[Nibor]

Hallo,

Ik ben eindelijk in behandeling genomen voor mijn sociale fobie,of ik noem het zelf eigenlijk eerder 'super onzekerheid'...

Ik zit nu in stap 3 en moet nu zoveel mogelijk interpertaties van anderen zien te vinden in situaties die ik moeilijk vind. Mijn vraag is aan jullie of jullie mijn 6 situatie's zouden willen beantwoorden. Hiermee zou de therapeut dan verder aan de slag mee gaan. Om zo te laten zien dat mijn interpertatie vaak negatief is,terwijl er ook mensen zijn die in dezelfde situatie een positieve interpertatie/gedachte krijgen.

Dus stel je komt in een van de volgende situaties,wat is dan jouw eerste gedachte die opkomt.

Het betreft de volgende situaties:
1- Ik word bekeken door een groep,ik praat niet en ik beweeg me normaal.
2- Ik ben met een groep in een cafe, mensen lachen terwijl ik zie dat ze me aankijken
3- Ik loop ergens,anderen kijken naar me
4- Ik heb een gesprek met mijn baas,ik vertel zelf dingen,de baas vind deze dingen fout of grappig
5- Gesprek met een ander. Ik kom met een onderwerp dat niet aansluit
6- Ik luister naar een gesprek van anderen. Ik begin mee te doen met het gesprek. Ik zeg iets en het valt stil. Niemand reageert.

En dan heb ik nog een vraag of jullie bij je eigen interpertatie/gedachte willen zetten:

A) Hoe groot acht je de kans dat deze interpertatie waar is? ...%
B) Hoe erg zou je het vinden als deze interpertatie werkelijk waar is? ...schaal 0-100


Ik zou jullie hiervoor heel erg dankbaar zijn voor degene die het willen invullen!

als er nog vragen zijn hoor ik die graag!

[Janneke]

Hallo,

Ik ben eindelijk in behandeling genomen voor mijn sociale fobie,of ik noem het zelf eigenlijk eerder 'super onzekerheid'...

Ik zit nu in stap 3 en moet nu zoveel mogelijk interpertaties van anderen zien te vinden in situaties die ik moeilijk vind. Mijn vraag is aan jullie of jullie mijn 6 situatie's zouden willen beantwoorden. Hiermee zou de therapeut dan verder aan de slag mee gaan. Om zo te laten zien dat mijn interpertatie vaak negatief is,terwijl er ook mensen zijn die in dezelfde situatie een positieve interpertatie/gedachte krijgen.

Eh - is dat het doel: dat de therapeut, aan de hand van mijn antwoorden, gaat zeggen, dat jij het verkeerd ziet?
Moet dat iets aan jouw fobie veranderen?
Een fobie komt niet uit je bewuste denken (maar uit je autonome zenuwstel) dus hoe of Janneke iets ervaart, lijkt me niet erg relevant.

Dus stel je komt in een van de volgende situaties,wat is dan jouw eerste gedachte die opkomt.

Het betreft de volgende situaties:
1- Ik word bekeken door een groep,ik praat niet en ik beweeg me normaal.

Gesteld dat ik me happy en zelfverzekerd voel: laat ze maar lekker kijken.
Gesteld, dat ik me onzeker voel: hm, matig.
(Geldt eigenlijk ook voor de andere situaties.)

(En aangezien ik de bui zie hangen, dat jij je lang niet vaak happy en zelfverzekerd veotl, vrees ik, dat je niet vaak toekomt aan "laat ze maar kijken". Nou zal dat best het doel van je therapie zijn - maar het is geen MIDDEL. (= Weten dat het veel minder een probleem is, als je je happy etc. voelt, wat HEB je daar nou aan, als je je nou juist niet zo voelt...?
Okee, het kan een troost zijn, maar als je geen middelen krijgt, lijkt het me wel erg schraal.)

En dan heb ik nog een vraag of jullie bij je eigen interpertatie/gedachte willen zetten:

A) Hoe groot acht je de kans dat deze interpertatie waar is? ...%
B) Hoe erg zou je het vinden als deze interpertatie werkelijk waar is? ...schaal 0-100

Als ik flauw ben, denk ik dat deze interpretatie voor 100% waar is.


..maar denkbaar gaat het om van die angstzinnetjes, die bij je opkomen...?
Zo van: hoei als mijn truitje nou maar niet te laag is uitgesneden en een van die knullen opgewonden van me wordt, want that means trouble.
De kans dat die angstgedachte waar is, is nogal groot.
Nogal wat vrouwen worden verkracht.
(Weliswaar lang niet altijd door hitsige kerels op terrassen, maar veel vaker door bekenden. Die al dan niet eerder hitsig geworden zijn etc.)

Uiteraard: het kan zinnig zijn, om je eigen angstgedachten onder de loepe te nemen. maar ook dan zie ik weinig heil in jezelf vertellen "dat dat niet waar zou zijn". Angst komt op, omdat je autonome zenuwstel ooit geleerd heeft, dat het WEL waar is. We zijn het nageslacht van mensen uit de oertijd....-
....die bij een bepaald geluid, dat de komst van een tijger zou kunnen voorspellen,
NIET regageerden als een britse prof met een stiff upper lip "Hm my word, what would that mean...?"
maar meteen wegholden of iets van dien aard.

Heb je veel last van een autonoom zenuwstel, dat bi van alles en nog wat maar meteen in alarm 'springt', dan heeft zoiets als hypnose of emdr denk ik meer zin.

[Minerva]

Ik denk niet dat het de bedoeling is dat wij jouw vragen gaan beantwoorden. Dan zijn het mijn antwoorden en niet de jouwe die daar behandeld gaan worden en waarschijnlijk heb jij daar helemaal niets aan.

Of moet jij bij wijze van onderzoekje (ik weet dat dit bij cognitieve therapie vaak gebruikt wordt), 6 andere mensen benaderen die ook hetzelfde vragenlijstje als jij in moeten vullen om te kijken in hoeverre er een verschil is met jouw interpretatie ? In dat laatste geval wil ik het wel voor je doen..

[Nibor]

Ik denk niet dat het de bedoeling is dat wij jouw vragen gaan beantwoorden. Dan zijn het mijn antwoorden en niet de jouwe die daar behandeld gaan worden en waarschijnlijk heb jij daar helemaal niets aan.

Of moet jij bij wijze van onderzoekje (ik weet dat dit bij cognitieve therapie vaak gebruikt wordt), 6 andere mensen benaderen die ook hetzelfde vragenlijstje als jij in moeten vullen om te kijken in hoeverre er een verschil is met jouw interpretatie ? In dat laatste geval wil ik het wel voor je doen..

Klopt,ik moet aan 5 verschillende mensen dezelfde situatie's voorleggen om te zien hoe anderen mensen op die situatie reageren. En met reageren bedoel ik de gedachte die je dan spontaan krijgt.

[Nibor]

Uiteraard: het kan zinnig zijn, om je eigen angstgedachten onder de loepe te nemen. maar ook dan zie ik weinig heil in jezelf vertellen "dat dat niet waar zou zijn". Angst komt op, omdat je autonome zenuwstel ooit geleerd heeft, dat het WEL waar is. We zijn het nageslacht van mensen uit de oertijd....-
....die bij een bepaald geluid, dat de komst van een tijger zou kunnen voorspellen,

Klopt,maar als ik vooraf aan een feest super zenuwachtig ben,ik krijg geen eten meer binnen,ik tril/gaap me kapot. Dan heeft mijn zenuwstelsel toch een fout als je dat vergelijkt met andere mensen. Andere mensen denken dat ze plezier gaan maken,uit hun dak gaan.

Ik denk dan, als alles maar goed gaat,er geen ruzie ontstaat,als ik maar goed overkom op de anderen,etc.

Achteraf zijn mijn gedachten toch niet realistisch... of zijn onnodig geweest.

[Minerva]

Ik denk niet dat het de bedoeling is dat wij jouw vragen gaan beantwoorden. Dan zijn het mijn antwoorden en niet de jouwe die daar behandeld gaan worden en waarschijnlijk heb jij daar helemaal niets aan.

Of moet jij bij wijze van onderzoekje (ik weet dat dit bij cognitieve therapie vaak gebruikt wordt), 6 andere mensen benaderen die ook hetzelfde vragenlijstje als jij in moeten vullen om te kijken in hoeverre er een verschil is met jouw interpretatie ? In dat laatste geval wil ik het wel voor je doen..

Klopt,ik moet aan 5 verschillende mensen dezelfde situatie's voorleggen om te zien hoe anderen mensen op die situatie reageren. En met reageren bedoel ik de gedachte die je dan spontaan krijgt.

O, okee dan, dan zal ik ze beantwoorden voor je.



1- Ik word bekeken door een groep,ik praat niet en ik beweeg me normaal.
Waarom kijken ze zo, doen ze dit ook bij anderen ? Ik vind het wat vreemd.

2- Ik ben met een groep in een cafe, mensen lachen terwijl ik zie dat ze me aankijken
Hmm ik wil eigenlijk wel weten wat er aan de hand is (en ik lach terug). Probeer te ontdekken waarom ze zo lachen en naar me kijken.

3- Ik loop ergens, anderen kijken naar me
Ik kijk gewoon terug terwijl ik denk: die zitten hier zeker de hele tijd mensen te bekijken ofzo.

4- Ik heb een gesprek met mijn baas,ik vertel zelf dingen,de baas vind deze dingen fout of grappig
Als hij ze fout vindt, wil ik graag weten waarom. Daar zal ik zeker naar vragen.
Als hij ze grappig vindt, dan lach ik er mee en ga er evt. nog wat op door.

5- Gesprek met een ander. Ik kom met een onderwerp dat niet aansluit
Ik vraag me af waarom ik geen aansluiting vind, is die ander afgeleid ? Snapt die ander me niet ? Interesseert het die persoon niet ? Ik ga dat onderzoeken, evt. benoem ik het dat ik het gevoel heb dat we elkaar niet goed begrijpen volgens mij en ben ik benieuwd wat die ander zal zeggen.

6- Ik luister naar een gesprek van anderen. Ik begin mee te doen met het gesprek. Ik zeg iets en het valt stil. Niemand reageert.
Ik vraag me af waarom ? Probeer dat te achterhalen door vragen te stellen.


En dan heb ik nog een vraag of jullie bij je eigen interpertatie/gedachte willen zetten:

A) Hoe groot acht je de kans dat deze interpertatie waar is? 95 %
B) Hoe erg zou je het vinden als deze interpertatie werkelijk waar is? 5% schaal 0-100


Vraag A en B begrijp ik niet helemaal. Ik vind het allemaal niet zo erg eigenlijk. Ik begin mij enkel vaak dingen af te vragen als zulke dingen gebeuren. Probeer te achterhalen wat er speelt of gebeurt. Meer niet eigenlijk..

[Janneke]

Hoi Nibor,
ik was van de week wat kort door de bocht: excuses daarvoor!
Ik bedoel: jij bent eindelijk in therapie, vanwege stevige onzekerheid - en dan bots je tegen mij aan.
En ik zie de methode die jouw therapeut gebruikt, niet zo enorm zitten. Waarmee ik jou wellicht het gevoel heb gegeven, dat ik jouw therapie afkraak - en met name vwb.de moeite die je er in steekt, wil ik dat beslist niet!!!!

Uiteraard: het kan zinnig zijn, om je eigen angstgedachten onder de loepe te nemen. maar ook dan zie ik weinig heil in jezelf vertellen "dat dat niet waar zou zijn". Angst komt op, omdat je autonome zenuwstel ooit geleerd heeft, dat het WEL waar is. We zijn het nageslacht van mensen uit de oertijd....-
....die bij een bepaald geluid, dat de komst van een tijger zou kunnen voorspellen,

Klopt,maar als ik vooraf aan een feest super zenuwachtig ben,ik krijg geen eten meer binnen,ik tril/gaap me kapot. Dan heeft mijn zenuwstelsel toch een fout als je dat vergelijkt met andere mensen.

Eh....vergeleken met andere mensen denkt jouw zenuwstel iets anders.
Iets wat (hopelijk, of hoe zeg je dat) "niet waar" is (hopelijk vinden de mensen op dat feest jou leuk!!!)
maar wel geldig. I am sorry dat als je je zenuwachtig maakt (...zo zeggen we dat, maar in feite: je amygdala doet dat, niet "jijzelf"...)
maar als je je zenuwachtig maakt
dan is dat omdat het for some reason or the other voor jouw amygdala een 'alarmbel situatie' is.
Wat me heel erg voor je spijt, want hopelijk kijk je na afloop op het feest terug met plezier - en waren de zenuwen in real life idd "voor niets".
(Gosh, amygdala, waardom DOE je dat nou...?!")

Ik denk dan, als alles maar goed gaat,er geen ruzie ontstaat,als ik maar goed overkom op de anderen, etc.

Dat zijn kennelijk jouw angstgedachten. Hier ziet jouw amygdala kennelijk gevaar.

Achteraf zijn mijn gedachten toch niet realistisch... of zijn onnodig geweest.

Hm, tja - maar je amygdala "redeneert" anders dan je logische verstand.
Denkbaar heb je ooit pijn opgelopen (...was je aanwezig bij een pijnlijke ruzie, of werd jij als persoon afgekraakt, of wat dan ook precies) en DAAR is je amygdala scherp op.
Gezien je verleden heeft je amygdala daar haar eigen redenen voor - en alleen maar fijn als dat in het heden niet 'realisitisch' is - omdat mensen jou NU wel leuk vinden, geen akelige ruzie maken, etc. etc.
En de logica van de amygdala ontrekt zich aan de 'gewone' logica van je logische verstand.
"Het zijn toch leuke mensen die me hebben uitgenodigd, ze hebben me niet gevraagd om me daarna in mijn hemd te zetetn, zo zijn ze niet" dat is de logica van je nuchtere verstand. Dat is wardevol - maar OF het indruk maaktop je amygdala is een vraag.

[Nibor]

Hoi Nibor,
ik was van de week wat kort door de bocht: excuses daarvoor!
Ik bedoel: jij bent eindelijk in therapie, vanwege stevige onzekerheid - en dan bots je tegen mij aan.
En ik zie de methode die jouw therapeut gebruikt, niet zo enorm zitten. Waarmee ik jou wellicht het gevoel heb gegeven, dat ik jouw therapie afkraak - en met name vwb.de moeite die je er in steekt, wil ik dat beslist niet!!!!

Geen probleem hoor

Heb nu 4 afspraken gehad. Maar ik denk erover om te gaan stoppen. (Al voor de 2de keer). Ook al voor jouw bericht,dus het ligt niet aan jouw mening mbt die methode

Het enigste wat ze eigenlijk doet is mijn huiswerk bespreken.(komt nu toch wel aan op 1 tot 2 uur per dag ,al is dat niet zo'n probleem ) En hoe ik het volgende huiswerk moet maken.
Nu had ik weer dagboeken gemaakt. En bij 1 van de dagboeken had ik de volgende situatie beschreven:

''Iemand in een cafe zit mij te irriteren. Ik durf hiervan niks te zeggen omdat ik bang ben dat ze mij dan gaat negeren of boos word bijv.''

Mijn therapeut zegt vervolgens dat ik meer sociale situaties moet opschrijven ipv bovenstaand. En ik moet de sociale situatie's niet uit de weg gaan volgens haar.

Maar volgens mij zit ik toch in therapie om juist eraan te werken dat ik WEL er iets van durf te zeggen. Als ik het wel had gezegd had ik het namelijk niet hoeven op te schrijven naar mijn mening.

[Minerva]

Je kan niet gelijk na 2x weglopen van een therapie met het idee dat het niets voor je is. Je hebt het dan namelijk helemaal de kans niet eens gegeven om een proces door te gaan. Daarbij komt het bij mij meer over als vluchtgedrag dan dat je een gegronde reden hebt om weg te gaan. Dat zie je vaker bij psychologische processen. Mensen kappen het af zodra het moeilijk of eng wordt vaak met het excuus dat het niet werkt of niet helpt. Terwijl ze juist dan er doorheen zouden moeten gaan maar het niet goed durven en onder ogen durven komen. Therapie is iets wat langzaam de diepte in moet kunnen gaan anders blijf je oppervlakkig bezig met symptoombestrijding zonder de werkelijke oorzaak aan te pakken.

[Janneke]

Heb nu 4 afspraken gehad. Maar ik denk erover om te gaan stoppen. (Al voor de 2de keer). Ook al voor jouw bericht,dus het ligt niet aan jouw mening mbt die methode

Het enigste wat ze eigenlijk doet is mijn huiswerk bespreken.(komt nu toch wel aan op 1 tot 2 uur per dag ,al is dat niet zo'n probleem ) En hoe ik het volgende huiswerk moet maken.

Petje af: je steekt veel tijd i je therapie!

En balen, dat het dan weinig oplevert...
(Kortom: ik vind dat een valide reden om te stoppen.)

Maar volgens mij zit ik toch in therapie om juist eraan te werken dat ik WEL er iets van durf te zeggen. Als ik het wel had gezegd had ik het namelijk niet hoeven op te schrijven naar mijn mening.

Ja, precies. Vicieuze cirkel...
Je kunt eindeloos 'huiswerk maken' en dat nabespreken. Als dat alles is en dus niet (zo blijkt) werkt, wat zal je je vermoeien met jarenlang "meer van hetzelfde"?

En er zijn therapieen die heel anders omgaan met angst.

[Nibor]

Je kan niet gelijk na 2x weglopen van een therapie met het idee dat het niets voor je is. Je hebt het dan namelijk helemaal de kans niet eens gegeven om een proces door te gaan. Daarbij komt het bij mij meer over als vluchtgedrag dan dat je een gegronde reden hebt om weg te gaan. Dat zie je vaker bij psychologische processen. Mensen kappen het af zodra het moeilijk of eng wordt vaak met het excuus dat het niet werkt of niet helpt. Terwijl ze juist dan er doorheen zouden moeten gaan maar het niet goed durven en onder ogen durven komen. Therapie is iets wat langzaam de diepte in moet kunnen gaan anders blijf je oppervlakkig bezig met symptoombestrijding zonder de werkelijke oorzaak aan te pakken.

Mystica,ik ben niet 2x weggelopen. Ik heb zelfs al het 'huiswerk' heel goed gemaakt volgens de psycholoog of psychiater. (weet niet wat ze is).Maar ik heb wel 2x sterk erover nagedacht om niet meer te gaan. Mede omdat ik mij door de anti-depressiva goed voel.
Het lijkt nu net alsof ik voor mijn therapie meer op vanalles let. Want ik moet wel dagboeken bijhouden met lichte tot grote spanningen.

Vooraf aan de therapie had ik wel eens een enkele keer dat ik het gevoel had dat mensen mij op straat aanstaarden. Op de een of andere manier heb ik dit nu bijna iedere dag. Omdat ik er aandacht aan geef.

Mijn grootste zorgen zijn de zenuwachtigheid vooraf aan een feestje bijv.
Maar dit zijn geen sociale situatie's.

In het dagboek heb ik ook geschreven dat ik depressief was omdat ik weer alleen was terwijl iedereen om me heen op stap was.. Maar dit was dan volgens haar geen sociale situatie. Dat klopt ook. Maar misschien zou het handiger zijn om mijn dagboek situaties te bespreken,of ook naar mijn verleden kijken. Daar word geen aandacht aan besteed. In plaats van alleen het huiswerk te bespreken. (hoe het huiswerk gemaakt moet worden)

[Minerva]

Nervositeit voor een feestje is toch gerelateerd aan een sociale situatie ? Een feestje is zeker een sociale situatie en als je daar dan van te voren zenuwachtig voor bent lijkt me dat wel bij elkaar horen. Wat gebeurt er trouwens op het feestje zelf dan ?

Als je door de AD's beter voelt is dat heel fijn maar volgens mij wilt dit nog niet zeggen dat je daarom ook beter bent. Als ik een pijnstiller slik, ben ik van mijn pijn af, dat wil echter niet zeggen dat ik de oorzaak van mijn pijn heb weggenomen. Ik hoop dat je verder kijkt naar waar het vandaan komt en dat je de oorzaak aanpakt, niet de symptomen bestrijdt.

[Janneke]

In het dagboek heb ik ook geschreven dat ik depressief was omdat ik weer alleen was terwijl iedereen om me heen op stap was.. Maar dit was dan volgens haar geen sociale situatie. Dat klopt ook. Maar misschien zou het handiger zijn om mijn dagboek situaties te bespreken,of ook naar mijn verleden kijken. Daar word geen aandacht aan besteed. In plaats van alleen het huiswerk te bespreken. (hoe het huiswerk gemaakt moet worden)

Hoi Nibor,
ik kan me wel wat voorstellen bij 'ik schrijf op in mijn dagboek, dat ik me akelig voel, omdat iedereen naar een feest is en ik niet' - dat dat geen sociale situatie is. (Je schrijft het op, op een moment dat je alleen bent, over een moment dat je alleen bent.)

Maar mijn hemel nog aan toe: kennelijk is deze psych (loog of jater) wel heel erg recht in de leer van "zo doen we deze therapie".
Naar je verleden kijken; "kijken" waar dit soort nare gedachten vandaan komen en de angst/ de gedachte de nek omdraaien - dat soort dingen hebben zin.
Zit dat bij haar niet in het therapieplan, dan lijkt stoppen (en elders verdergaan) mij verstandig.

[Nibor]

Ik heb vandaag gezegd dat ik stop met de behandeling.
Als ik zelf er niet achter sta,en het huiswerk toch niet maak kan ik beter stoppen.

We zaten bijna op de helft en zouden nu experimenten etc gaan doen en ik zou het aan andere mensen moeten gaan vragen. Dat zag ik mijzelf toch al niet doen. Dat maakt het bij mij juist alleen erger als ik zoiets moet gaan doen. Dan moet de sociale fobie wel heel erg overheersen vind ik. Bij mij is dat alleen in enkele situaties en periodes. (Nu word dit onwijken genoemd,maar sommige dingen horen gewoon prive te blijven vind ik.)

De therapie (5 sessies) heeft mij geen slecht gedaan,ik kan mijn gedachtes relativeren en voel me zekerder hierdoor.

Wat ik fijn zou vinden is de mogelijkheid om meteen terecht kunnen als er iets is waar ik mee zit. Nu heb ik bijv. 3 a 4 maanden moeten wachten,terwijl ondertussen de AD al ging werken.

Ik blijf aan mijzelf werken,maar voorlopig stop ik nog niet met antidepressiva.

Wanneer ik trouwens ooit wil/kan stoppen naar mijn mening,dan moet ik mij zeker weer aanmelden bij het riagg en 3 maanden wachten? Want indien ik stop wil ik wel dat ik met een psychiater kan spreken,want ik zal gegarandeerd weer tegenslag krijgen tijdens het afbouwen.

[Zoeza]

wat jammer dat je niet doorgaat. Logisch dat je daar tegenop ziet maar zo blijf je het probleem ontwijken. Vlucht je weer. Geen enkele therapie of pscychiater kan jou helpen als jij niet geholpen wil worden. Je kan het wel blijven uitstellen maar daarmee maak je het jezelf alleen maar moeilijker. Nu heb je een goede psych waar je je op je gemak voelt denk ik. Dat moet je maar weer afwachten als je een terugval krijgt. Wat vindt je psych ervan dat je wil stoppen?

[Nibor]

Ik voelde me wel op mijn gemak bij mijn psychiater,dat wel.

Ik had niet verwacht dat het zoveel werk zou zijn. Daar heb ik geen zin in.
Kom ik thuis van een hele dag werken. Eerst eten. Daarna wil ik mij gaan ontspannen. Als ik de therapie zou volgen zoals het moest, 1 a 2 situaties per dag beschrijven en die verder helemaal gaan analyseren,uitwerken,taartdiagram,kans en ernst,etc. dan was ik 2 uur per dag bezig.

Ik had gedacht dat men ook over het verleden ging praten . Zo had ik ook verteld dat ik angstaanvallen had. Maar daar heb ik alleen in het intake gesprek over kunnen spreken. Want bij de therapie ging het alleen om sociale situatie's volgens mijn psychiater.

[Janneke]

Ik heb vandaag gezegd dat ik stop met de behandeling.
Als ik zelf er niet achter sta,en het huiswerk toch niet maak kan ik beter stoppen.

We zaten bijna op de helft

Nu al?
Hm, fobieeen kunnen snel genezen, maar hoe vaak gaat dat via gedragstherapie?

en zouden nu experimenten etc gaan doen en ik zou het aan andere mensen moeten gaan vragen. Dat zag ik mijzelf toch al niet doen. Dat maakt het bij mij juist alleen erger als ik zoiets moet gaan doen. Dan moet de sociale fobie wel heel erg overheersen vind ik. Bij mij is dat alleen in enkele situaties en periodes. (Nu word dit onwijken genoemd,maar sommige dingen horen gewoon prive te blijven vind ik.)

...en zo te lezen waren die 10 sessies volgens een vast patroon, niet van "We kijken naar wat jou angstig maakt".

Wanneer ik trouwens ooit wil/kan stoppen naar mijn mening,dan moet ik mij zeker weer aanmelden bij het riagg en 3 maanden wachten? Want indien ik stop wil ik wel dat ik met een psychiater kan spreken,want ik zal gegarandeerd weer tegenslag krijgen tijdens het afbouwen.

Eh, deze volg ik niet helemaal.
Lichameijk gesproken: je lichaam is na plm. 6 weken 'gewend' aan het slikken van dat spul en neemt maatregelen. Als je stopt, kan dat soms gedoe geven en kan het zin hebben, om een arts te raadplegen - dat kan ook je huisarts zijn.
Psychisch: als je AD gebruikt om angst weg te blokken (dat kan een SSRI)(let wel: als symptoombestrijding) dan kun je bij het afkicken alsnog/ opnieuw met die angst worden geconfronteerd - maar heb je de angst ondertussen de nek omgedraaid, dan is de angst gewoon weg en blijft weg.
Ook dan kan het charme hebben, als je op korte termijn terecht kunt bij een psycholoog oid. ivm."Oh, ik had door de symptoombestrijder nog een stukje angst ove rhet hoofd gezien, daar gaan we dan nu aan werken!"

[Nibor]

Janneke,ik moet zeggen dat je bijdrages altijd super zijn om te lezen! (Ook de andere reacties uiteraard )

Mijn vorige keer toen ik stopte had ik de Psychische reactie niet verwacht,ik ben 6 maanden depressief geweest zoals ik het van te voren nooit heb gehad. Maar dat was dan ook wellicht geen goed moment. (Overlijden familielid, beste vriend in mijn hele leven laat niks meer horen ineens,school dat je geen school kunt noemen,etc)

Als ik nu ga stoppen stel ik eerst voor mijzelf een paar eisen. Ik moet werk hebben. Ik wil het liefst een relatie hebben,iemand waar ik leuke dingen mee kan doen en plezier mee heb. En ik wil mijn sociale contacten dusdanig hebben uitgebreid dat ik niet meer ieder weekend alleen thuis zit.

Ik denk als ik niet aan de bovenstaande eisen 'voldoe' dat ik weer depressief raak. Maarja, wie zou niet depressief raken als je constant achter de computer moet zitten omdat je geen contacten hebt die je even kunt bellen om iets te doen.

[Janneke]

Kom ik thuis van een hele dag werken. Eerst eten. Daarna wil ik mij gaan ontspannen. Als ik de therapie zou volgen zoals het moest, 1 a 2 situaties per dag beschrijven en die verder helemaal gaan analyseren, uitwerken, taartdiagram, kans en ernst, etc. dan was ik 2 uur per dag bezig.

Ik had gedacht dat men ook over het verleden ging praten . Zo had ik ook verteld dat ik angstaanvallen had. Maar daar heb ik alleen in het intake gesprek over kunnen spreken. Want bij de therapie ging het alleen om sociale situatie's volgens mijn psychiater.

Er zijn ook andere therapieen hoor.
Waarbij je hard werkt in de kamer van de therapeut, maar verder weinig huiswerk mekrijgt. (bijv. elke dag een ontspaningsoefening en 'gesteld dat' er iets misgaat opschrijven "wat precies".)
Waarbij dat harde werk gaat over wat jou dwars zit - niet over "moet moet wel een sociale situatie zijn, anders doe ik het niet".
Deze therapie klinkt mij als een dwangneurose in de oren "Nee, het verleden, daar doen we niet aan! Hard werken aan jezelf - elke dag 2 uur in je vrije tijd!" (Alsof dat zou helpen tegen angst...)

[Nibor]

Janneke,weet jij welke andere therapieen er nog zijn? Gaat dit via het riagg,of gewoon contact opnemen met huisarts of psychologen/psychiater praktijken?

Mijn enigste en beste vriend waar ik altijd mee om ga, al sinds mijn kindertijd. Hij heeft me nu al 4 weken niet meer gebeld,reageert niet meer op msn,etc. (ik heb hem wel gebeld,maar hij kon niet)

Dit heeft hij al eens eerder geflikt, hij vond zijn vriendin belangrijker en heeft mij 4 maanden ontweken (dit gaf hij ook toe). Nu heeft hij weer een nieuwe vriendin,en weer heb ik het gevoel dat hij mij ontwijkt en/of onbelangrijk vind.(omdat hij nooit online komt,nooit wil afspreken).

Straks,als hij geen vriendin meer heeft,dan komt hij weer aanbellen om iets te gaan doen,dan ben ik weer zijn beste vriend. (net zoals de vorige keer)

Tuurlijk,zelf zou ik ook meer aandacht besteden aan mijn relatie,maar ik zou altijd aan mijn vrienden denken,of in iedergeval aan een vriend waarmee je eigenlijk iedere avond mee omging.

Door dit zit ik nu dus al 4 weken savonds alleen thuis achter de computer. Omdat ik niemand anders heb. Daar word ik weer depressief van.

Maar ik heb tegen mij zelf gezegd,nu is het afgelopen, ik besteed mijn aandacht niet meer aan deze persoon die mij toch niet belangrijk vind,hij komt namelijk alleen als hij zin heeft in een joint of iets dergelijks,want dat betaal ik dan,hij kan dat niet betalen of wil dat niet betalen. Ik laat hem nou maar eens het initiatief nemen kwa afspreken,bellen,dan zie ik wel hoe belangrijk hij mij vind.

Ik heb de laatste tijd ook als ik gewoon op straat loop,dan voel ik mij aangekeken. Als ik in de auto zit en ik sta bij een stoplicht,dan kijk ik naar links en naar rechts of de personen naast mij in de auto,mij aankijken. Ik weet niet waar ik moet kijken bij een stoplicht. Als ik thuis ben,en ik sta in de keuken,dan heb ik het gevoel dat achterburen naar mij kijken. Over iedere beweging denk ik na. Beweeg ik mijn armen niet raar, loop ik niet raar,zie ik er niet als een homo uit,etc,etc. (komt weer het verleden van mijn 3 en 4de middelbare school tevoorschijn)

Over straat durf ik niet meer zo goed te lopen,en als ik dat doe,dan doe ik dat met mijn handen in mij zakken,want dan heb ik geen rare loop. Vind ik dan.

Het lijkt wel of,sinds ik eraan toegegeven heb tijdens die therapie,dat alles erger is geworden.


In het weekend gaan leeftijdsgenoten op stap. De laatste keer uitgaan heb ik mij voor het eerst super gevoeld,ik sprak mensen aan die ik kon. Dit deed ik eerst nooit omdat ik altijd maar stil tegen de muur stond. Vooraf was ik vol zelfvertrouwen,ik zag er goed uit vond ik,ik voelde mij goed. De hele avond was leuk.
Alleen de dag erna,ik was kwaad op mijzelf hoe ik sommige dingen kon vertellen. Die avond tijdens het uitgaan vroeg ik aan een jongen of hij niet bij mij in de klas zou hebben gezeten. Een andere jongen reageerde hier lacherig op.
De dag erna was ik mij druk aan het maken,hoe kon ik zoiets hebben gevraagd,hoe kon ik zoiets kinderachtigs hebben gevraagd. Of ze zullen nu wel denken dat ik vriendenloos overkom,door mijn vraag.
Het weekend erop voor de eerste keer echte zin om uit te gaan. Maar dan, mijn uitgaangroepje zien elkaar maar enkele keren per jaar (om verschillende redenen),vaker is niet mogelijk.
Iemand anders heb ik niet om uit te gaan. Dus zoveel zin,zoveel vertrouwen,maar het eindigd weer de hele avond achter de computer,met als afsluiter een Joint om mij nog ergens op te kunnen verheugen die avond.
The same old story goes on.
Bovenstaande dingen zou ik willen vertellen tegen een psychiater/psycholoog,niet dat ik thuis alles moet opschrijven,en vervolgens word er alleen gesproken over hoe het huiswerk gaat en hoe dat te maken.
Weer een ontiegelijk lang verhaal…

[Fred Haché]

Gegroet,

- Wat je vertelt over dat je vriend jou laat zitten voor een vrouw: dat is helaas heel vaak zo. Vooral bij mensen die niet eerder een serieuze relatie hebben gehad. Erg vervelend, maar het is nu eenmaal zo bij een man: vrouwen gaan vóór vrienden .

Verder zou het wellicht goed zijn eens wat andere mensen te leren kennen. Zo van één vriend afhankelijk zijn lijkt mij niet goed.

Vrgr. Fred

[Janneke]

Janneke,weet jij welke andere therapieen er nog zijn? Gaat dit via het riagg,of gewoon contact opnemen met huisarts of psychologen/psychiater praktijken?

Hoi Nobor,
er zijn heel veel verschillende therapeivormen.
Een van mijn favorieten heet emdr. Ik vind dat 'goed spul', omdat het * je lichaam serieus neemt (angst is ten dele een lichamelijk gebeuren) *hartstikke concreet en 'klachtgericht' kan werken (= deze rotgedachte wil ik kwijt" is een prima doelstelling - "dit wil ik makkelijker, vanzelfsprekendeer kunnen" ook, etc.) en idd ook omdat het harde werk in de therapiekamer is en je thuis opschrijft wat er aan heftige dingen gebeuren en verder "moet" ontspannen.
(...hoei, wat schijf ik nou op - dit is een dubbele binding. Sorry.
"Ontspan", brulde de sergeant majoor.
Tja - "op de paats rust", dat kan nog, maar op bevel relaxen is wat lastiger. Mijn yogajuf doet dat wel, eerlijk gezegd, maar die praat er dan 'slaperig' bij. Je balt je vuist, "voeoeoel wat dat allemaal teweeg brengt - laaat weer lozzzzz - eeeennn ooontspannnnn....)
En: emdr werkt goed tegen angst!
(Laat je niet afschepen door sprookjes: "het werkt alleen bij trauma's." Het werkt ook bij trauma's, dat klopt.)
Er is een website van de beroepsvereniging, www.emdr.nl - daar kunje iemand uitzoeken, bijv. een eerstelijns psycholoog, bij jou in de buurt.
(Voor een 1ste lijns psych. heb je wel een briefje van de huisrats nodig, waarschijnijk kan dat per telefoon, bel de assistente even...)

Mijn enigste en beste vriend waar ik altijd mee om ga, al sinds mijn kindertijd. Hij heeft me nu al 4 weken niet meer gebeld,reageert niet meer op msn,etc. (ik heb hem wel gebeld,maar hij kon niet)

Dit heeft hij al eens eerder geflikt, hij vond zijn vriendin belangrijker en heeft mij 4 maanden ontweken (dit gaf hij ook toe). Nu heeft hij weer een nieuwe vriendin,en weer heb ik het gevoel dat hij mij ontwijkt en/of onbelangrijk vind.(omdat hij nooit online komt,nooit wil afspreken).

Grrrrr!!!
Ik herken het.
"En je bent als mens geen alabastine!" (Leuk vulmiddel, voor als hij geen vriendin heeft...!)

Maar ik heb tegen mij zelf gezegd,nu is het afgelopen, ik besteed mijn aandacht niet meer aan deze persoon die mij toch niet belangrijk vind,hij komt namelijk alleen als hij zin heeft in een joint of iets dergelijks,want dat betaal ik dan,hij kan dat niet betalen of wil dat niet betalen. Ik laat hem nou maar eens het initiatief nemen kwa afspreken,bellen,dan zie ik wel hoe belangrijk hij mij vind.

Goed zo!!!

Ik heb de laatste tijd ook als ik gewoon op straat loop,dan voel ik mij aangekeken. Als ik in de auto zit en ik sta bij een stoplicht,dan kijk ik naar links en naar rechts of de personen naast mij in de auto,mij aankijken. Ik weet niet waar ik moet kijken bij een stoplicht. Als ik thuis ben,en ik sta in de keuken,dan heb ik het gevoel dat achterburen naar mij kijken. Over iedere beweging denk ik na. Beweeg ik mijn armen niet raar, loop ik niet raar,zie ik er niet als een homo uit,etc,etc. (komt weer het verleden van mijn 3 en 4de middelbare school tevoorschijn)

Wellicht is dat een goede ingang voor emdr...

Over straat durf ik niet meer zo goed te lopen,en als ik dat doe,dan doe ik dat met mijn handen in mij zakken,want dan heb ik geen rare loop. Vind ik dan.

Het lijkt wel of,sinds ik eraan toegegeven heb tijdens die therapie,dat alles erger is geworden.

Dat is idd en normal verschijnsel bij therapie: "alles waar je aandacht aan geeft, wordt groter", stellen de wat zweviger types. Je legt bij therapie wel allerlei dingen oner de microscoop, dus je gaat ook steeds meer 'zien'.

Enne: spuien helpt echt!!!
Gewoon doen, het lucht op!!!