vanzanten

Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 10:22

Na lange aarzeling heb ik besloten hier toch een bericht te plaatsen. Ik ben een man van 51 jaar en heb 25 jaar geleden een depressie gehad. Na 5 jaar aanmodderen heb ik medicijnen (Seroxat) gekregen en vrijwel tegelijk kreeg ik een nieuwe vriendin. Ik voelde me in korte tijd als herboren! Met die vriendin kreeg ik twee kinderen (nu 12 en 15 jaar). Gaandeweg onze relatie bleken we toch nogal andere interesses te hebben. Zij wilde veel ondernemen, ik wilde vooral rust en mijn "eigen kleine bestaan". Dat laatste kwam ook doordat ik af en toe weer terugvallen in mijn psychische toestand kreeg. Ik had gewoon de rust, de durf en de energie niet om van alles te ondernemen.

Uiteindelijk ben ik ergens rond 2008 teruggegaan naar de psychiater en heb geexperimenteerd met andere pillen. Behalve een korte opleving toen ik startte met Risperidon naast mijn Seroxat heeft dat niets opgeleverd. Ook heb ik in 2009 een aantal gesprekken met een psycholoog gevoerd. Die maakten me duidelijk dat ik een beetje kwijt was hoe ik wilde leven. Aan het einde van de gesprekken heb ik de conclusie getrokken dat ik een basaal leven wil leiden, zonder teveel prikkels van buitenaf. In de praktijk betekent dat veel films kijken, lezen en muziek luisteren. Prive-contacten met anderen zijn beperkt.

Mijn conclusie heeft ertoe geleid dat mijn vrouw en ik vorig jaar zijn gescheiden. Ik was een tijdje erg opgelucht en was best tevreden met mijn rustige bestaan. Maar de laatste maanden heb ik het gevoel dat ik wegzak. Ik voel me enorm schuldig als ik -net als het voorbije weekeinde- eigenlijk alleen maar op de bank zit, film kijk, muziek luister, lees en de hond uitlaat. Ik vind dat ik met zo'n houding een heel slecht voorbeeld voor mijn kinderen ben. Ik heb die weleens gevraagd hoe ze daar tegenaan kijken, maar vraag me af of je dat uberhaupt wel aan je kinderen kunt vragen.

Om me heen zie ik alle mensen afspraken maken met vrienden en vriendinnen. Ik begin daarom weer heel erg aan mezelf te twijfelen: is het wel normaal dat ik leef zoals ik leef? Blijkbaar niet, want ik voel me er niet echt happy bij. Maar kracht en fut om er iets aan te doen heb ik eigenlijk ook niet. Ik heb trouwens wel een nieuwe verwijzing gevraagd naar de psychiater (om te gaan praten over andere pillen en wellicht een therapie) en vanaf morgen ga ik elke twee weken naar een zelfhulpgroep.

Mijn vraag: wat vinden jullie van mijn levenswijze?

Gebruikersavatar
momo
Berichten: 11684
Lid geworden op: 10 okt 2009 23:02
Locatie: momoland

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 10:37

Wat is normaal?


Als jij geen behoefte hebt aan al die prikkels en in je cocon je beter voelt moet je zeker niet tegen je 'aard ' gaan ingaan omdat iemand anders het zo doet. Iedereen is verschillend hierin om uiteenlopende redenen.

Het leven dat jij beschrijft is grotendeels het mijne. Buiten beetje werk kan ik op een dag ook nog iets in huishouden doen en de honden naar het bos uitlaten. Niet door depressie maar door fysieke beperkende aandoening
Andere sociale contacten buiten mijn partner en mijn zus heb ik niet. Ik heb het nooit gemist en vind het prima zo.
Al moeite genoeg met mezelf :D

Ik ben er tevreden mee, jij was dat ook zoals je schrijft
wat is er nu veranderd? waarom twijfel je of het wel goed voor je is?
Frankly my dear, I don't give a damn...
Do or do not, there is no try... (Yoda)

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 10:40

Hoi Van Zanten,
op zich weiger ;) ik je vraag te beantwoorden: er bestaan geen normen, waaraan je kunt afmeten, of iets "normaal" is, laat staan goed.

Wat ik wel hartstikke goed vind: je hebt je aangemeld bij een zelfhulpgroep.
Prima!!
En: je overweegt therapie: dat lijkt me ook alleen maar goed!!!

Wat me wel opviel, dat in je verhaal wel het woord depressie voorkomt, en dat het klinkt, alsof je alleen maar pillen daar tegen hebt gehad. (Iets dat vaak voorkomt, en wat je dus ;) normaal kunt noemen, maar wat ik zeer beslist niet 'goed' vind.)
Het leventje, waar je in eerste instantie voor koos in overleg met de psycholoog (weinig prikkels van buitenaf) kan een goede manier van leven zijn.
Maar: het zou ook heel goed een "overlevingsstrategie" kunnen zijn, om wenig last te hebben van die klachten die jou al heel lang het leven zuur maken.
En in dat geval zou het ook kunnen, dat je krek de verkeerde keuze hebt gemaakt....
Dat je in je huwelijk nog net voldoende prikkels kreeg, om niet depressief te raken en dat die keuze plus het gescheiden zijn inhouden, dat de depressie jou weer komt opeisen...

Depressies kunnen idd afgezwakt worden door pillen, maar beter is het, te kijken naar de oorzaken.
Ten eerste: heb je zelf een idee...?
Iedere mens heeft her uiteraard een ander verhaal te vertellen, maar vaak komen er wel paralellen in voor. Veel mensen worden depresief, na (...of: shit happens) tijdens een periode met veel stress. (Vaak zijn dat ok demensne die vertellen, dat ze "gek wordne van al dat kabaal" of "niet meer tegen drukte of gekriebel kunnen". Stress kan je zintuigen overgevoelig maken....)
En depressie kan ook jarenlang aanwezig zijn, omdat het een reactie is op trauma. Het trauma is dan in wezen de 'motor' achter de depressie, en als die niet wordt aangepakt, blijft de depressie telkens (in golven vaak, soms wat meer, dan weer een poosje minder) terug komen.
(Goed, om daar in de zelfhulpgroep naar te kijken!!)

tommy9119

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 10:41

Of het normaal is doet er verder niet toe, er zijn veel mensen die zo leven, dat weet ik in ieder geval zeker.

Als je er echt iets aan wilt doen zou ik het gewoon langzaam opbouwen, ga eens een markt, ga eens wandelen, joggen, fitnessen of een andere sport. Gewoon om de week of als het lukt een keer per week. En bouw dat op naar uiteindelijk dus iedere week of zelfs twee keer per week.

Gewoon dingen gaan doen die je leuk vindt (/leuk lijken) en om de maand keertje meer, of zoiets dergelijks. ;)

Natuurlijk, als je er toch tevreden mee bent of er niets aan wilt doen, dan is daar natuurlijk niets mis mee. Maar dat je er niets aan KAN doen is onzin. :)

vanzanten

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 10:48

Bedankt voor al die snelle reacties!

Er zijn vast vele redenen waarom ik nu weer begin te twijfelen. Een ervan is in elk geval dat ik hoor dat mijn ex nu een uitbundig leven leidt met veel vrienden en vriendinnen. Ik krijg daardoor het gevoel dat zij een veel beter voorbeeld voor de kinderen is dan ik. Nogmaals: ik heb het er met de kinderen over gehad en gevraagd of ze zouden willen dat ik heel anders zou doen (bv. veel meer met ze ondernemen), maar ze zeggen dat ze dat helemaal niet nodig vinden.

Verder heb ik (natuurlijk) ook gesprekken gehad voordat ik met de pillen begon. Ik heb in 5 jaar tijd destijds een aantal keren gesprekken bij het RIAGG gevoerd. Ik kreeg daardoor wel inzicht in de herkomst van mijn klachten (de scheiding van mijn ouders toen ik 9 was, die met heel veel ellende gepaard is gegaan en die er bij een hooggevoelig iemand zoals ik enorm inhakte). Ook met de psychiater heb ik later gesproken. Die constateerde ADD en een gegeneraliseerde angststoornis.

Wat ik me dus inderdaad afvraag: leid ik het leven dat ik leid omdat ik dat zo wil, of is het een bescherming tegen 'moeilijke dingen'? Hopelijk kom ik daar in die groep achter?

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 11:39

Hoi Van Zanten,
gegenraliseerde angststooris, dat is geen kleine diagnose. Er zijn uitstekende therapieen tegen (maar nauwelijks pillen, al adverteert seroxat er wel mee, tegenwoordig). Het is ook niet zelden zo, dat een angststoornis eerst wordt verwaarloosd, en dat je daarna het etiketje "gegenraliseerde angststooris" krijgt. (Ik heb het etiketje ook gehad...)
"Inzicht in de oorzaken van je depressie" is natuurlijk prima, maar inzicht alleen geneest nog net niet. (Zeker gene gegeneraliseerde angststooris.)

Trouwens: als we de 3 etiketten even anders bekijken: ADD, GAS als hooggevoeligheid zeggen min of meer hetzelfde.
Eerst even wat achtergronden.
Schrikken en angst heeft veel te maken met een orgaantje, dat amygdala heet. Je amygdala zit plm. in het midden van je hoofd - het is een deel van je hersenen dat je niet met bewust denken kunt besturen.
Je amygdala werkt zo'n 100 keer sneller dan je bewuste denken, dus je amygdala kan een duizelingwekkend tempo zetten.
En dat is maar "goed" ook: via de amygdala hebben we al die eeuwen overleefd, dat er op mensen werd gejaagd door leeuwen, beren, tijgers, etc. Die dingen zijn dus tot op zekere hoogte functioneel: er op gericht, om jou te laten overleven.

In de amygdala wordt aan de hand van op zich een vrij grof beeld als het ware de beslissing genomen:"kan dit gevaarlijk zijn of niet"
en als de amygdala vindt dat het gevaarlijk kan zijn, zet ze een x aantal zaken in je lichaam in werking en je springt bijv. in een reflex opzij. Of als dingen tegenzitten: je krijgt een angstaanval.

Dit hele programma (het in een reflex opzij springen en wat er aan vooraf gaat) kan al hoog en breed in werking zijn, nog voor bijv. je visuele cortex echt duidelijk heeft, wat je nu precies ziet. "Oh, nee, het is geen echte slang, het is maar een tuinslang".
Wie geen angststoornis heeft, lacht er om en voelt de adrenaline wegtrekken. Bij andere mensen gaat dit helaas niet vanzelf en (moet je 'de natuur een handje helpen').
Trekt de adrenaline niet vlug weg, dan krijg je allerlei lichamelijke reacties, zoals het bonkende hart, opgetrokken schouders, je ademhaling verandert, je spijsvertering gaat 'plat', je spieren staan klaar om een topprestatie te leveren en al je zintuigen werken scherper dan anders. Alles in je is gericht op "Waar is het monster?! Wat zal ik doen?!"
Via bijv. emdr, somatic experiencing of gespecialiseerde kinesiologie is die amygdala wel degelijk te beinvloeden en kan ze minder overijverig worden, jou alleen nog maar in aalrm zetten, als er inderdaad gevaar is (pv. al te veel te reageren op "dingen die vroeger gevaarlijk waren, bijv. in de scheiding".

Stel: je slaapt en 50 meter van je huis staat een eikeboom. Als je 'snachts wakker wordt om een plasje te plegen, hoor je de eikeboom niet.
Stel: je wordt wakker uit een nachtmerrie. Je zit propvol adrenaline door alle angst in die nachtmerrie. Die adrenaline maakt, dat al je zintuigen scherper werken: je hoort opeens die eikeboom. Ten eerste: daar kun je op dat moment van schrikken "Ik hoor een gek geluid, er zullen toch geen inbrekers zijn..??"
Stel dat dit 2 of 3 keer gebeurt: telkens als jij je rot voelt vanwege de nachtmerrie en al die angsten, hoor je die eikeboom.
Het punt is natuurlijk wel: zo noem je dat niet voor jezelf, je hoort, denkt, voelt van alles op zo'n moment.
....dan KAN het helaas gebeuren, dat je op een goede dag lekker aan het wandelen bent, onder een eikeboom doorloopt - en spontaan een angstaanval krijgt.
Balen, maar je hebt DAT specifieke geluid (...van die eikeboom...) te vaak gehoord op een moment dat je je vreselijk voelde en dat je lichaam vond, dat je in gevaar verkeerde.
...en om het helder te krijgen dat het het geluid van die eikeboom was, dat is bijna niet te doen. (Zo ontstaat niet zelden GAS.)
Moderne psychiaters spreken hier van "stress - sensibilisatie".
Ofwel: ja amygdala zet heel vaak jouw lichaam in alarm (zoveel angst dat "men" gaat spreken van een angststoornis)
terwijl je in alarm bent, "hoor je eikebomen" omdat je gehoor zo scherp is (...hooggevoeligheid...)
en dat geeft je dan weer aandachtsverlies.
Overleven is een primaire functie, dus op het moment dat je amygdala alarm slaat, laat je lichaam in wezen allerlei andere dingen uit de handen vallen, het enige waar je op mag letten 'van Moeder natuur' is de kwestie "Wat is er loos? Waar is het monster...?" (Vandaar ook dat Moeder Natuur maakt, dat je gehoor zo scherp is, je huid zo gevoelig, etc.) dus dat zou je idd ook als ADD kunnen labelen.

En: als gezegd, minstens al deze stress (= telkens dat bonkende hart, opgetrokken schouders, je ademhaling die verandert, je spijsvertering die 'plat' gaat, je spieren die staan klaar om die topprestatie te leveren....) vreet energie - en dat je daar depressief van kan worden, geloof ik grif.
(Hoewel je mogelijk ook in aanmerking komt voor de optie depressie die het gevolg is van de 'motor' van het trauma door de echtscheiding van je ouders...)
En de stress, je overijverige amygdala aanpakken lijtk me dus de kern van de zaak, (en daarna kun je altijd nog kijken, of er aanvullende dingen nodig zijn).

vanzanten schreef: Er zijn vast vele redenen waarom ik nu weer begin te twijfelen. Een ervan is in elk geval dat ik hoor dat mijn ex nu een uitbundig leven leidt met veel vrienden en vriendinnen. Ik krijg daardoor het gevoel dat zij een veel beter voorbeeld voor de kinderen is dan ik.
Vroeger of later kan het goed zijn om eens te kijken "wat daar achter zit". Denkbaar voel je een vaag soort jalouzie: als ik nou al die rottige angst niet had, waar ik ook niet om heb gevraagd of op zat te wachten - zou ik ook wel zo'n soort leven willen hebben...
vanzanten schreef: ik heb het er met de kinderen over gehad en gevraagd of ze zouden willen dat ik heel anders zou doen (bv. veel meer met ze ondernemen), maar ze zeggen dat ze dat helemaal niet nodig vinden.
Hiephoi, op verwijdering tov. je kinderen zit je niet te wachten.
Maar de vraag zelf is natuurlijk ongelofelijk tricky: kinderen zijn doorgaans heel loyaal aan hun ouders. Dus denkbaar hebben ze zich "neergelegd" bij iets van "Papa is nu eenmaal zo" (op zich een reden tot vreugde) maar of je deze uitspraak nou tot wet moet verheffen "Mijn kinderen vinden mij nu goed zoals ik ben dus ik ga niet veranderen" - dat is het nou ook weer niet.

vanzanten

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 11:56

Hoi Janneke,

Wat een geweldige uitgebreide reactie! Dat van die amygdala is helemaal nieuw voor me. Waarom heeft een hulpverlener het daar nooit over? En je zegt dat er wel degelijk wat aan te doen is. Je noemt onder meer EMDR, maar ik dacht dat dat alleen bruikbaar was als je heel specifiek 1 ding hebt meegemaakt wat ze aan kunnen pakken? Heb jij ervaring met een van de drie dingen die je noemt: emdr, somatic experiencing of gespecialiseerde kinesiologie? Ik heb in het verleden ook allerlei alternatieve dingen gedaan (soms kort, soms lang), maar ik kan niet zeggen dat me dat veel verder heeft gebracht. Dat is trouwens ook wel onderdeel van wat me nu een beetje paniekerig maakt: ik heb therapie geprobeerd, ik heb alternatieve dingen geprobeerd, ik heb pillen geprobeerd en eigenlijk voel ik me weer (of nog steeds) net zo slecht als 25 jaar geleden. Hoe bepaal je in Gods naam waar je je volgende stap moet zetten? Therapie en zelfhulpgroepen kunnen nooit kwaad, dus dat ga ik zeker doen. Voor de rest sta ik overal voor open, maar ik kan (gezien mijn financiele toestand) niet zomaar overal aan beginnen helaas.....

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 13:52

vanzanten schreef:Hoi Janneke,

Wat een geweldige uitgebreide reactie! Dat van die amygdala is helemaal nieuw voor me. Waarom heeft een hulpverlener het daar nooit over?
Tja, daar zeg je nou eens wat: dta nspa ik dus ook niet...
vanzanten schreef:En je zegt dat er wel degelijk wat aan te doen is. Je noemt onder meer EMDR, maar ik dacht dat dat alleen bruikbaar was als je heel specifiek 1 ding hebt meegemaakt wat ze aan kunnen pakken? Heb jij ervaring met een van de drie dingen die je noemt: emdr, somatic experiencing of gespecialiseerde kinesiologie?
De somatic experiencing staat op mijn lijstje (voor als het nog een keer nodig mocht zijn...)
De andere 2 heb ik zeer positieve ervaringen mee.
Mbt. emdr is er idd het hardnekkig misverstand (ook bj hulpverleners!) dat het aidd alleen bij 1 specifiek ding zou werken. (Gezien het verhaal over de amygdala, en het verhaal over "stres sensibilisatie" zou dat helemaal niet logisch zijn - en het is ook idd niet zo.) Makkelijk is ook: emdr is compleet regulier. (gespecialiseerde kinesiologie kreeg ik wel terug van de verzekering, maar wel via de aanvullende polis.)
Wat wel zo is: emdr is momenteel in NL de 1ste therapie van voorkeur bij mensen die een gelukkige jeugd hebben gehad, veel vriendne hebben (etc.etc.) en dan bijv. een autoongeluk meemaken. In 3 sessies emdr is het dan klaar.

Bij mensen die veel complexere dingen hebben meegemaakt, gaat een en ander wat anders in het werk. eerst moet je "heipalen slaan", zodat je niet 'met je voeten in het moeras staat', maar stevige grond onder de voeten hebt. Concreet: allerlei oefeningen, informatie, tips, experimenten om jezelf te kunnen kalmeren, te kunnen troosten, jezelf gerust te kunnen stellen etc.etc. Als dat allemaal loopt, en dus in je gewone dagelijkse leven veel minder stress is, ga je emdr doen, op je rotste herinnering. (Dat is een regel van emdr: "aangezien de ervaring leert, dat het rotste sowieso komt" kun je maar beter met het rotste beginnen.) Liefst, terwijl je dus met je behandelaar afspreekt, dat er een sessie is op maandag, op woendag en eventueel op vrijdag. (Lukt het iet, de rotste herinnering in 1 sessie de nek om te draaien, dan ga je gewoon op woensdag verder en als dat nodig is, ook op vrijdag.) Dan eventueel een pauze - en daarna doe je iets vergelijkbaars op een andere, ook heel rotte herinnering. Mijn peute begon, met mij in het eerste gesprek te vragen of ik wilde nadenken over "een top 10" van rottigeheden die ik graag kwijt wilde. (Let wel: het kan zijn, dat 1 of 2 dingen al werkend "meekomen" en het kan zijn, dat 1 ding ut 4 zaken blijkt te bestaan.)
Heb je de nare herinneringen afgewerkt, dan ;) ben je nog niet klaar, dan kijk je samen naar het heden en de toekomst: hoe makkelijk doe je dingen "in het hier en nu"...? Kun je jezelf voorstellen, terwijl je "een leuk leven hebt"....? (Uiteraard, dat leuke leven kun je tegen die tijd concreet invullen, dan helpt het vaak ook beter.) Soms is dat een relaxte afsluiting - maar soms kom je daar ook nog 'addertjes onder het gras' tegen.

vanzanten

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

07 mei 2012 19:54

Hoi Janneke,

Ik heb je bericht een paar keer herlezen en vraag me toch echt af wat ik dan in zo'n EMDR-therapie zou moeten aandragen als mijn probleem. Ik kan me niet herinneren dat er echt één ding is dat traumatisch voor me is geweest. Ja, dat ik door de ruzie die mijn moeder altijd met mijn vader maakte verlatingsangst heb ontwikkeld en alle vrouwen in mijn leven heb zien vertrekken, maar dat lijkt me een weinig specifiek trauma.

Mijn belangrijkste probleem is misschien wel dat ik niet goed weet wat mijn probleem is. Ik heb niks te klagen voor mijn gevoel, maar voel me toch altijd gespannen, zenuwachtig en (nu dus) depressief. Misschien moet ik eerst eens een paar sessies van de zelfhulpgroep gaan bijwonen, om te kijken of ik erachter kan komen wat me nu eigenlijk dwars zit. Dan kan ik daarmee iets met EMDR gaan doen.

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

08 mei 2012 08:37

vanzanten schreef:Hoi Janneke,

Ik heb je bericht een paar keer herlezen en vraag me toch echt af wat ik dan in zo'n EMDR-therapie zou moeten aandragen als mijn probleem. Ik kan me niet herinneren dat er echt één ding is dat traumatisch voor me is geweest. Ja, dat ik door de ruzie die mijn moeder altijd met mijn vader maakte verlatingsangst heb ontwikkeld en alle vrouwen in mijn leven heb zien vertrekken, maar dat lijkt me een weinig specifiek trauma.
Hm, er zijn verschillende invalshoeken mogelijk. Belangrijk bij emdr is wel, om zaken concreet te houden. (Geldt vaak ook voor andere therapieen, trouwens.)
Dus zoiets als: "Hoe mijn moeder ruzie maakte met mijn vader, dat was heel akelig voor mij" - en dan piepkleine stukjes scene "invullen" (bijv. wat ze *een* keer zei, hoe ze er bij keek; eventueel de reacties van je vader - en hoe dat op dat moment voor jou was (bijv. je voelde je bang, je maag draaide zich om, dat soort dingen) en hoe je je *nu* voelt, als je daar aan terugdenkt.
Ik geloof grif, dat je daardoor verlatingsangst hebt ontwikkeld, maar bij emdr kan het belangrijk zijn, dat woord 'verlatingsangst' even te laten voor wat het is en er iets concreets van te maken: bijv.: "Als ik denk, aan een relatie aangaan, krijg ik het benauwd, ergens verwacht ik, dat ik - net als vroeger - .... (bijv. te maken ga krijgen met volstrekt onredelijke eisen waar ik toch niet aan kan voldoen)"

In NL worden wel de woorden "émdr linksom en rechtsom" gebruikt. Linksom gaat over een x aantal nare zaken in je verleden (plat gezegd: de top tien akelige herinneringen); rechtsom gaat over "een patroon" (zoals je verlatingsangst, of depressie, of wat er telkens aar mis ging, zodat "er weer een vrouw uit jouw even vertrok" - noem maar op, iets dat regelmatig terugkeert)
en daarbij zoek je dan hetzij de oudste gebeurtenis, waarbij dat patroon tevoorschijn kwam, hetzij de krachtigste (...pijnlijkste...) keer dat het patroon zich liet zien.
vanzanten schreef:Mijn belangrijkste probleem is misschien wel dat ik niet goed weet wat mijn probleem is. Ik heb niks te klagen voor mijn gevoel, maar voel me toch altijd gespannen, zenuwachtig en (nu dus) depressief. Misschien moet ik eerst eens een paar sessies van de zelfhulpgroep gaan bijwonen, om te kijken of ik erachter kan komen wat me nu eigenlijk dwars zit. Dan kan ik daarmee iets met EMDR gaan doen.
Met zelfhulp is niets, maar dan ook niets mis...! Gewoon doen, dus.

En dat je weinig te klagen hebt, hm, je bent gelukkig niet verplicht, om eerst tegen het plafond te zitten, voor je hulp mag vragen.
En je hoeft ook niet per se de precieze oorzaak te weten. (Dat je depressief bent, vaak/ bijna altijd gespannen bent, verlatingsangst hebt en weinig gelukkige verhalen kunt vertellen over goedlopende relaties, nou, dat is meer dan voldoende.)
En het "enige" wat je nodig hebt voor emdr, is 1) te voren, dat je jezelf goed kunt troosten, kalmeren, etc.
2) aan de hand van *iets naars* 6 concrete vragen kort kunt beantwoorden. Is er een beeld, dat dit nare representeert...? Wat denk/ voel je over jezelf in dit beeld...? (bijv.: ik ben machteloos, of ik snap niet wat ze van me willen, of ik ben in gevaar, of het is vast mijn schuld, etc.etc.) Wat zou je liever willen denken/ voelen over jezelf...? (Ik ben een prima vent, de ellende is gelukkig over, ik kan liefde geven en ontvangen, dat soort dingen) Als je aan dat nare beeld en die gedachten over jezelf denkt, welke emotie komt dan nu op...? Op een schaal van nul tot 10, nul is prettig neutraal en tien is zo verschrikkelijk als maar zijn kan - hoe rot voelt dit...? En wat voel je nu in je lichaam...? (Draaiende maag, of handen die vuisten worden, of koud zweet, of...)

vanzanten

Re: Is het normaal om te leven zoals ik leef?

08 mei 2012 13:41

Hoi Janneke,

Ik vind het ontzettend lief dat je zo uitgebreid de tijd neemt om me advies te geven! Na je uitleg heb ik het idee dat ik er toch wel iets mee kan met EMDR. Ik zal het de psychiater voorleggen zodra ik mijn eerste afspraak heb (de 29e pas).

Vandaag ben ik voor de eerste keer naar de zelfhulpgroep geweest. Dat is best zwaar eerlijk gezegd! Ik ben er gewoon moe van, waarschijnlijk ook doordat het de eerste keer was. De leidster vond ik wel een beetje erg zweverig en in peutentaal spreken, maar je kunt niet alles hebben. Het was in elk geval fijn te merken dat je niet de enige bent met rare gedachtenkronkels (en zelfs dat het nog veel erger kan!).

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”