[Anonimus]

Hallo iedereen,

Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven... maar ik ben vrij veel met de dood bezig. Ik ben er zelfs bang voor. Zowel om zelf dood te gaan als een geliefde te verliezen. Heel vaak spookt dit onderwerp in mijn hoofd rond. Bijvoorbeeld als ik een afspraak of een gebeurtenis plan op een datum die nog vrij ver weg is denk ik: hopelijk ben ik er dan nog ...

Het is gewoon sterker dan mezelf. Ik ben nog een jong persoon, ik zou moeten genieten van het leven en lachend door het leven gaan. Maar dit onderwerp zit gewoon heel vaak in mijn hoofd. Ik wil echt nog niet doodgaan en ik wil ook geen geliefde (zoals mijn ouders) verliezen.

Als kind heb ik verlatingsangst ontwikkeld na de dood van mijn grootvader. Na die periode wou ik ook niet meer naar school. In het vijfde leerjaar was ik elke ochtend aan het huilen wanneer mijn moeder of iemand anders me naar school bracht (voordien bracht mijn grootvader me altijd naar school)... Daarvoor ben ik bij een kinderpsycholoog geweest.
Na twee jaar onderbreking ga ik nu in september terug studeren, misschien heeft het daar iets mee te maken dat ik nu zo bang en onzeker ben ... Ik kan echt 's avonds in mijn bed liggen met de tranen in de ogen omdat ik dat niet uit mijn hoofd krijg... Ik heb zeker geen zelfmoordneigingen. Maar ben gewoon bang om zelf vroeg te sterven of mijn ouders (geliefde, ...) te verliezen...

Ik wil gewoon terug gelukkig worden. Ik weet ook niet goed met wie ik erover kan praten. Hopelijk helpt dit wat ...

Zijn er misschien nog mensen die hier veel aan denken?

Groetjes,
Anonimus (ik zou graag anoniem blijven ... )

[Memories]

Hoi,

Ten eerste: Welkom op het forum. Wat goed dat je je verhaal hebt gedaan!

Angst hebben voor de dood...angst om mensen te verliezen...ik ken het alle twee...Toch ben ik er redelijk in geslaagd om niet meer bang te zijn voor de dood.
Voor jou is het vrij logisch.. beangstigend en eng.. je weet niet wat er komt.. wil vooral zelf niet doodgaan. Maar angst hebben voor de dood is het levende deel verminderen.

Het geeft een angstig gevoel om mensen te verliezen.. dat weet ik.. dat is ook erg. En om zo 1 2 3 een oplossing te vinden daarin is niet makkelijk. Ik zou je graag willen zeggen dat je moet genieten van ieder moment. De dood kan je -helaas!- niet voorkomen. De dood hoort bij het leven.

Iedereen kan zeggen...en ook ik...dat de mensen die overlijden in je hart blijven voortleven. Maar op het moment dat het gebeurt.. is het vooral erg pijnlijk. Wil je dat advies niet horen! - Je schiet er niets mee op, het werkt niet. Het geeft teveel verdriet.

Als je weer zulke nare gedachten hebt.. zorg dan iniedergeval voor genoeg afleiding, of ga lekker foto's bekijken. De mensen blijven ook bij je. Ze zijn niet weg. Alleen is de afstand groter. Maar zolang je dichtbij je hart blijft, zullen ze er zijn.

Zoek de zon op, maak fijne uitstapjes, ga leuke dingen doen met bekenden, ga een leuk boek lezen, bezoek een pretpark, benut.. benut.. benut.
Je kan nu denken- wat een rotadvies geeft dat mens- maar het zijn juist / vaak de kleine dingen die het dragelijker maken. Die het leven positiever maken. Die je gedachten even verzetten.

Ik hoop dat je er iets mee kan. Ik vind je in ieder geval een kanjer dat je je openstelt.

[Janneke]

Hoi Anonimus,
goed dat je je verhaal hebt gedaan!

En idd, wat je schrijft: "Na twee jaar onderbreking ga ik nu in september terug studeren, misschien heeft het daar iets mee te maken dat ik nu zo bang en onzeker ben ... " dat kan heel goed.
Er is een utispraak in de psychologie, dat een trauma in iedere nieuwe levensfase omhoog KAN komen. Het gebeurt niet altijd, maar soms, waarschijnlijk nu bij jou dus wel.

Wat ook heel waar is, is wat je schreef:"Het is gewoon sterker dan mezelf. " Denken helpt niet tegen angst. (Ga dus maar geen cognitieve therapie doen...) Angst komt niet voort uit je gedachten. Een therapie zoals emdr kan wel veel baat geven. (Zou je therapie willen, ga hier dan expliciet naar op zoek.)

En wat je schrijft "Ik wil echt nog niet doodgaan en ik wil ook geen geliefde (zoals mijn ouders) verliezen" is in feite alleen maar heel erg waar en goed en gezond. De kunst is alleen wel: het gegeven, dat het leven 'zo maar opeens afgelopen kan zijn' op een goede manier "omzetten".
De gedachte zelf was tot plm. 100 jaar terug de gewoonste zaak van de wereld en ook toen waren mensen vaak vrolijk en zorgeloos...
En met "omzetten" bedoel ik, dat de gedachte jou aanzet, om iets van je leven te maken, te genieten, beseffen hoe kostbaar iedere dag is - zonder dat het een last is.

[Anonimus]

Bedankt voor jullie reacties!
Het doet deugd om te lezen dat mijn gedachten niet zo abnormaal zijn ... maar dat ik er inderdaad iets mee moet doen (genieten van elke dag).

Na het secundair onderwijs ben ik nog één jaar hoger onderwijs gaan volgen, maar omdat die richting niet zo mijn ding was ben ik na een jaar gestopt. Omdat ik het echt niet wist welke opleiding ik wou gaan volgen ben ik dan gaan werken. Nu was dat maar een tijdelijke job. Nu zit ik ondertussen al meer dan een jaar thuis en misschien is het ook wel uit verveling dat ik zo'n gedachten heb en gaat het allemaal wel terug veel beter eens ik echt terug ben gestart met school enzo ...

Ik ben ook altijd wel wat onzeker geweest. Nu heb ik gelezen dat de school waar ik die opleiding ga volgen een faalangsttraining aanbied en misschien ga ik die wel eens volgen. Baadt het niet dan schaadt het niet hé ...

Groetjes,
Anonimus

[Memories]

Een heel goede stap...als je die neemt.