Miss_Black

Angst

20 nov 2011 00:55

Hey iedereen,

Weer eens een berichtje van mij. Ik weet dat ik al een hele lange tijd niet meer hier geweest ben, maar ik ben van plan eens echt actief te worden hier :)

Nou ben ik natuurlijk niet geheel zonder reden teruggekeerd naar dit forum, dat moet ik toegeven. Ik heb namelijk last van een probleem en ik weet gewoon niet wat ik ermee moet doen.

Ik heb sinds tijden een relatie. Sinds alle shit met mensen en jongens ben ik het vertrouwen verloren en heb ik het nooit aangekund. De vorige jongen waar ik mee bezig was, het was een 'scharrel', maar ik moest mijn vrijheid behouden en vooral niet teveel gaan binden voor het geval ik weer gekwetst zou worden. Maar in plaats daarvan was ik degene die vreemd ging, en ik weet niet eens waarom. Ik voel me er nog steeds schuldig om, ook al weet hij het niet.

Maar om terug te komen bij mijn probleem. Ik ben bang in mijn relatie. Ik heb vertrouwen in die jongen voor zover ik dat kan, ik geef echt superveel om hem en ik vind het fijn om bij hem te zijn en in zijn armen in slaap te vallen. Ik slaap zo'n beetje 4/5 dagen per week bij hem en ik vind het heerlijk.

Alleen op het moment dat we seks hebben, wordt ik soms doodsbang. En dat komt door wat ik allemaal heb meegemaakt. Mijn eerste keer (ik was 17) was tegen mijn wil in door een jongen die dronken was en niet luisterde naar mij, vervolgens heb ik dat verdrongen en had ik mijn leven weer opgepakt. Maar na een jaar kreeg ik toen een vriendje en 'dwong' hij me vaak tot seks. Hij zette altijd door, werd boos als ik het niet toeliet en dat soort dingen. En dat terwijl hij wist wat ik had meegemaakt. Hij zag vaak de angst en tranen in mijn ogen, maar het deed hem niks.

Ik heb het toen op aanraden van een hele goede vriend uitgemaakt (ik durfde het eerst niet), maar dat had ik beter niet kunnen doen denk ik. die vriend bleek niet zo'n goede vriend te zijn als hij deed, want zodra hij de kans had nam hij me mee naar bed. Toen ik erachter kwam dat ik voor hem 1 van de zovelen was, en niks betekende, deed dat me pijn. Weer was ik gebruikt. Ik kon die jongen echter niet loslaten en bleef met hem omgaan. Toen hij me nogmaals mee naar bed nam en daarbij ook nog zijn huisgenoot meenam, ging ik kapot. Ik was doodsbang. Ik kon amper 1 jongen aan, laat staan 2. Ik was toen 18. Ze zagen me huilen, maar gingen gewon door.

Dit alles heeft mijn vertrouwen echt weggenomen. Hoe graag ik het ook zou willen, ik kan een jongen niet meer vertrouwen. Ik ben nu 19 en durf eindelijk weer een relatie aan te gaan. Hij weet alles over mijn verleden, ik heb hem alles laten lezen (vertellen kon ik niet aan), en hij heeft alle respect voor me. Hij wil me geen pijn doen en dat geloof ik ook echt. Maar zodra we in bed liggen en zoenen en verder gaan (ik wil wel en push mijzelf verder te gaan om er dan opnieuw achter te komen dat ik het niet aankan) maar dan opeens wordt ik doodsbang. In mijn hoofd speelt dan opnieuw een van de voorafgaande scenario's af, en dat is zo verschrikkelijk. en het lijkt zo echt allemaal, dat het net is alsof ik opnieuw verkracht wordt.

Ik heb er niet altijd last van, wanneer ik me goed voel, dan kan ik het aan. Maar wanneer er iets in mij zich al een beetje k*t voelt, dan kan ik het niet aan en dan komen de tranen in mijn ogen en word ik bang. En ik kan me heel goed voorstellen dat dat voor hem ook niet fijn is, lijkt me niet leuk om een meisje onder je te hebben die opeens huilt. Maar het is niet zijn schuld.. Het ligt niet aan hem..

Ik heb nooit verwerkt wat er is gebeurd tussen mij en die jongens. Ik praat er eigenlijk met niemand over en mijn ouders weten het ook niet. Onbedoeld weet mijn beste vriendengroep bijna alles, en ergens is dat wel fijn, maar ik wil er zelf niet over praten. Dus ze kunnen ook niet tot mij doordringen.

Volgens mij is het een onlogisch geheel geworden, maar ik hoop dat jullie mijn verhaal begrijpen. Ik weet niet meer wat ik moet. Iemand suggesties?
Ik wil dingen die ik niet kan en voel me daarom schuldig tegenover hem, ook al zegt hij dat ik dat niet moet zijn. Hij wil alleen maar dingen die ik ook wil, en als seks er dan niet bij zit, dan niet.
Maar voor mij voelt het alsof ik het verpest.

liefs,

Miss Black
Laatst gewijzigd door momo op 20 nov 2011 00:57, 1 keer totaal gewijzigd.
Reden: schuttingtaal aangepast

Lioness

Re: Angst

20 nov 2011 01:07

rustig steeds stapje verder help niet?

Gebruikersavatar
GeenPijn
Berichten: 5313
Lid geworden op: 18 feb 2011 00:51

Re: Angst

20 nov 2011 02:51

Hoi wat erg wat die zogenaamde "vrienden" je hebben aangedaan. Je hebt zo te zien een trauma opgelopen. Verkrachting is niet niks!!!
Dit is niet iets wat je alleen kan en wil oplossen, daar kun je het beste een professionele kracht als ondersteuning bij zoeken.
Mijn advies is zoek professionele hulp en kijk of je je familie in vertrouwen kan nemen zodat je er niet alleen voor staat.
Als je verwacht dat de wereld eerlijk tegen jou is, omdat jij eerlijk bent tegenover de wereld.

Dan hou je jezelf voor gek.

Dat is verwachten dat de leeuw jou niet opeet omdat jij hem niet opeet.

Nika83

Re: Angst

20 nov 2011 11:18

Hoi,

Ik vind het heel begrijpelijk dat jij je vertrouwen bent kwijt geraakt en dat je bang bent geworden. Dat kan bijna niet anders na de ellende die jij hebt meegemaakt.
Ik denk ook dat je hier niet zelf meer uit gaat komen. Je hebt een paar flinke trauma's opgelopen....en één van de kenmerken is dat je trauma getriggerd wordt door situaties die lijken op de traumatische ervaring. En dat is bij uitstek zo met seks. Ik denk dat je hiervoor hulp moet zoeken. EMDR is een goede behandelmethode om trauma's te verwerken.

Miss_Black

Re: Angst

20 nov 2011 12:04

Dankje voor jullie reacties! Ik heb al zo lang rustig aan geprobeerd te doen, dat ik er zelf gewoon genoeg van heb gekregen. Waarom kunnen al mijn vrienden en vriendinnen er wel van genieten en ik niet? Het is oneerlijk.
Ik heb ooit overwogen om hulp in te schakelen, maar ik heb met psychologen geen goede ervaring. Ze hebben mij in het verleden nooit kunnen helpen met andere problemen, waarom dit dan wel?
Ik wil ook neit dat mijn ouders erachter komen, ze zijn al zo bezorgd om mij, ik wil niet dat ze dit er nog bij krijgen, dan heb ik helemaal geen leven meer ook.


liefs,
Miss Black

Lioness

Re: Angst

20 nov 2011 12:09

ow, dan ik weet niets meer :( sorry

Nika83

Re: Angst

20 nov 2011 17:04

Tja, als je kiest om geen hulp in te schakelen...kies je er dus ook voor om deze situatie zo te houden. En dat lijkt me geen pretje! Ik denk dat je ouders veel meer last zullen hebben van het feit dat jij ze niet vertelt hoe het écht met je gaat, dan wanneer je de waarheid vertelt. Het is zoals het is....

Ik wens je veel sterkte en wijsheid!

Terug naar “Eenzaamheid, relaties en seksualiteit”