iddad

Mijn depressie...

12 mei 2012 16:49

Hallo,

Ik wil hier even mijn verhaal kwijt want weinig van mijn vrienden verstaan mij want niemand van hen heeft al ooit een depressie gehad waardoor ik weinig steun krijg van hen.
Sinds enkele maanden ben ik depressief geworden door een angstgevoel. Dit gevoel is er gekomen nadat een vriend van mij besloten had uit het leven te stappen. Ik wist wel dat mensen dat deden maar had nooit gedacht dat er dat iemand zou doen die ik zo goed kende. Sindsdien ben ik beginnen beseffen dat, al de dingen die ik dacht dat ik nooit zou meemaken, toch kan meemaken.
Daardoor ben ik me heel slecht beginnen voelen waardoor ik in een depressie ben geraakt. Ik ben ondertussen 1 keer naar een psychiater geweest en hij was tevreden over mijn instelling waardoor we samen besloten hebben om mijn depressie te proberen overwinnen zonder anti-depressiva.
Ik heb de raad gekregen om terug veel te sporten en zo serotonine aan te maken waardoor ik me terug beter zou moeten gaan voelen. Ondertussen is dit een maand geleden en voel ik me wel wat beter maar ik heb nog alle dagen die vervelende dagelijkse dip en begin dit zo beu te worden... Elke dag dat gevecht met mezelf om die dip te overwinnen. Mezelf slecht voelen omdat ik die depressie nog niet heb overwonnen... Die dagelijkse angst om ergens heen te gaan (trauma van vroeger die terug boven is gekomen). etc...
Ik wil gewoon weer terug worden zoals ik vroeger was. Mentaal sterk, altijd opgewekt en gelukkig !!
Ik weet dat me dat gaat lukken maar omdat dit steeds met die ups and downs gaat begin ik er toch soms aan te twijfelen...
Ik weet ook wel dat ik niet te klagen heb want er zijn mensen die veel depressiever zijn als ik maar ik wou toch even mijn (ingekorte)verhaal kwijt.

Gebruikersavatar
Memories
Moderator
Berichten: 21658
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: Mijn depressie...

12 mei 2012 17:37

Hoi Iddad, welkom op het forum ! :)

Zo, dat is niet niets wat je meegemaakt hebt, iemand van zo dichtbij verliezen aan zoiets heftigs als zelfmoord. Dat gaat je (zoals ze vaker zeggen) niet in de koude kleren zitten en dat doet heel erg veel pijn. Je schrijft dat je niet veel steun (kan) krijgen van vrienden omdat zij het gevoel niet goed kennen. Dan is het dus een goed idee geweest om hier je verhaal te delen. Het delen van een verhaal kan al iets zorgen voor opluchting en verlichting. Een soort van gevoel dat je niet alleen staat en dat mensen je wel kunnen begrijpen en je in ieder geval -voor zover dat mogelijk is- je willen steunen.

Door een - ik noem het even een traumatische ervaring - kan een angstgevoel ontstaan waardoor je in dit geval misschien heel bang bent om anderen te verliezen. Omdat het gevoel wat je toen had, heel heftig is geweest. (En zo te lezen nog is). Heel goed dat je naar een psychiater bent gegaan en nog fijner dat deze psychiater met je de strijd tegen de depressie aan wil gaan. Zulke mensen heb jij nodig !! ;)

Doordat je zo met de verwerking bezig bent van de dood van een dierbare, kunnen er op dat moment op een bepaald moment ook andere vervelende, enge, aparte ervaringen bovenkomen. En ik kan niet ontkennen dat dat ook heftig en schrikken is. Je zult dan zien- veel komt terug of komt op het zelfde moment. Maar het is niet verkeerd, om dan alles maar eens aan te pakken en mee bezig te gaan.

Je met anderen gaan vergelijken is denk ik niet zo nodig. Iedereen maakt dingen mee. Iedereen gaat er anders mee om. Wat jij hebt mee moeten maken is ronduit vreselijk- dat is een feit. Daar kunnen mensen eigenlijk niet om heen. En het uiteindelijke doel is, nare ervaringen stukje bij beetje de nek omdraaien zodat jij er beter mee om zou kunnen gaan. En dan is het dus goed, dat je het verhaal deelt.

3some
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Gebruikersavatar
katleen
Berichten: 2661
Lid geworden op: 01 apr 2012 22:43

Re: Mijn depressie...

12 mei 2012 21:16

hey ,
het is inderdaad moeilijk voor andere mensen om te begrijpen hoe een depressie `voelt`. maar ik denk dat je er toch goed aan doet om je vrienden erbij te betrekken , al is het maar dat jij je verhaal eens kwijt kan.
ikzelf heb een zus verloren door zelfmoord. en ja , dat geeft naast verdriet ook een heleboel andere emoties zoals boosheid , vele vragen , schuldgevoel ,...
en vaak is het nog zo dat er over zelfmoord niet gesproken wordt. de meeste mensen weten niet goed hoe te reageren bij zo`, gevoelig onderwerp. ikzelf ben daar altijd heel open en eerlijk over geweest en vaak merkte ik dan dat de meeste mensen gewoon `een drempel` over moesten om mee te durven praten.
en tja , een depressie overwinnen gaat met vallen en opstaan ; met een stap vooruit en weer twee achteruit. en ik weet uit ervaring : dat is verschrikkelijk moeilijk.
ik wens je dan ook heel veel steun en sterkte. en hoop dat je , net als ik , positiviteit uit dit forum haalt.

iddad

Re: Mijn depressie...

13 mei 2012 12:29

[quote="katleen"]hey ,
het is inderdaad moeilijk voor andere mensen om te begrijpen hoe een depressie `voelt`. maar ik denk dat je er toch goed aan doet om je vrienden erbij te betrekken , al is het maar dat jij je verhaal eens kwijt kan.
en tja , een depressie overwinnen gaat met vallen en opstaan ; met een stap vooruit en weer twee achteruit. en ik weet uit ervaring : dat is verschrikkelijk moeilijk.
quote]

Bedankt voor de reacties !!

Dat doe ik ook en dat lucht inderdaad wel op. Het is gewoon moeilijk te verwoorden wat je voelt... Hopelijk voel ik me binnenkort terug zoals ik me vroeger voelde. Ik ben er bijna (denk ik).
Ik heb gewoon nog een goede duw in de rug nodig. Eens een goede gebeurtenis in mijn leven en ik ben misschien weer vertrokken... Want zoals het de laatste tijd geweest is heeft ook niet veel goed gedaan aan mijn depressie. (zoon van iemand die ik ken heeft zelfmoord gepleegd, miskraam van mijn schoonzus, schuldgevoel t.o.v. een ex-collega, etc...)

angel12

Re: Mijn depressie...

14 mei 2012 20:04

Hallo,

Ik begrijp dat het zeker niet evident voor je is.

Ook ik ben in therapie geweest en geen anti-depressivum genomen. Ik wou het zonder doen.
Ik heb vele gesprekken gehad, maar het loonde de moeite.
Geef het tijd, het is niet niets wat je bent tegengekomen.

iddad

Re: Mijn depressie...

19 mei 2012 12:54

angel12 schreef:Hallo,

Ik begrijp dat het zeker niet evident voor je is.

Ook ik ben in therapie geweest en geen anti-depressivum genomen. Ik wou het zonder doen.
Ik heb vele gesprekken gehad, maar het loonde de moeite.
Geef het tijd, het is niet niets wat je bent tegengekomen.
Ik heb onderussen ook nog een afspraak gemaakt bij de psychiater. Moet wel een tijdje wachten (verlof). Gelukkig ben ik een geduldige mens :D
Ik wil het ook zonder anti-depressiva doen. Als me dat lukt ga ik (denk ik) mezelf bewezen hebben dat ik meer kan dan dat ik denk waardoor ik hier sterker ga uitkomen en hopelijk wat meer zelfvertrouwen krijgen.

angel12

Re: Mijn depressie...

19 mei 2012 13:54

Goed dat je een afspraak hebt. Ik hoop voor jou dat het je een goed gevoel geeft en dat je er echt terecht kan.

Sowieso zal je er sterker uitkomen. Geloof in jezelf. Je kan inderdaad meer dan je denkt.

Heb je al eens gedacht aan een cursus of workshop zelfvertrouwen/assertiviteit ?

Groetjes,

Angel

iddad

Re: Mijn depressie...

21 mei 2012 19:49

Daar heb ik wel al eens aan gedacht maar ik weet niet als dat iets voor mij is. Ik heb er mijn twijfels over dat dat helpt zo een cursus.

angel12

Re: Mijn depressie...

21 mei 2012 20:24

Hallo,

Als je het nog niet hebt geprobeerd weet je het natuurlijk niet.

Ik heb therapie gevolgd, veel gelezen, workshops gevolgd en kan zeggen dat ik daardoor zelfvertrouwen, zelfrespect/eigenwaarde heb gekregen, grenzen heb leren stellen. Natuurlijk heb ik de nodige lessen op mijn pad gekregen.

Je kan ervoor kiezen om niets te proberen, om af te wachten en zodoende je geluk, zelfvertrouwen enz...uit te stellen.

Veel geluk

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”