je, als je daar op klikt kun je chatten met een echte psycholoog, is dat iets voor jou?

http://www.pratenonline.nl/Default.aspx ... eSupport=1

[Minerva]

Topic verplaatst en gesplitst ivm offtopics.


Dominique waar jij doorheen gaat is een stuk rouwverwerking. En zeker als je je vader zo jong moet missen dan is dat heftig. Dan drukt dat een loodzwaar stempel op je jonge leven en je weet dat je jeugd eigenlijk over is en dat je de rest van je leven met dit overlijden geconfronteerd blijft (bij "die momenten" waarop hij er bij had moeten zijn bijvoorbeeld zoals een huwelijk of een geboorte etc.).

Dat je het nu even niet ziet zitten, dat je nergens geen zin meer in hebt, dat alles zo zinloos voelt nu, dat hoort bij rouwverwerking. Dat verdriet en ook boosheid erbij komen kijken is ook normaal en dat je moeite hebt om nu vrolijk, leuk, lief en aardig te zijn..dat is begrijpelijk.

Laat het zijn, accepteer jezelf zoals je nu bent en dat je verdriet mag hebben, dat je boos mag zijn. Dat die pijn van het gemis en alles wat er gebeurt is, je gevoel beheerst is een gezond proces doch pijnlijk proces te noemen. Echter als je het nu niet doormaakt, blijft het je achtervolgen en komt het er later toch eens uit.

Als je een uitlaatklep nodig hebt om het te delen, dan mag dat hier. Als dat voor jou veilig voelt, is dat prima.

Nog proficiat met je diploma wat je behaald hebt ! En verder wel je vervolgstudie doen hoor, je droom na blijven streven.. dat is belangrijk..voor jou en voor je toekomst.

Sterkte meissie

[Mier]

Welkom Dominique Gefeliciteerd met je diploma ook
Ik vind het aller eerst hartstikke knap dat je de stap genomen hebt om je hier aan te melden en je verhaal te doen Gecondoleerd ook met het verlies van je vader, logisch dat je wereld dan instort en je niet weet hoe verder te gaan, het verdriet wat er bij hoort is ook zeker normaal en is de manier om het stapje bij stapje te verwerken. Bij de een gaat dat makkelijker dan de ander, voor jou is het eigenlijk nog maar heel recent.
Toch is het goed dat je wel de gezelschap op zoekt van andere mensen, zoals je al zegt weerlegt dat je gedachten in plaats van dat je thuis zit te malen. Ook al kun je er niet zo van genieten als een paar maanden terug, toch geloof ik dat het een positieve invloed heeft.

Wat wel belangrijk is dat je voor jezelf accepteert dat dat gevoel er is en op dit moment het plezier in het leven belemmerd, maar dat neemt niet weg dat je met dat gevoel kan leren omgaan en langzaam weer lichtpuntjes gaat zien, dat lijkt nu misschien ver weg en ondenkbaar, maar die tijd gaat zeker komen.

Wat wel fijn is dat je vriend je steunt en niet laat vallen, tuurlijk kan hij niet precies bevatten hoe het verlies van je vader moet voelen, maar alleen het er zijn voor jou is al heel goed. Ook dit soort periodes horen bij het leven en dus ook bij een relatie, hier komen jullie alleen maar sterker uit, ziet het ook niet als dat je een last bent voor hem, zelf zou je het toch ook bij hem zo doen en er voor hem proberen te zijn? Praat jezelf niet aan dat je gek of gestoord bent of het verlies op een verkeerde manier benaderd, want dat doe je zeker niet, dit is heel normaal.

Misschien is het juist wel fijn om je verdriet en verhaal te doen bij iemand die niet dichtbij je staat, het zal het gevoel dat je iemand opzadelt met jou verdriet misschien wat minder kunnen maken dan dta je dat alleen bij je vriend doet misschien? Tuurlijk zal zo'n iemand je verdriet niet weg kunnen halen, want dat is iets natuurlijks en absoluut niet iets wat jij alleen hebt. Je zit in de bloei van je leven en je bent op een leeftijd dat er een hoop gaat veranderen in je leven, blijf ook vooral naar de toekomst kijken die nog komen gaat, misschien bied juist die stap naar een nieuwe school weer houvast om langzaam weer op te krabbelen. Heb je verder ook nog broertje of zusjes, hoe gaan die ermee om? En je moeder? Praten jullie er thuis over?

Hopelijk is dit forum een mooie uitlaatklep voor je, neem rustig de tijd en je mag mij altijd een berichtje sturen als je gewoon wat kwijt wil waar je mee zit of dat je iets leuks mee gemaakt hebt.

[Dominique]

Topic verplaatst en gesplitst ivm offtopics.

Haha ook al het idee dat mijn topic een beetje offtopic was..

Ten eerste bedankt voor je reactie, daar heb ik veel aan!
Het klopt inderdaad dat ik veel last heb met het accepteren, vooral dat hij nooit met me zou
dansen op mijn huwelijk(zoals altijd nadrukkelijk werd beloofd). Ik vind het erg moeilijk om te accepteren dat
hij zichzelf blijkbaar niet kon redden. Ook heb ik moeite met op welke manier ik heb gehandeld
in ons leven samen. Ik weet dat het natuurlijk uit bezorgdheid was omdat ik zag dat het op deze manier slecht
zou gaan aflopen, ook had ik waarschijnlijk wel het recht. Maar alsnog voelt het vervelend, omdat onze relatie dus
ook anders had kunnen zijn.


Liefs!

[Dominique]

Welkom Dominique Gefeliciteerd met je diploma ook
Heb je verder ook nog broertje of zusjes, hoe gaan die ermee om? En je moeder? Praten jullie er thuis over?

Hopelijk is dit forum een mooie uitlaatklep voor je, neem rustig de tijd en je mag mij altijd een berichtje sturen als je gewoon wat kwijt wil waar je mee zit of dat je iets leuks mee gemaakt hebt.

Hee Michel,

Bedankt voor je reactie!!
Ik heb nog een broer van 20, ik hoor hem er niet veel over maar ik weet dat ook hij het moeilijk heeft.
Mijn moeder heeft ook veel stress, maar blijft alsnog een moeder voor ons zijn. We hebben het niet veel
over het overlijden van mijn vader, echter wel over de leuke dingen van vroeger die gedeeld met hem hebben.
Omdat het verdriet niet echt thuis openlijk wordt gedeeld, voelt het soms ook wat eenzaam in mijn verdriet.
Maar ik weet niet of ik het graag met mijn familie het erover zou willen hebben. Die leuke weetjes van vroeger, zijn namelijk ook hartstikke fijn. Het is trouwens niet zo dat we voortdurend langs elkaar leven, als iemand thuis hulp nodig heeft, krijgen we dat ook van elkaar.

Ik ben erg blij dat ik dit forum heb gevonden, want ik wist dat er iets moest veranderen. Dit voelt goed en de berichtjes bieden mij veel steun.

Groetjes,

[Minerva]

Ten eerste bedankt voor je reactie, daar heb ik veel aan!
Het klopt inderdaad dat ik veel last heb met het accepteren, vooral dat hij nooit met me zou
dansen op mijn huwelijk(zoals altijd nadrukkelijk werd beloofd).
Ik vind het erg moeilijk om te accepteren dat hij zichzelf blijkbaar niet kon redden.

Ook heb ik moeite met op welke manier ik heb gehandeld
in ons leven samen. Ik weet dat het natuurlijk uit bezorgdheid was omdat ik zag dat het op deze manier slecht
zou gaan aflopen, ook had ik waarschijnlijk wel het recht. Maar alsnog voelt het vervelend, omdat onze relatie dus
ook anders had kunnen zijn.


Liefs!

Dat accepteren vond ik ook het moeilijkst (ik heb mijn vader ook jong verloren op een manier die niet had gehoeven zeg maar). En het maakt dat mijn leven daardoor getekend is daarin. Net wat je daar zegt over een huwelijksdans en zo. Ik vind die momenten nu soms nog pijnlijk ook al hebben we ze gelukkig zo'n beetje wel gehad (huwelijken van mij en mijn broer, geboortes van onze kinderen). Toch blijft het gemis de rest van je leven voelbaar. De tijd slijt de pijn wel.. soms doet het nog wel zeer als een gevoelig litteken op je ziel zeg maar. Als iemand of iets er aan herinnert of het triggert. En soms word ik er nog wel eens boos om.

Ik snap dat je nu terugkijkend van sommige dingen spijt kan hebben. Dingen die gezegd of gedaan zijn. Besef wel dat je nog heel jong bent en jongeren uiten zich doorgaans wat ongenuanceerder en meer primair. Daarbij had je zeker wel een punt en is de situatie niet aan jou verwijtbaar. Je doet wat je kunt op zo'n moment. Achteraf, zeker als het om emotionele dingen gaat, zijn er altijd momenten dat je denkt: wat als... en had ik maar..

Probeer die te bezien voor wat ze zijn. Het liep zo het ging en je hebt gedaan wat je kon en op dat moment goed achtte. Je bent daarmee trouw aan jezelf gebleven en meer dan je best doen, kan niet.