Gebruikersavatar
YutaYuneYunesson
Berichten: 132
Lid geworden op: 21 nov 2011 23:17

Zoveel nieuwe theorieen en zoveel onzin

31 mei 2012 13:46

Dit gedicht zegt alles voor mij, wil je de precies betekenis weten het verhaal is hier onder geschreven, ik verwacht eigenlijk geen reacties het was om van mij af te schrijven ben ik bang.

Neem blinden niet kwalijk, dat ze niet kunnen zien.
Je kan niet hebben gezien wat ik heb gezien,
Je kan niet hebben gevoeld wat ik heb gevoeld,
Je kan niet hebben ervaren wat ik heb ervaren.

Neem blinden niet kwalijk, dat ze niet kunnen zien.
Jullie namen de trap omhoog met aan beide kanten een leuning.
Ik een vervallen trap zonder hou vast, dacht hem wel op te kunnen rennen,
Maar ik viel.
Nu zijn mijn benen gebroken en sta ik niet meer op.

Neem blinden niet kwalijk, dat ze niet kunnen zien.
Logischerwijs:
als ik nooit opsta, wie weet dan dat ik ooit heb gelopen?

......
Dat is wat ik zie, als ik weer zelf onderzoek doe naar autisme, beelddenken en high sensitieve.
Ik zou niet durven zeggen wat mijn diagnose nou is, op papier is het nog steeds PDD-nos
Ik denk dat ik de drie bovenstaande heb allemaal.

Veel zullen denken, het is een bekend verhaal rond autisme, jezelf en de wereld niet kunnen begrijpen?
Maar nee ik word gestoord om de feiten, zowel uit ervaringen als voorgeschreven.

herinneringen uit speciaal onderwijs heb ik erg onderdrukt, dus ik kan niet alles meer voor mij halen. Wat het feit is, nadat ik van speciaal onderwijs was overgegaan naar een andere school, ging mijn sociale achterstand ongelofelijk snel vooruit, Waarom? door mijn omgeving.
Op speciaal onderwijs wist ik niet beter, dan dat alles voor mij werd geregeld en gedaan, ik had weinig vrijheid, er werd over mij gesproken en geschreven waarover ik niets had te zeggen of inzage in had, de echte betekenis van vertrouwen persoon heb ik die tijd niet gekend, iedereen zou een vertrouwen persoon zijn, maar niets was in vertrouwen met mij, mijn leven werd bepaald en ik wist niet beter dan dat het zo hoorden, andere bepalen welk extra school vak jij neemt, andere bepalen wat je later voor werk gaat doen het was niet meer dan normaal voor mij.

Op zestien jarige leeftijd, deed ik mij beseffen dat dit helemaal niet is zoals de wereld hoort te zijn, dat ik zo niet behandeld hoef te worden en dat ik misschien wel veel meer kon.
Geen idee hoe ik dat ineens besefte, nog steeds niet.
Maar ik ging van school en volgde eerst een ander soort speciaal onderwijs tja hoe moet ik het noemen in mijn ogen was het geen speciaal onderwijs vergeleken met waar ik vandaan kwam.
Het zou een school zijn voor probleem jongeren, terwijl ik geen probleem jongeren was, maar omdat mijn eerste basis school nog veel gewelddadigere leerlingen had, was dit voor mij normaal.

Een wereld ging voor mij open, ik had ineens zoveel vrijheid, fietsen naar school, geen unitax busje, in de pausen mocht ik doen wat ik wou (voorheen onder toezicht van docent op het schoolplein) je kon gewoon een vriendje hebben en er hand in hand mee lopen, dat mocht eerst ook niet, iets vies zeggen of een seksueel getint grapje maken, konden grotendeels leraren om lachen, op speciaal onderwijs was het strafregels schrijven etc.
Toen ik dat allemaal inzag, ging ik geloven dat speciaal onderwijs echt niet deugden, ik ging het speciaal onderwijs vergelijken met een psychiatrische inrichting.
Met die gedachten zal ik er alles aandoen om mijzelf en de wereld te bewijzen dat je iemand niet zo makkelijk mag oordelen, ik wilde het waar maken dat niet meer mensen dit zelfde verleden zouden ervaren of erger nog: nooit meer uitkomen.

In drie jaar maakten ik drie scholen af, met als doel een MBO 4 diploma, dat leek mij wel haalbaar, er was al gezegd dat ze nooit hadden verwacht dat ik een MBO 2 zou behalen, maar het was voor mij niet genoeg, wat ze nu zien als een klein foutje, zou psychologie moeten veranderen.
Maar na MBO 2 viel ik voor mijn gevoel in een diepe kuil, Ik had niet de juiste diploma's om door te stromen, ik werd aangevallen op mijn verleden, mijn capaciteiten test gaf aan dat ik toch ondergemiddeld begaafd was, van VMBO nooit gehoord.
Ik was zo woedend, waarom heeft niemand mij ooit iets verteld, uitgelegd hoe het zat, wat mijn weg was naar wat ik wilde? Met mijn negentiende was het toch wel duidelijk wat ik wilde?
Met geluk bij een ongeluk zocht ik een creatieve opleiding, waarbij je op basis van portfolio ook aangenomen kon worden.
Toen ik bij media college niet was aangenomen, heb ik geloof ik nog een tijd gezocht naar opleidingen waar ik heen kon gaan, ik vond de grimeurs opleiding, door een administratieve fout heb ik geen uitnodiging gehad voor een intake, ik werd op een zekere dag gebeld dat de school vol zat, het was weer een kuil waarin ik viel van woeden en oneerlijkheid en ik werd steeds ouder wat mij ook zwaar zat.
Tussentijds vrijwillig stage gelopen bij een grimeurs winkel om het vak te leren en een cursus grime gevolgd, daar een dik vet portfolio opgebouwd en alle opdrachten voor de intake laten nakijken door een grimeur zelf.
Na de intake waarvan ik van vijftien intake afnemende één van de twee was met portfolio.
Kregen wij te horen dat de uitslag vrij laat zou komen, ik wachten net zo lang tot de school was gesloten en ik het antwoord maar kreeg na de school vakantie.
Uiteindelijk niet aangenomen vanwege geen juist vooropleiding, weer de woede en oneerlijkheid waar had ik dan zo mijn best op gedaan? Mijn vader had gepraat met de school en uiteindelijk zou ik toch wel zijn aangenomen.
Heb een jaar daar op school gezeten, maar uiteindelijk gefaald ik kon het niet aan.
Ik was niet meer gemotiveerd toen ik er kwam, drie jaar zonder school gezeten, ging naar een veel hoger niveau (MBO 4 ROC Amsterdam) en er was geen medeleven als ik iets twee keer wilde vragen of iets te snel ging.

En toen zat ik nog maar kort thuis tot ik werd gebeld en op de hoogte werd gesteld van de nieuwe wetgeving, Wajong zijn ook verplicht om te werken, ik deed maar mee, ik wilde ook werk en vond het wel fijn dat de meergroep mij zou kunnen helpen voor een rustige werkplek.

Uiteindelijk kwam ik in een hel die ik niet langer vol hield dan twee dagen, het was voor mij een hel omdat de hele werkplek mij deed denken aan speciaal onderwijs.
Ik zag mensen om mij heen die duidelijk een beperking hadden, alles werd voor mij gedaan.
Ik werd gedwongen afhankelijk te zijn. Ik moest eerst naaimachine opdrachten doen, door een rondje te stikken op een stuk katoen.
ik zag dat de opdracht was mislukt en ik moest blijven oefenen, ik loop naar de leiding gevende en vraag haar of zij mij kan vertellen waar ik de stukjes katoen kan vinden.
Ze riep er luidkeels een college bij, die op mij afstormde en vroeg wat er aan de hand was.
Ik zij het zelfde, vervolgens werd er een stuk katoen voor mij gehaald, een rondje erop getekend en ze ging mij nog drie x voor doen hoe het moest.
Ik zat op mijn tafel te bedenken, hoe ik dit moet bespreken met de leiding gevende.
Maar om alleenal aan de woorden te denken dat ik best zelfstandig kan werken en niet onderschat wil worden deden mij tranen bedwingen, ik kon er niet eens aan denken hoe ik dat moest zeggen.
Deze nachtmerrie teisterde mij al in mijn dromen, waarvan ik zeker wist dat het nooit zou gebeuren, om na alles wat ik heb gedaan terug te moeten komen tot dit niveau.
Aangekeken worden als een zwakzinnige, geen volwassen vrouw die ik gewoon ben.

Nu ben ik een tijdje thuis en probeer ik mij positief te focussen op een leuk baantje.
Maar de gedachten dat soms opduikt, dat het anders had kunnen zijn, het onrecht om mij zo (nog steeds) te behandelen, het onbegrip over mijn situatie nu, ik zal wel dom zijn of te lui om iets te doen, de wederhelft is er weer van overtuigt dat ik gewoon een gehandicapten ben met problemen en niet wat het het wil. Ik word er gestoord van deze gedachten.

En dan lees ik al die nieuwe theorie rondom autisme, high sensitieve en beelddenken en wat zeg ik nieuw? theorieën stammen af van de negentige jaren, waarin gewoon staat waar ik wel problemen mee heb en met wat niet. Maar toch iedereen die mijn diagnose opleest bekijkt mij als het klassieke stereotype autist plus zwakzinnig omdat ik van het speciale onderwijs af kom.


Voor mijzelf kan ik het vanaf hier wel positief inzien, maar ik denk dat onrecht altijd iets zal zijn waar ik kwaad om word of om kan huilen en dat gaat niet alleen deze situatie aan.
Racisme discriminatie, mensen die geen scholen hebben kunnen afmaken omdat ze een slechte thuis situatie hadden, die hier als vluchteling komen en de taal niet spreken.
Mensen met hoge banen en opleidingen die worden toegejuicht, wand hun doen zo hun best, hun hebben recht om meer korting en meer geld, er zijn maar weinig die weten hoeveel geluk ze hebben dat ze die kans hebben, dat ze het kunnen.
Waarom is deze wereld zo oneerlijk verdomme.

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”