Denker

Echte liefde of einde oefening?

19 okt 2011 15:51

Hij snapt het gewoon niet. En eerlijk is eerlijk, ik snap er eigenlijk ook maar weinig van. Hoe kan het nou gebeuren, dat je eerst bijna zes maanden dolgelukkig bent en dat je nu in een diep dal zit? Ik word er letterlijk gek van, omdat het de hele tijd aan mij knaagt. Ik heb echt een mening van buitenaf nodig, mensen met dezelfde ervaring en mensen met geen ervaring hierin. Dus mocht je vandaag in een helpende bui zijn, dan graag!

Hopeloos verliefd.
Ongeveer zes maanden geleden leerde ik een jongen kennen die mijn leven veranderde.Vanaf het eerste moment was het al magisch. We daten, we logeerden bij elkaar en lieten elkaar al het moois van de wereld zien. Zelfs naar de supermarkt gaan werd een feest. Het was ook niet gek dat we een maand later een relatie namen. Hoewel hij Duits is en we dus Engels samen praten, hadden we het super samen. Hij had een kamer in de Nederlandse stad waarin hij studeerde en dat was maar een half uurtje bij mij vandaan.

Zomervakantie.
Hij wist alle antwoorden op mijn vragen, kon mij alles vertellen. Terwijl hij een sigaret rookte en met zijn bureaustoel naar achteren leunde, lag ik op zijn bed naar hem te kijken. We konden uren praten en ook uren zwijgen. Dagenlang films kijken en in de regen dansen. Maar de zomervakantie kwam ten einde en ik moest weer gaan werken. Mijn vriend moest weer naar school, maar daar zag hij heel erg op tegen.

Depressie.
Zo erg, dat hij na twee weken heel diep in de put zat. Hij was niet vrolijk meer en wist geen antwoorden meer. Hij was niet zo praatgraag meer als eerst en kon tijdens een normaal gesprek plotseling omslaan. Het knusse kamertje van negen vierkante meter dat hij had, werd een gevangenis. De muren kwamen op hem af en op een avond hij zelfs over onze relatie. Nu moet ik je zeggen dat ik al een schijterd ben in relaties. Als hij bijvoorbeeld naar Duitsland ging voor een week, scheet ik bijna in mijn broek van de angst. Dattie vreemd zou gaan, of nooit meer terug zou komen. Echt gekke gedachtes, maar dat ben ik: gek. Ervaring uit andere relaties.
Toen hij dus niet zeker was over onze relatie, werd ik doodsbang en werd ik helemaal gek. Ik snapte er niks van, probeerde uit hem te peuteren of hij nog wel verder wilde. Hij zei dat hij gek werd in zijn kamer, die gevangenis. Ik besloot hem mee te nemen naar mijn huis. Een week later stopte hij met zijn opleiding en huurde hij de kamer niet meer. Ik bedacht dat hij wel even bij mij thuis kon wonen, mijn ouders zijn daar ten slotte heel makkelijk in. Het mocht en weer waren we dol gelukkig. Hij hoefde in ieder geval niet terug naar Duitsland. Maar, samen wonen na amper drie maanden? Dat moest natuurlijk fout gaan.

Ik werkte iedere dag van 9 tot half 8 en hij zat maar naar het plafond te staren. Hij hielp mijn ouders met klusjes enzo, maar dat voldeed hem natuurlijk niet. Hij wilde iets doen. Maar solliciteren gaat natuurlijk erg moeilijk als je gebrekkig Nederlands spreekt. In Duitsland zou dat natuurlijk veel makkelijker gaan. En daar zijn de appartementen ook een stuk goedkoper. Ik was doodsbang dat hij weg zou gaan, en op een avond vertelde hij het me: hij moest terug. Die nacht hebben we gejankt en geknuffeld en gepraat. Sindsdien gaat het...ruk.

Niet meer verliefd?
Als ik nu op mijn werk zit, mis ik hem amper. Terwijl ik eerst de klok zowat van de muur staarde totdat ik hem weer kon zien. Eenmaal thuis ben ik moe en wil ik alleen eten en slapen, terwijl we eerst nog tot een uur of een Heroes keken en ook iedere nacht seks hadden. Eerst was ik eigenlijk degene die drie keer per dag wel wilde, terwijl ik daar nu weinig tot geen behoefte meer aan heb. Daar schrok ik natuurlijk van. Ik vind mijn vriend hartstikke leuk en knap, dus waarom ben ik dan niet meer seksueel tot hem aangetrokken?

Ook heb ik geen zin meer in 'dat kleffe gedoe'. Ik vind een kusje heel leuk en wil de hele tijd met hem knuffelen maar het 'echte' werk (dikke romantische zoenpartijen enzo)...daar ben ik nog maar weinig over te spreken. Soms natuurlijk wel, maar dat is veel, veel minder dan eerst.
En op een gegeven moment dacht ik: 'k*t...ik ben niet meer verliefd'. Dat veranderde mij in een enorme jankbal. Ik wil hem niet kwijt, hij is zo lief, aardig, grappig en...eigenlijk alles! Zo'n vent kom ik nooit meer tegen. Ik heb het zo leuk met hem. Maar toch...krijg ik een knoop in mijn maag als hij de hele tijd wil zoenen. Dan duw ik hem ook subtiel weg en weet ik gewoon niet meer waar ik aan moet denken. Ik snap dit nieuwe gevoel niet. Is dit echt 'niet verliefd meer, kappen ermee!' of 'houden van'?

Soms denk ik er ook aan om het uit te maken, maar dan moet ik uiteindelijk altijd huilen. Ik wil hem niet kwijt, hij is geweldig! Ik vind het alleen moeilijk om nu nog 'normaal' te doen als ik de hele tijd die klotegedachtes in mijn hoofd heb. Ik zou er ALLES voor doen om dit op te lossen en weer verder te gaan met hem zoals het eerst was, want hier weet ik geen raad mee. Ik heb hem dit alles ook wel vertelt en daar schrok hij zich mateloos van. Ik ben altijd bang geweest dat hij helemaal niet zo verliefd op mij was, maar nu blijkt: hij is gek op me! Hij moest natuurlijk huilen en wilde me absoluut niet kwijt. Hij geeft de schuld aan zichzelf, omdat hij toendertijd zo diep in de put zat en verandert was van een zelfverzekerde jongeman, tot een onzeker wrak. Ik geef mezelf de schuld: ik had hem nooit binnen moeten laten, want samenwonen is gewoon veel te snel voor ons geweest. Ik ben ook heel bang dat dit alles wat we hadden kapot heeft gemaakt en dat dit niet meer te lijmen valt.
We hebben nu afgesproken dat hij doordeweeks in Duitsland woont en dat we elkaar in het weekend opzoeken.

En nu.
Toch blijven de gedachtes in mijn hoofd tollen. Ben ik niet oneerlijk tegen hem? Ben ik nog wel verliefd? Hou ik nog van hem? De ene keer zeg ik 'JA! Ik hou van hem en ik ga ervoor! Samen kunnen we dit oplossen en worden we gelukkig!'. Het andere moment denk ik hetzelfde, maar denk dan 'dit kan niet meer opgelost worden...' en vind ik dat ik zowel tegen mijzelf als hem lieg. Hij is nu in Duitsland en ik heb vandaag vrij genomen van mijn werk om écht even na te denken. Ik wil hem absoluut niet kwijt, maar als ik met hem door ga, wil ik hem wel de liefde kunnen geven die hij nodig heeft. En nu gaat dat even moeilijk, mede door mijn negatieve gedachtes. Ik mis hem en als ik hem bel moet ik altijd mijn 'huil' inhouden om fatsoenlijk met hem te kunnen praten. Hij word steeds sterker en kan me helpen, maar voor hem is het natuurlijk ook moeilijk.

Misschien vind je dit hele gedoe overdreven, maar dit is eigenlijk precies hoe ik me voel: ik snap er niks meer van! Ik hou van hem en wil hem niet kwijt, maar heb toch een knoop in mijn maag en voel me lang niet meer zo verliefd. Wat is dit? Wat moet ik doen? Ervaringen?
Bedankt voor het lezen en al helemaal als je reageert!
Laatst gewijzigd door momo op 19 okt 2011 16:08, 1 keer totaal gewijzigd.
Reden: schuttingtaal aangepast

jwbr

Re: Echte liefde of einde oefening?

19 okt 2011 22:50

Hi, deze zin triggerde me: "maar als ik met hem door ga, wil ik hem wel de liefde kunnen geven die hij nodig heeft".
Heb jij jezelf wel eens afgevraagd wat JIJ nodig hebt? Ik las maar steeds hoe geweldig je hem vindt, wat vindt hij van jou? Je schrijft dat hij ook gek op jou is, maar mensen in een zwakke positie houden vast aan die ene zekerheid die ze hebben. Misschien ben jij die ene zekerheid en dat wil hij niet verliezen.
Maar is dat wel een gezonde basis voor een liefdesrelatie? Ben je niet te veel bezig met hulpverlening? Misschien een is een goede vraag voor je om na te gaan: wat heeft hij te bieden dat mij gelukkig maakt, mij tot mijn recht laat komen en mij doet groeien als mens? Een verliefd gevoel is prachtig, maar het is veelzeggend dat er sleet zit op je erotische gevoelens voor hem. Kon hij volledig bieden waar jij naar verlangt, dan had je die terughoudendheid misschien niet. Kortom: maak eens een rijtje van wat jullie elkaar te bieden hebben en beslis of dat voldoende is voor jou (of voor hem). Veel succes!

Deborah

Re: Echte liefde of einde oefening?

20 okt 2011 13:21

Joh, maak je niet druk! Geniet van het leven en van deze relatie. Ik denk dat je verliefdheid over is gegaan op houden van. Als je verliefd bent heb je een hele hoop hormonen en geluksstofjes in je lichaam en als die verliefdheid over gaat dan gaan ook die stofjes weg en dat voelt als een flinke kater! Dan kun je gewoon liefdesverdriet hebben omdat je de verliefdheid niet meer voelt. Dit is het punt waarop je moet vechten voor je relatie en de realiteit onder ogen moet zien. Als je er meer stopt als het verliefde gevoel wegvalt dan is de relatie niet meer geweest dan een kalverliefde, een strovuurtje, een kortstondige romance of hoe je het wilt noemen. Dat is allemaal prima, als er niet meer in een relatie zit dan is het best om er een einde aan te maken. Hiervan heb ik het idee dat jullie oprecht heel veel van elkaar houden. Het zal allemaal niet over rozen gaan, en er zullen best moeilijke momenten tussen zitten, maar als jullie er allebei voor gaan (en dat kunnen jullie best!) dan komt het allemaal goed!


http://youtu.be/WO4wcNVbYOQ ik weet niet of het jouw soort muziek is, maar luister in elk geval goed naar de tekst, dat scheelt mij een hoop typ-werk.

Denker

Re: Echte liefde of einde oefening?

24 okt 2011 22:34

Na mijn berichtje hier heb ik een dagje vrij genomen van mijn werk om er even goed over na te denken.
Ik heb zo'n 14 uur aan één stuk door geslapen en heb alles van mij afgeschreven.
Toen ik de dag er na weer ging werken voelde ik me veel beter!

Ik ben lekker bezig geweest en had ook aan het einde van de dag veel meer behoefte om mijn vriend weer te zien.
Ik praat al die rotgedachtes mezelf aan: als ik er niet aan denk ben ik helemaal gek op mijn vriend.

Ik mis hem weer, voel me veel meer op mijn gemak: ik houd van hem! Het hoteldebotel vlinders in mijn buik komt aan zijn einde, maar ik ben nog altijd dolgelukkig.
Dat we verder van elkaar wonen is alleen maar goed, anders had het ons echt gebroken.
Bedankt voor jullie advies!

Meo Auxilio

Re: Echte liefde of einde oefening?

02 nov 2011 19:03

Hi

Toch nog even een berichtje, ik las bijvoorbeeld onderin je verhaal "wellicht vind je dit gedoe overdreven". Een probleem waar je mee worstelt is nooit overdreven.
Standaard advies is niet altijd even gemakkelijk want wat voor de één geldt is voor de ander onzin. Wat misschien je wel kan helpen is wat jullie beiden in maar ook uit de relatie willen halen. Voorkom dat je er te veel instopt maar dat niet "beloond' ziet worden.
Het risico wat je dan loopt is dat je je eigen identiteit verliest of jezelf wegcijfert om de relatie in stand te houden.
Scheiden of blijven het blijft een vraag waar menigeen mee worstelt.


Meo Auxilio

JN83

Re: Echte liefde of einde oefening?

16 nov 2011 04:04

Ik weet niet of je nog wat aan mijn reactie hebt en of het inmiddels al verandert is maar ik ga maar even de tijd verdrijven.
Hij snapt het gewoon niet. En eerlijk is eerlijk, ik snap er eigenlijk ook maar weinig van. Hoe kan het nou gebeuren, dat je eerst bijna zes maanden dolgelukkig bent en dat je nu in een diep dal zit?
Dat kan om de simpele reden dat het biologisch zo in elkaar zit. Je maakt op het begin heel veel stofjes aan en later gaat de criticus in jezelf weer zijn werk doen, daar waar je eerst alle leuke kanten zag zie je nu de mindere leuke kanten in de ander. Het verliefdheidgevoel geeft een beetje stress maar is ook enorm fijn, je raakt er een beetje verslaafd en n je voelt je door de oxitocine meer en meer zelfverzekerder. Het kan natuurlijk spanning geven omdat je dit gevoel in stand wilt houden wat er voor zorgt dat je daar weer spanningen van kunt krijgen.
Waarom ben ik dan niet meer seksueel tot hem aangetrokken?
Omdat hij niet meer praatgraag was? Omdat hij anders deed en jullie impulsieve beslissingen hebben genomen? Omdat de spanningen de leuke momenten en geluksgevoelens opzij drukken?
Ook heb ik geen zin meer in 'dat kleffe gedoe'. Ik vind een kusje heel leuk en wil de hele tijd met hem knuffelen maar het 'echte' werk (dikke romantische zoenpartijen enzo)...daar ben ik nog maar weinig over te spreken. Soms natuurlijk wel, maar dat is veel, veel minder dan eerst.
En op een gegeven moment dacht ik: 'k*t...ik ben niet meer verliefd'. Dat veranderde mij in een enorme jankbal. Ik wil hem niet kwijt, hij is zo lief, aardig, grappig en...eigenlijk alles! Zo'n vent kom ik nooit meer tegen. Ik heb het zo leuk met hem.
STOP! Hier ga je echt fout hoor! Zo vent kom je nooit meer tegen. Die zijn er echt wel! Net zoals er vele lieve vrouwen zoals jou zijn. De leuke herinneringen spelen op terwijl je net ook enkele vervelende opnoemde.
Maar toch...krijg ik een knoop in mijn maag als hij de hele tijd wil zoenen. Dan duw ik hem ook subtiel weg en weet ik gewoon niet meer waar ik aan moet denken. Ik snap dit nieuwe gevoel niet. Is dit echt 'niet verliefd meer, kappen ermee!' of 'houden van'?
Verliefd willen zijn? Het geluksgevoel terug willen? Liefde is uit vrije wil en dat is er of het is er niet. De stofjes maken je gek---> Kleffen. Daardoor kan je brein niet meer denken (je verstand ;-) )
Soms denk ik er ook aan om het uit te maken, maar dan moet ik uiteindelijk altijd huilen. Ik wil hem niet kwijt, hij is geweldig! Ik vind het alleen moeilijk om nu nog 'normaal' te doen als ik de hele tijd die klotegedachtes in mijn hoofd heb. Ik zou er ALLES voor doen om dit op te lossen en weer verder te gaan met hem zoals het eerst was, want hier weet ik geen raad mee. Ik heb hem dit alles ook wel vertelt en daar schrok hij zich mateloos van. Ik ben altijd bang geweest dat hij helemaal niet zo verliefd op mij was, maar nu blijkt: hij is gek op me! Hij moest natuurlijk huilen en wilde me absoluut niet kwijt. Hij geeft de schuld aan zichzelf, omdat hij toendertijd zo diep in de put zat en verandert was van een zelfverzekerde jongeman, tot een onzeker wrak. Ik geef mezelf de schuld: ik had hem nooit binnen moeten laten, want samenwonen is gewoon veel te snel voor ons geweest. Ik ben ook heel bang dat dit alles wat we hadden kapot heeft gemaakt en dat dit niet meer te lijmen valt.
We hebben nu afgesproken dat hij doordeweeks in Duitsland woont en dat we elkaar in het weekend opzoeken.
Goede oplossing en ben benieuwd of het gewerkt heeft??
Je werd verliefd op de prater en de vrolijke man.
Je knapte af op de onzekere wrak die in de put zit.
Dat lees ik in heel je tekst.

Jezelf de grond in praten maakt het niet beter.
En nu.
Toch blijven de gedachtes in mijn hoofd tollen. Ben ik niet oneerlijk tegen hem? Ben ik nog wel verliefd? Hou ik nog van hem? De ene keer zeg ik 'JA! Ik hou van hem en ik ga ervoor! Samen kunnen we dit oplossen en worden we gelukkig!'. Het andere moment denk ik hetzelfde, maar denk dan 'dit kan niet meer opgelost worden...' en vind ik dat ik zowel tegen mijzelf als hem lieg. Hij is nu in Duitsland en ik heb vandaag vrij genomen van mijn werk om écht even na te denken. Ik wil hem absoluut niet kwijt, maar als ik met hem door ga, wil ik hem wel de liefde kunnen geven die hij nodig heeft. En nu gaat dat even moeilijk, mede door mijn negatieve gedachtes. Ik mis hem en als ik hem bel moet ik altijd mijn 'huil' inhouden om fatsoenlijk met hem te kunnen praten. Hij word steeds sterker en kan me helpen, maar voor hem is het natuurlijk ook moeilijk.

Misschien vind je dit hele gedoe overdreven, maar dit is eigenlijk precies hoe ik me voel: ik snap er niks meer van! Ik hou van hem en wil hem niet kwijt, maar heb toch een knoop in mijn maag en voel me lang niet meer zo verliefd. Wat is dit? Wat moet ik doen? Ervaringen?
Bedankt voor het lezen en al helemaal als je reageert!
Je mag dus niet verdrietig zijn om fatsoenlijk te praten?
Je wilt hem de liefde geven die hij nodig heeft?
Jij mag ook de liefde ontvangen die jij nodig hebt, of niet?
Wat hebben jullie elkaar te bieden?
Voelen jullie je wel prettig bij elkaar?
Hou je van hem? Van hem als persoon?
Of hou je van het gevoel wat je bij hem kreeg?

Je post is niet overdreven!
Je bent verdrietig.
Door jezelf al zo te beoordelen.
Maak je het voor jezelf heel moeilijk.
Want je denkt zelfs dat hij je niet wilt aanhoren.
Gezien de tekst; kan niet fatsoenlijk praten aan de tel.

Groetjes!

JN83

Re: Echte liefde of einde oefening?

16 nov 2011 04:39

Btw; Oefening baart kunst en liefde kun je tot kunst verheffen :)

Terug naar “Eenzaamheid, relaties en seksualiteit”