[shopgirl]

Hallo allemaal,
Ik weet niet precies wat ik heb maar wilde dit kwijt.
Ik zit echt in de knoop met mezelf en dit heeft effect op het vinden van werk.

Vroeger als klein kind was ik heeeeel verlegen en was ook altijd een beetje 1 van de zwakste. Ik werd ook altijd als laatst gekozen tijdens gym ofzo. Terwijl ik verder heel normaal was. Dankzij de goede school ben ik in mijn middelbare schooltijd veel mondiger geworden en sprak ik heel veel (nu ook maar alleen met bekende) maar toen op school was ik kwa leren ook wel zwak. ( mn basisschool was ook een lomschool) mischien dat iemand het kent.

Toen ik naar het ROC school ging: lukte het ook wel..de omgang met andere klasgenootjes waren goed. Kwa leren was ik nonchalant. Ik onthoud best moeilijk ( maar het is dat ze daar goede begleiding hadden en zo had ik niveau 2 gehaald)
Bij niveau 3 moest ik naar een andere school want die gaven ze niet daar dat was ook een roc. Een veel grotere school met veel meer kinderen en dus veel minder begleiding kwa les. En juist daar ging het dan ook mis. De 1e dag werd ik gek..ik snapte er niks van..en je moest maar wat doen. ( waarom ik zoveel moeite had met leren weet ik niet)

Dat jaar haalde ik niet maar ontmoette mijn vriendje..waarmee ik al bijna 5 jaar mee ga. Doordat we samen met elkaar gingen en ook wel een toekomst wilde besloten we te gaan werken.
Wat niet echt goed verliep..vooral de zoektocht na werk niet. Er kwamen tijdelijke banen op ons pad en vandaar dus ook de gaten in mijn cv. die soms wel maanden lang leeg stonden.

Ik was toen 20 ongeveer en wist me geen raad..nu moest ik serieus zijn en ander worden. Ik wilde uiteindelijk maar 1 ding: een leuke werk plek waar ik kon blijven. Omdat ik heel veel moeite heb met nieuwe omgeving steeds. ik heb liever balans.
Dat is nooit gekomen. Onder tussen hebben mn vriend en ik ook heeeeel veel dips gehad..waar we alleen maar ruzie maakten. Ons beiden lukte het niet om een vaste baan te krijgen. En op een gevene moment waren we echt alleen maar ruzie aan het maken...over...NIKS! Maar we hielden/houden zo van elkaar. En dat hield ons bij elkaar. Ook dat ging helemaal de mist in..vele zeiden: dit wordt niks. met de ruzies kwetsen we elkaar als we boos waren..en achteraf altijd spijt. Ook dit was iets waar ik onwijs onzeker van werd en nog ben Nu gaat het op relatie vlak beter.
Maar het kan altijd beter.

Nu weer terug naar werk:
Tijdens sollicitaties werd ik altijd raar aangekeken als het over mn gaten in mn cv ging. Dit kwam natuurlijk over alsof ik geen zin heb om te werken wat niet waar is. Als een bedrijf mij bevalt zou ik daar voor altijd willen werken. En ik ben maar 1 keer uitmezelf weggegaan de andere keren waren om reorganisatie of geen werk meer. ( ben nooit lastig geweest kwa werk)
Gesprekken met cwi en uwv geven mij ook altijd een naar gevoel. Ze kijken je aan alsof je vies bent..omdat je niet werk. Terwijl ik dat wil..ik krijg geen uitkering die wil ik ook niet want ik wil diep in me hart gewoon leuk ergens werken. Vast

Nu ben ik weer werkloos en ik heb vandaag alleen maar gehuild en voelde me echt paniekerig.
Ik heb op 1 of ander manier een angst om weer te gaan solliciteren. Weer gaan mensen je beoordelen en naar je kijken. En met de vragen als: zullen ze me aardig vinden/kan ik het werk aan?/Gaan ze me niet dom vinden. Met die vragen is de stap nog zwaarder.

Het zijn vaak ook baantjes waar ik zoiets heb van: ik doe het omdat het nu moet. Voor geld en je CV. en de ervaring natuurlijk.
Maar er komen zenuwen naar boven..en mn maag draait 10 keer. Een echte angst. Vandaag belde er een uitzendbureau. Voor een vacature ( archief) iets wat ik eigenlijk niet wil doen maja..heb ik keus. het is ook voor een paar weken. Dus dan moet ik uitendelijk weer weg..zucht.
En ik zou morgen al misschien kunnen beginnen zei ze..en ja ineens kwam er een angstvlaag over me heen..ik voelde me heel bang. Weer iets nieuws. ik werd helemaal paniekerig.

Ik belde ze later terug hoe het nou zat: zegt ze dat ze me nog zou bellen erover.En met mn domme kop zeg ik: dat ik maandag al een gesprek heb voor iets anders. wat niet zo is maar ik moest mezelf nog een paar dagen de kans geven om erover na te denken. Ik voelde me heel naar dat ik dit maar zei. daarna heb ik alleen maar gehuild omdat ik wist dat er iets niet goed was met mij. Vanwaar komt deze angst? Waarom ik?

( dit is een voorbeeld maar ik heb vaker angst gevoelens)

Ik weet niet meer wat ik moet doen en ik wil niet zo zijn maar het overkomt me

Ik heb geprobeerd om me gevoel en verleden zo goed mogelijk op te schrijven zodat jullie me misschien beter begrijpen. Denk a u b niet dat ik raar ben.

Kan iemand mij helpen?
I dont know what do to.

[Mickey~]

Hoi shopgirl

Allereerst wil ik zeggen dat je niet raar bent!
Het is best begrijpelijk dat als je zoveel vervelende ervaringen met je werk hebt gehad dat je dan zenuwachtig wordt als je weer moet solliciteren enzo.

Wat ik wel uit je verhaal lees is dat je veel voor andere mensen denkt, of ze je niet dom zullen vinden enzo. Het is vast moeilijk, maar dat kun je beter niet doen. Je kunt namelijk helemaal niet weten wat ze denken en wie weet vinden ze jouw gewoon een heel leuke geschikte meid voor die baan!

Vraag eens aan de mensen om jouw heen wat ze jouw positieve eigenschappen vinden als je dat durft? Daar kun je vast wat zekerheid uit putten en je kunt ze gebruiken in je sollicitatiegesprekken. Je kunt jezelf goed aanprijzen als je je sterke kanten kent!

Is je angst echt heel groot, en kom je er niet uit, kun je altijd de hulp van een psycholoog inschakelen.

sterkte!

[Minerva]

Als negatieve ervaringen zich opstapelen m.b.t. werken en solliciteren dan is het logisch dat jij daar steeds sterkere afkeer van krijgt. Je hebt negatieve associaties met werken.. en psychologisch gezien zit een mens zo in elkaar dat hij/zij negatieve dingen (pijn) wil vermijden en positieve dingen (plezier) wilt vermeerderen. Aangezien solliciteren en werken bij jou telkens "pijn" oplevert ga je er steeds meer tegen op zien en vind je het ook steeds moeilijker.

Een aantal dingen vallen me op in je posting. Je zegt dat je nooit iets doet qua werk wat je ook echt leuk vindt. Je doet het voor de centjes en voor je CV. Ik snap je beweegredenen en ik snap ook dat je centjes en een sluitend CV nodig hebt om verder te kunnen in je leven. Maar ik weet ook dat als dat je drive/motivatie is om te werken, dat het weinig motiverend en plezierig zal zijn.. en dan komt weer het principe pijn/plezier om de hoek kijken. En ervaar jij bij werk dus "pijn" .. het is niet leuk.

Waar zit jouw passie ? Wat zou je graag willen doen ? Zijn er mogelijkheden om je richting die studie/baan te begeven ? Wat zou je daarvoor moeten doen of laten ? Dat zou je eens dienen te onderzoeken.. want op die manier wordt werken/solliciteren wel leuker en ga je plezier creëren voor jezelf. En iets wat je leuk vindt of waar je passie ligt, doe je vanzelf veel beter, gemotiveerder en enthousiaster.. en dat zijn dingen die werken leuk maken en waarbij jij succesvol kan worden in wat je doet. En werkgevers laten zelden succesvolle mensen de poort uit lopen...

[danja]

Ik ben van beroep loopbaanadviseur.
Ik kan best via de mail eens samen met je onderzoeken waar je nu echt warm voor loopt, waar je kwaliteiten liggen, welke diploma's je hebt en wat de mogelijkheden daarmee zijn, wat belangrijk is voor jou in je werkomgeving, enz als je wil. Zou je eventueel nog een korte studie/ cursus willen doen?

Als je ergens gaat solliciteren/ werken waar je niet echt happy mee bent, dan straal je dat onbewust uit. Het tij zou weleens helemaal kunne keren als je iets vindt waar je warm voor loopt.

Dus nee, het is niet gek dat je je nu zo voelt! Zoals eerdere reacties zeggen... je hebt nogal negatieve ervaringen en dan krijg je vanzelf wel een soort 'fobie'.

ik denk dat de sleutel is om eens goed te gaan onderzoeken wat qua werk echt bij je past!

[Lou]

Het is altijd moeilijk een nieuwe baan te beginnen. Dit is voor iedereen zo, en bepaalde mindere ervaringen kunnen
ervoor zorgen dat je angst weer een beetje terrug keerd. Zullen ze me aardig vinden? Ben ik goed genoeg? Slim genoeg?
Iedereen vraagt zich dat af natuurlijk, je moet wel begrijpen dat bedrijven in situaties zitten in de economie. Ze
willen natuurlijk weten wat voor vlees ze in de kuip hebben dat is nu eenmaal zo. Sommige bedrijven is het erg
omdat mensen weleens de kantjes ervan willen lopen tijdens hun baan dus zijn ze extra voorzichtig met aannemen.

het is niet bepaald raar dat je zenuwen hebt hiervoor maar bij jou klinkt alsof je net even
een duwtje in de rug nodig hebt. Ik zou niet te trotst met uitkeringen en dergelijke, je hebt recht op een bepaalde
tijd uitkering en in de de dagen of weken dat je rond kijkt zou je het geld goed kunnen gebruiken. Dus wees vooral
niet de trotst omdit toch maar eens na te vragen. Ik heb zelfde nare ervaring met het CWI, ze willen je ook in sommige gevallen
alleen aan het werk zetten zo snel mogelijk, neem dit advies niet te serieus we zijn in Nederland niet amerika

Aan de angsten zou je kunnen afspreken met een psycholoog, waar komt de angst vandaan en wat zou helpen
er tegen? het is tenslotte de eerste paar dagen dat het nieuw is bij een bedrijf? Daarna zal het vast wennen.
Andere optie zou een medicijn kunnen zijn denk ik, geen kuur ofzo haha maar er zijn bepaalde medicijnen
die je tijdelijk even een zetje in de rug zouden kunnen geven tijdens een solicitatie gesprek of kennismaking.

Ligt beetje aan wat jou het beste lijkt, succes met je loopbaan