[famke87]

Pff... ik ben gewoon misselijk van de zenuwen, vooral als ik naar mijn werk moet, waar het door komt weet ik niet.
Maar ben bang dat ik op mijn werk zo misselijk word, dat ik zomaar neer val. Mijn angsten beginnen langzaam weer op te komen sinds ik met de therapie ben gestopt. Maar ik kan pas 20 juli terecht bij de psycholoog, ach dat is ook nog maar 3 weken;). Maar hoe kan ik me daar door heen slaan?

Als ik thuis ben en ik weet de volgende dag dat ik vrij ben, gaat het veel beter. Gisteren voelde ik me een stuk beter. Gewoon lekker naar de dokter gefietst en naar het LAB, en dat ging allemaal goed.. nou ja vanochtend werd ik afgebeld voor mijn werk omdat het rustig was en niks te doen was en toen voelde ik wel een opluchting. Hoe kan ik me nou in hemels naam ontspannen zonder me druk te maken en misselijk worden... en angst krijg

[tins]

wat mij altijd helpt op de 'moeilijke' momenten is:

een kommetje van je handen maken en voor je mond en neus houden als je ademt, zo ga je rustiger ademen en krijg je minder zuurstof in je bloed
(werkt goed bij hyperventilatie)
Mijn gedachten opschrijven, bij angst zitten de gedachten in je hoofd, je verwerkt ze op dat moment niet, als je ze opschrijft of hard op zegt, kun je ze verwerken en verdwijnen ze langzaam uit je hoofd.
Jezelf afleiden, aan iets anders denken, in het begin toen ik erg angstig was en ik moest ergens heen dacht ik altijd aan de raarste dingen, elke keer als ik een angstige gedachte kreeg zei ik hardop weg en ging verder aan andere dingen denken, komt de gedachte weer wederom weg zeggen,
dit laatste is misschien geen oplossing op langer termijn, maar kan je wel helpen deze drie weken door te komen.
hoop dat je er iets aan hebt

groetjes tins

[famke87]

toch maar even hier mijn verhaal kwijt... ik weet niet wat er gebeurde, maar ik was even in de keuken en hong wat op, en opeens voelde mijn linkerhand zo zwaar, en allemaal tintelingen, net een spiertrekking, was zo eng, ik raakte een beetje in paniek, en was bang, ben even naar boven gegaan, voel me ook wel een beetje raar, en gelijk ben ik op internet gaan zoeken, naar vitamine b12 tekort, en daar stond ook in dat je dat kan krijg als je die vitamine niet voldoende heb, en dan niet diabetes, ik krijg nu echt zo zwaar het vermoede dat ik het miss ook heb, wat doe ik mezelf toch aan.... ik moet van internet af bljven dat lukt me nauwelijks....

en toen kreeg ik allemaal rampen in mijn hoofd, oh nee, dit gaat niet goed, straks moet ik naar het ziekenhuis, en dat vind ik al doodeng, ik krijg dat hele plaatje in mijn hoofd, dat er straks ambulances voor mijn deur staan, en ik naar het ziekenhuis moet wat ik dood eng vindt... dit zal allemaal wel bij mijn angsten hoor..... ik ben ook erg moe en vermoeid, dus dat zal daar ook wel door kunnen komen..

morgen maar de dokter bellen voor de uitslag en hoop dat die binnen is, werd donderdag gezegd binnen 2 werkdagen, nou ja morgen is de 2e werkdag, en ja als alles goed is met mijn bloed, dan is dat vast wel weer een gerusstelling, maar ik vind het zo moeilijk om internet met rust te laten en elke dag neem ik me voor, vanaf nu ga ik alleen mijn mail checken en 1 keer per dag op het forum, zit ik voor de laptop ja net alsof mijn geest het uitlokt van doe maar, het mag, zoek maar op... dit is zo frusterend:O
heeft iemand nog tips? hoe hier mee om te gaan? ja afleiding zoeken, maar als ik mijn laptop zie, dna kan k er niet van afblijven

[tins]

misschien moet je de volgende keer hyperventilatie googlen, elke klacht die je in dit topic schrijft, komt daar bij voor.

tins

[famke87]

Vreemd voor mijn gevoel was het geen hyperventilatie, dan krijg je toch bijna geen lucht?

[tins]

dat ligt eraan hoe erg je aanval is, bij hyperventilatie gaat je ademhaling sneller, wat je soms helemaal niet door hebt, kan ook door anders ademen, daarna kun je verschillende symptonen hebben. ik heb al tien jaar hyperventilatie en heb het nog maar 1 keer benauwd gehad, meestal misselijk, raar in mijn hoofd, tintelingen in armen, soms benen, zweten. Het verschilt per persoon welke symptonen je krijgt en hoe hevig je aanval is natuurlijk.

groetjes tins

[famke87]

toch maar vanuit mezelf aan mijn moeder voorgesteld om even met de auto lekker boodschappen te doen:)
Omdat ik dat vaak doe, en ik heb zoiets van als ik binnen blijf vanwege mijn angst dan voel ik me alleen slechter, en ik weet ondertussen dondersgoed, dat de kans klein is dat er onderweg wat gebeurt;) het zijn toch maar onrealistische ideeen in mijn hoof:)
en ik weet als ik thuis kom, me toch beter zal voelen:) en altijd ga ik mezelf een beetje belonen in de winkel met iets leuks of lekkers;) want daar doe ik het voor om het zelf te kopen in plaats van dat andere mensen het voor mij op halen!

ben nu wel een beetje angstig, maar ach dat gaat altijd over, als ik eenmaal onderweg ben!:)

[famke87]

net even de dokter gebeld voor mijn bloeduitslag en alles was goed er was niks in gevonden, en dat doet mij erg goed, omdat ik me niet echt druk meer hoef te maken, of ik iets ergs heb, en dat het enkel maar angst is:) Ik ben sowieso gerustgesteld, en dat moet ik zou houden en niet overal iets achter zoeken

[famke87]

soms heb ik nog wel vlagen van misselijkheid, gisteren ging het prima, maar vanochtend werd ik wakker, en voor mijn gevoel goed geslapen, en had een raar gevoel in buik een soort rommelig gevoel en een soort misselijkheid, niet heel ernstig ofzo, maar ben toch even nar de winkel geweest, op de fiets had ik nergens last van en toen ik in de winkel stond kwam dat gevoel weer, bleef gewoon staan, en toen ik thuis kwam even rustig gaan zitten, en toen ging het wel weer, en nu heb ik nergens last van, wel een beetje moe, maar kan dat ook komen doordat ik me te druk maak? of dat ik met spanningen ga slapen? soms zit ik er echt over in met mijn werk, daar kan ik me druk om maken, maar als ik weet dat ik de hele tijd vrij ben, wordt ik wel rustiger van, misschien komt het ook omdat ik teveel aan mijn werk denk, maar dit heb ik in november ook al gehad, toen de angsten echt begonnen, en toen ik naar de therapeut ging, ging het daarna veel beter.
maar gelukkig heb ik het niet de hele dag door!:) ben soms bang als ik misselijk ben, gewoon neer kan vallen, maar dat is gewoon onlogische;) en soms wordt ik er angstig van, maar ik vertrouw op mijn lichaam:) omdat de dokter zei dat ik gezond was en niks had, ik dacht eerst aan suikerziekte enzo en gelukkig heb ik dat ook niet:) waar klaag k toch over

[Janneke]

op de fiets had ik nergens last van en toen ik in de winkel stond kwam dat gevoel weer, bleef gewoon staan,

Joepie!!!

ben soms bang als ik misselijk ben, gewoon neer kan vallen, maar dat is gewoon onlogische en soms word ik er angstig van, maar ik vertrouw op mijn lichaam omdat de dokter zei dat ik gezond was en niks had, ik dacht eerst aan suikerziekte enzo en gelukkig heb ik dat ook niet:) waar klaag k toch over

Nee, onlogisch is het niet.
Als je bang bent, worden je spieren (buiten ej wil etc. om) klaargemaakt om hard weg te hollen of te vechten, de coordinatie van je spierenverandert dan Ook wel bekend als "trillen opj ebenen". Die zijn op dat moment hartstikke sterk, maar het voelt wiebelig, als je niet keihard wegholt.
En idd: vertrouw op je lichaam: je bent goed gezond en helaas wil je lichaam soms dat je hard wegholt.
(Enne: klagen over angst is reeel en geen gezeur: het is heel naar om te voelen. Maar gelukkig richt je je ook op het positieve, dat zet zoden aan de dijk.)

[famke87]

ik vraag mij wel eens af waarom ik opeens last heb van angsten.. waar het vandaan komt enzo, terwijl ik het nooit eerder heb gehad, en ik denk ik heb het mezelf aangeleerd en aangepraat, dus dan kan ik het mezelf ook weer afleren..
jammer genoeg gaat dat niet 1,2,3..

Er gaat van alles door mijn hoofd, en ik ben met name gewoon bang dat als ik weg ga, dat er iets zou kunnen gebeuren, zoals onwel worden, niet op tijd thuis kunnne komen, flauw vallen, neer vallen en hoe meer ik daar over denk, hoe beangsigend ik me voel en wordt..

het lukt me echt niet om mijn gedachten te verzetten... constant blijft het in mijn hoofd rond spoken...
En hoe meer ik er aan denk, hoe meer ik het gevoel krijg dat het net echt lijkt, en dan voel ik soms iets, en dan schiet ik toch in angst,

ik durf nauwelijks naar buiten, maar ga elke dag 3 a 4 keer per dag naar buiten, wandelen met de hond, al is het maar 5 minuten..

ik ben gewoon bang dat ik er nooit van af kom, steeds zit ik daar maar over in...
ga vrijdag naar een nieuwe pscyholoog, maar niet dat ik daar echt vertrouwen in heb, omdat mijn vorige therapeut ook niet iets deed met mijn angsten, hij ontweek ze...

thuis voel ik me wel iets veiliger, maar ook daar heb ik er soms last van, dit voelt net alsof in november 2011 toen het allemaal begon, toen voelde ik me ook zo... en toen ging het ook een tijd goed, en dan zit ik te denken hoe moet het als ik straks naar school ga? en ik heb nog last van angsten? en wat nou als t niet helpt?

dit is allemaal erg frusterend... omdat ik graag snel van mijn angsten af wil, en dan ook constant op internet zoek naar bevestiging en hoe ik er mee om kan gaan en daarbij ook nog dit soort sites raadpleegd, het lijkt alsof ik zelf een web in mjn hoofd heb gemaakt, waar ik in verstrikt ben geraakt, ik denk als ik in het begin niet zo bezig was geweest met mijn angsten, en niet veel aandacht had besteed, dat het nu wel minder zou zijn geworden.. ik weet niet wat ik hier mee aan moet.. ik wil gewoon weer plezier maken, leuke dingen doen etc, terwijl ik 2 weken geleden weer gewoon naar het centrum ben gegaan enzo en het lijkt alsof het elke keer als ik iets heb overwonnen, dat het erger lijkt te worden... maar dat mijn angst dan net wil zeggen, stop je kan niet meer weg en dat mijn gevoel dan zegt het is je angst, je hebt al zoveel dingen gedaan, door je angst heen, dat je angst wil dat je gewoon bang blijft en dingen ga vermijden, omdat je angst denkt dat je het niet kan en dat mijn gevoel wil dat ik juist doorzet, om mijn angst de baas te wezen...het is net alsof mijn gedachten me steeds banger laat maken, na elke keer dat ik iets heb overwonnen....

ben bang dat ik e rnooit vanaf kom...

[elgebak]

ik ben gewoon bang dat ik er nooit van af kom, steeds zit ik daar maar over in...

ben bang dat ik e rnooit vanaf kom...

ik vraag mij wel eens af waarom ik opeens last heb van angsten.. waar het vandaan komt enzo, terwijl ik het nooit eerder heb gehad, en ik denk ik heb het mezelf aangeleerd en aangepraat, dus dan kan ik het mezelf ook weer afleren..
jammer genoeg gaat dat niet 1,2,3..

Zoals je zelf al zegt valt het af te leren als je het jezelf ook hebt aangeleerd. Dat het voelt alsof je er nooit meer vanaf komt kan ik wel begrijpen, want je hebt er nu last van en je weet niet hoe je er vanaf kunt komen. Dat het niet in een vingerknip is af te leren is heel normaal, maar dat wil echter niet zeggen dat je er nooit meer vanaf komt. Ik neem aan dat het ook niet van de één op de andere dag van niets naar het allerdiepste punt is gegaan. Ook voor het aanleren geldt meestal dat het niet zo even 1,2,3 gaat, tenzij het door een traumatische gebeurtenis is gekomen. Maar ik wil er maar mee zeggen dat een probleem vaak ook tijd nodig heeft om te ontstaan, en dat het daardoor helemaal niet zo vreemd is dat het ook tijd nodig heeft om opgelost te worden. Bovendien is het ook moeilijker om een probleem op te lossen dan dat je er een probleem in laat sluipen. Je hoeft er niet bewust iets voor te doen om een probleem te laten ontstaan, maar je moet er wel bewust en actief mee bezig om een probleem aan te pakken. Dat vraagt tijd en energie.

ik durf nauwelijks naar buiten, maar ga elke dag 3 a 4 keer per dag naar buiten, wandelen met de hond, al is het maar 5 minuten..

Ik heb er bewondering voor dat je ondanks je grote angst toch elke keer weer even naar buiten gaat. Al is 5 minuten niet zo lang, het is wel een stap voor je en die zet je toch maar weer elke keer!

ga vrijdag naar een nieuwe pscyholoog, maar niet dat ik daar echt vertrouwen in heb, omdat mijn vorige therapeut ook niet iets deed met mijn angsten, hij ontweek ze...

Het is balen dat je niet zo veel aan je vorige therapeut hebt gehad, maar dit wil niet zeggen dat er níemand is waar je niets aan zou kunnen hebben. Dat je vertrouwen ermee geschaad is kan ik wel begrijpen, want je was er heen gegaan met een bepaalde verwachting of hoop waar niet aan voldaan werd. Maar je hebt je nieuwe psycholoog nog niet ontmoet, dus kun je er ook niet zeker van zijn dat dit weer op niets uit zal draaien. Ik zou zelf dan ook niet met de hoogste verwachtingen heen gaan vanwege teleurstellingen, maar wel met goede hoop. Met het idee dat het wel mogelijk is dat je een persoon treft waarmee je verder kunt komen. Een klein beetje vertrouwen kan geen kwaad hoor

ik denk als ik in het begin niet zo bezig was geweest met mijn angsten, en niet veel aandacht had besteed, dat het nu wel minder zou zijn geworden..

Dat denk ik niet, want niet met angsten bezig zijn betekent niet per se dat die angsten er niet zijn. Als het je al gelukt was om je angsten te negeren, dan hadden die angsten zich opgestapeld en was er op een gegeven moment waarschijnlijk wel een uitbarsting gekomen waarin alles er heel heftig uit was gekomen. Negeren van dingen die er wel zijn heeft geen zin. Het zal je altijd achtervolgen tot het moment dat je er aandacht aan besteed.

ik wil gewoon weer plezier maken, leuke dingen doen etc, terwijl ik 2 weken geleden weer gewoon naar het centrum ben gegaan enzo en het lijkt alsof het elke keer als ik iets heb overwonnen, dat het erger lijkt te worden... maar dat mijn angst dan net wil zeggen, stop je kan niet meer weg en dat mijn gevoel dan zegt het is je angst, je hebt al zoveel dingen gedaan, door je angst heen, dat je angst wil dat je gewoon bang blijft en dingen ga vermijden, omdat je angst denkt dat je het niet kan en dat mijn gevoel wil dat ik juist doorzet, om mijn angst de baas te wezen...het is net alsof mijn gedachten me steeds banger laat maken, na elke keer dat ik iets heb overwonnen....

Hier herken ik wel wat in.. Toch doen waar je eigenlijk bang voor bent en het dan wel als een overwinning zien, maar de volgende keer denken dat het niet nog een keer kan omdat je al teveel hebt gedaan. De eerste keer heb je voor je gevoel nog niet te veel gedaan, maar op het moment dat je het wel erg veel vindt worden wordt het dus nóg enger en moeilijker om dezelfde stap nog een keer te nemen. Want het wordt steeds meer en meer en dan is het misschien uiteindelijk toch veel te veel. Ik kan je niet zeggen hoe je daar van af kunt komen, maar ik kan er alleen over zeggen dat je niet de enige bent bij wie het op deze manier werkt.

[famke87]

Ik merk wel dat het sommige dagen beter gaat, en blijf soms ook langer met de hond buiten, een beetje heen en weer lopen, maar vaak heb ik ook muziek onderweg op voor de afleiding:)
Nog een weekje wachten dan kan ik eindelijk naar de psycholoog!
heb er aan de ene kant ook wel vertrouwen in, als ik maar niet steeds zo misselijk ben;) maar ik ken dat gevoel en weet dat het wel over gaat, omdat ik in november ook ben begonnen met een therapie en ik kan me goed herinneren, dat ik toen ik er heen ging ook misselijk was van de spanningen, maar dat het beter ging naar een paar sessies:) I hope so!

En wat het werk betreft, dat vraagt nog meer stress van me, ten eerste omdat mijn baas niet meewerkt en deze week zou bellen, en ten tweede dat ik er steeds meer achter kom, dat dat werk niet echt bij mij past, het is te zwaar.. En al zou ik daarmee stoppen, ik heb iets waar ik gelijk aan de slag kan, namelijk bij de thuiszorg!:)

Ik wil gewoon dat mijn werk mij rust geeft maar nu zit ik er steeds over te piekeren, ik wil gewoon zekerheid hebben en tot een oplossing komen zodat ik meer rust heb! maar dat duurt zo lang.

[famke87]

toch lukt het me steeds weer:) ben lekker even bij mijn tante geweest, ik had haar beloofd om een keer langs te komen omdat ik haar zou helpen.
En vandaag kreeg ik wederom een berichtje wanneer ik kwam, en opeens begon mijn hart te bonken omdat ik het niet had verwacht, maar ik dacht ik ga er vanmiddag heen, heb ik dat weer gehad, want vandaag voel ik me redelijk goed. maar werd wel opeens misselijk, extreem komt ook een beetje door de burn out denk ik, maar zag er wel tegen op, ik dacht ach gewoon doen, mijn moeder ging mee, omdat ze dat wou, ben er heen gelopen, ach ze woont er ook maar 5 minuten vandaan, maar vind het al knap dat ik er heen ben gegaan, en voel me nu ook wel trots:) dat ik het weer heb geflikt, maar toen ik bij mijn tante zat, voelde ik eerst nog wel misselijkheid, maar na 5 minuten was het allemaal weg en voelde ik me goed, dat is toch wel teken dat mijn misselijkhied door de spanningen/stress komt, en toch ook wel afleiding had, en niet steeds over mijn werk zat te denken;)

[famke87]

Net ook nog even naar de winkel geweest, ik dacht binnen blijven
Is niet goed, terwijl het vorige week slecht ging, voelde ik me vandaag goed om dingen te ondernenen! Ben toch wel trots op mezelf maar ben nu wel moe!

[Memories]

Goed gedaan Famke...! Daar heb je de moeheid wel voor over. Een overwinning...

[werner]

Ik heb da ook Femke. Ons zwembad hier is dicht wegens verbouwing en dus moest ik naar ander zwembad rijden een kilometer of 10 verder en ik voelde de angst ook opkomen. heb dan goe doorgezwommen en nadien wast beter mer was vandaag toch ook moe dus zelfde traject gedaan en vandaag geen angst. Is rot dat mensen zoals wij altijd moeten vechten tegen de angst terwijl de dingen die wij doen voor een ander vanzelfsprekend is. Femke is goed da je er ni aan toe geeft. ik sloot me vroeger op en dan kan je niks meer op den duur spijtig genoeg

[famke87]

Ik geef er idd niet aan toe, soms durf ik alles en dan opeens niet
Maar sinds gisteren zit ik bij een nieuwe psycholoog en dat klikte gelukkig
Ben gisteravond, ook nog met mijn vriendin weg wezen winkelen in een ander dorp en dat ging goed en was erg gezellig, dacht nauwelijks aan mijn angst en dat heeft mij goed gedaan

[elgebak]

Fijn dat het klikte met je psycholoog! Wanneer mag je weer heen? Is er al een plan opgesteld?

[famke87]

Aankomende donderdag mag ik er weer heen. We hebben wel een soort plan, krijg steeds opdrachten mee. tot nu toe moet ik in een schriftje bij houden wanneer ik angst voelde, wat ik voelde, wat ik deed enzo.

Nu ik gisteren bij de psycholoog ben geweest, voel ik me wel beter, minder last van angst enzo. en een goed gevoel.

[werner]

Ik heb da gevoel ook famke en als het te erg word dan neem ik een halve sypralexa voor een tijdje. Het beperkt me al 25jaar in mijn doen en laten en ik heb ook veel goede momenten. deze periode is voor mij het ergst. Iedereen praat over zijn reizen en wij angshazen moeten onze eigen kerk zien staan. Je vecht ertegen en s'anderdaags ben je heel de dag moe van de strijd. Gelukkig zijn er ook dagen dat het goed gaat en die moeten we koesteren

[famke87]

Ik moet zeggen dat het wel redelijk goed gaat, ben nu 3 dagen achter elkaar weggeweest! Zaterdag met mijn vriendin wezen winkelen in een andere plaats, zondag ook, en toen was het erg druk in de winkel, ben blij dat ik het vol heb gehouden.
Vanochtend ook, ik voelde me wel een beetje misselijk en een raar gevoel in mijn maag, puur omdat ik er tegen op zag , om weg te gaan en ik zat te twijfelen of ik wel of niet zou gaan, ik dacht als ik niet ga, geef ik het toe aan mijn angst en als ik wel ga, wordt t vaak minder, en heb ik leuke dag. toch maar gegaan, Naar mijn vriendin gefietst, was blij dat ik er was. het zakte een beetje af, in de auto dacht ik als we maar niet ver moeten lopen enz, en daarna nog even op de fiets naar t centrum geweest, voelde me nog steeds wel raar, raar gevoel in buik en zat steeds te denken als er maar niks gebeurt en dit en dat, en ik merkte wel dat het afzakte en op een gegeven moment had ik er geen last van, maar ik voelde me toen wel erg moe... vanavond nog even boodschappen gedaan en nu zit ik met een trots en voldaan thuis:) het heeft me toch goed gedaan, want vroeger kon ik ook bijna elke dag weg, zonder er over na te denken. En als ik thuis zou blijven geef ik alleen maar toe aan mijn angst;)

Heb ik toch weer goed aangepakt:)