Erik90

Erik de Weerwolf

03 apr 2012 14:17

Hallo allemaal,
Hieronder heb ik een enorme lap met oeverloos gezwam neergezet dat zo'n beetje mijn leven moet zijn.
Ik zit behoorlijk in de put en om het vooral voor mezelf een beetje op een rijtje te krijgen heb ik alles uitgetypt.
Ik zou het zeer op prijs stellen als jullie dit even doorlezen en misschien kunnen afsluiten met een mening, tip, vraag of een opbeurend woordje. Alvast bedankt!



Ik ben Erik. Ik ben een jongen van 21 jaar, woonachtig in een middelgroot dorp in het zuiden van Nederland.

Gezinssituatie:
Ik ben de jongste in een gezin van vier. Ik heb een broer van 31, een zus van 29 en een tweelingbroer van uiteraard 21. Ondanks deze grote leeftijdsverschillen hebben we dezelfde ouders. Mijn zus is getrouwd en woont niet meer thuis. Mijn broers echter wel. Mijn ouders meerekenend zijn we dus met zijn 5en. Ik voel me anders dan mijn familie. Mijn ouders zijn vrij ‘simpel’ en zijn vaak wat wantrouwig naar de rest van de wereld. Ik ben de ‘slimste’ thuis en ben veel ambitieuzer dan de rest van mijn familie. ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ is een veel gehoorde spreuk thuis. Ik heb het thuis prima naar mijn zin, maar zonder me regelmatig af. Ik zie hen eigenlijk meer als huisgenoten dan als familie. Begrijp me niet verkeerd, ik hou wel degelijk van ze, we zijn alleen niet zo hecht.

School:
Ik volg Opleiding X op een hogeschool. Hier zit ik al bijna 5 jaar en heb het 3e schooljaar nog steeds niet afgerond. Ik kan me krijg niets uit mijn vingers. Ik lever geen producten. Dat heb ik nooit gekund, op de havo ook al niet. Geen uitstelgedrag, maar afstelgedrag. Disciplinekwestie? Ik heb nooit huiswerk gemaakt, ik kon me daar nooit toe zetten. En het wordt steeds erger. Het stropt. De basisschool doorliep ik met enkel 8en en 9s, het enige probleem was dat ik wat terughoudend was. Ik had eigenlijk een jaar door moeten kleuteren. Ik was te kinds, te speels, te jong, hoe je het ook wil noemen. Maar ik kon in groep 1 al lezen, dus de school zei dat het beter zou zijn dat ik geen extra kleuterjaar zou hebben. Een jongen met een dergelijke intelligentie zou immers niet geremd moeten worden. Na een cito-uitslag van 549 ging ik havo/vwo doen. Dat niveau kon ik gemakkelijk aan, alleen het zelfstandige (in hoeverre daar sprake van is in de brugklas) vond ik erg moeilijk. In mijn havotijd haalde ik enkel zesjes en heb geen enkel jaar over moeten doen. Ik was druk. Zenuwachtig druk, geforceerd druk. Ik had goede vrienden. Thuis was/ben ik vooral rustig, stil en gesloten.
Als jongen van 16 kwam ik op het HBO. Alles ging zelfstandig en ik kon dat helemaal niet aan. Zoals hierboven al staat vermeld kreeg ik bijna niks uit mijn vingers. Stress op en top, maar mezelf nooit er toe kunnen zetten om ook daadwerkelijk iets te doen. Concentratie ook erg slecht. Ik duwde een denkbeeldige berg vooruit, die alsmaar groter werd. Met alles.
In 2009 liep ik vast tijdens mijn stageperiode. Juist in deze tijd (verslagen e.d.) wordt er erg veel zelfstandigheid verwacht en ik zakte genadeloos door de mand. Tel daar mijn twijfels bij de opleiding bij op en het plaatje was compleet. Ik produceerde niks en kwam op den duur zelfs niet meer opdagen. Ik stond op het punt om te stoppen met de opleiding. Via de decaan heb ik een assertiviteitstraining gevolgd en een studiekeuze-3-daagse. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie om alsnog door te gaan met Opleiding X. Na een half jaartje ‘rust’, waarin ik voor mijn zelfvertrouwen bij een psycholoog ben geweest, ben ik opnieuw begonnen aan mijn stage, die ik met veel hangen en wurgen wist te halen. Het enige dat eigenlijk veranderd was dat ik weer gemotiveerd was om de opleiding te doen, ik had een doel. Het productiviteit-probleem was er echter nog steeds en ik liep nog een extra jaar vertraging op omdat ik simpelweg teveel vakken open had staan en dus te weinig studiepunten had om aan het volgende jaar te mogen beginnen. School stropt me nog steeds. Ik sta stil, terwijl alles doorgaat. Ik kan niet vooruit en wil niet achteruit. Stoppen betekend een andere opleiding. Werken is geen optie. Ik ben niet iemand om met de handen te werken, maar met het hoofd. Maar een andere opleiding betekent nog minimaal 4 jaar school. Dat wordt mn dood. Het liefst maak ik die laatste anderhalf jaar af, maar ik twijfel sterk of dat me gaat lukken.

Depressief:
Al zolang ik me kan herinneren spookt zelfmoord in mijn hoofd. Dat wil niet zeggen dat ik er actief mee bezig ben, maar ik leef mijn leven als het laatste hoofdstuk van een boek. Soms als ik somber ben en even alles tegen lijkt te zitten, sla ik door. Dan lijkt het plotseling alsof alle verhaallijnen stoppen. Alsof het script is afgelopen. Alsof ik niet ben bedoeld om langer te leven dan die dag. Ik doe geen daadwerkelijke zelfmoordpogingen, maar overweeg ze wel degelijk. Niet dat ik walg van mezelf, of mezelf minder vind dan anderen. Ik ben een leuke jongen, spontaan, zie er best goed uit, heb goede vrienden, een gezellig uitgaansleven, heb leuke relaties gehad en speel een bovengemiddelde noot op de gitaar. Ik vind mijzelf niet minder dan anderen, ik acht het leven in het algemeen gewoon ongeschikt. Ik ben een pessimist. Het leven doet meer pijn dan plezier. Althans, het negatieve weegt zwaarder dan het positieve. Als de wereld vergaat, is iedereen beter af. Depressief ben ik niet zo vaak. Tussen de 1 a 3 keer per maand en dan alleen ’s avonds tot ik slaap en de volgende dag is alles vaak weer voorbij. Ik ben dan mezelf niet, en kan later mijn gedachtengang ook niet meer terughalen. Ik vergelijk mezelf een beetje met een weerwolf. De laatste tijd ervaar ik het ‘depressief zijn’ anders dan voorheen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik er voorbij schiet. Ik voel me dan niet meer verdrietig, boos of moedeloos, maar het lijkt zelfs of ik mijn gevoel en emoties uitschakel. Ik denk dan heel diep, en bedenk de meest diepgaande theorieën, zonder dat mijn hersens ze ook daadwerkelijk kunnen vertalen. Het lijkt dan echt of ik gek wordt (de grootste genieën zijn de grootste gekken zeggen ze wel eens). Zo stom, maar ik heb het gevoel alsof ik dan in andere dimensies denk, in de wereld van oplossingen. Zo heb ik dan ook het idee dat er een soort van waarheid bestaat. Een optimist is blind, ziet de waarheid niet en hoeft die waarheid ook helemaal niet te zien. Een pessimist ziet die waarheid wel, maar wordt vertroebeld door de emoties en gevoelens die hij niet wil voelen. Het gezegde ‘een optimist is een slecht geïnformeerde pessimist’ krijgt opeens een extra lading. Alsof meningen, gevoelens en emoties het ons alleen maar moeilijker maken om de waarheid in te zien. Hoe stom het ook is, de ‘simpelste’ mensen lijken vaak een zorgelozer bestaan te leiden.

Anne:
Anne is de dochter van Jan, mijn muziekpapa. Hij haalde mij in verschillende bandjes. Anne is in februari 2012, na een gruwelijke lijdensweg, aan de gevolgen van kanker overleden. Ze heeft slechts 24 jaar oud mogen worden. Ik kende Anne nauwelijks, maar met mijn depressiviteit in het achterhoofd vond ik het erg moeilijk om haar te zien vechten. Ik vond het ronduit kut om te zien dat dat gezin langzamerhand kapot ging, terwijl ik soms de gedachten had zelf uit het leven te kunnen stappen. Het is allemaal zo oneerlijk. Ik voelde me niet jaloers, echt niet, ik vond het vreselijk. Ik voelde me echter wel een lul. Hoe durfde ik van die gruwelijke gedachten te hebben, terwijl Anne ontzettend levenslustig was en samen met haar familie tot het laatst heeft gevochten, gestreden om er nog iets van te maken. Dat contrast deed me pijn. Het is natuurlijk een dwaze gedachte die nergens op slaat, maar ik heb me schuldig gevoeld. Schuldig voor haar ziek zijn, schuldig voor haar dood. Ik praatte hier met niemand over. Later besefte ik pas hoe erg ik hiermee gezeten heb.

Lieke:
Begin december 2011 kreeg ik een relatie met Lieke. Het ging erg vlug allemaal. Het was meteen raak, meteen een dijk van een relatie. Nooit geloofde ik in de ware, maar ik had haar toch gevonden. Het klopte helemaal. Het klikte met iedereen van de familie. Vanaf dag 1 leek het alsof het altijd zo geweest was. Ik had 100 met haar kunnen worden, zij het niet dat ze het na 3 maanden al uit maakte. Het vlammetje was uit, ze was al een tijdje niet verliefd en ik was te afstandelijk en te pessimistisch. Ik was er kapot van. Het begon allemaal heel leuk en vurig en veelbelovend, maar na die eerste maand werd dat minder. Dat viel tegelijk met een drukke schoolperiode en het verhaal Anne. Lieke was even op een 2e plan geraakt, zonder dat ik dat eigenlijk door had. Verwaarlozen is een groot woord, maar ik zag en sprak haar veel minder dan voorheen. Ze dacht dat ik toch niet de jongen was die ze dacht dat ik was. Ze dacht dat ik mijn best deed om haar te krijgen en dat het daarna ‘binnen’ was en achterover kon leunen. Ze zag het echter verkeerd, ik ben de jongen die ik in het begin was, de jongen waar ze verliefd op werd, maar maak haar dat nu maar eens wijs. Toen we nog een relatie hadden, had ik haar eens gebeld tijdens een Einstein-bui. Ze kon me helemaal niet volgen. Ik dan zelf ook niet, mijn hoofd is dan één grote pulp. Ook heb ik haar ooit een sms gestuurd terwijl ik depressief was, waarin ik stond dat ik helemaal niet begreep waarom we in godsnaam een relatie hadden. Ze was vreselijk overstuur en ik heb nog steeds spijt van die actie, niet wetende waarom ik dat toen deed. Saillant detail is dat ik tijdens mijn relatie met Lieke 3 maanden lang nauwelijks hoofdpijn heb gehad. Hoofdpijn heb ik vreselijk veel. Ik heb zo’n beetje alle hoofdpijnen die er bestaan. Migraine, spanningshoofdpijn, uit-mijn-ritme hoofdpijn, clusterhoofdpijn, gewone hoofdpijn en katers. Ik leef op de pijnstillers. In die 3 maanden was ik rustig. Ik heb voorheen nooit vooruit kunnen kijken. Ik heb nooit kunnen zeggen waar ik over een aantal jaar zou staan. Heel stom, maar toen ik Lieke leerde kennen had ik opeens wel een vooruitzicht. Ik zou mijn studie afmaken, een baan zoeken en met haar samenwonen en op den duur een gezin stichten. Het plaatje was compleet. Ze was m’n alles, en dat is ze nog steeds. We hebben nog steeds contact, maar het is duidelijk dat ze het geen herkansing wil geven. Ze is nog wel erg begaan met me en is bezorgd over hoe het nu met me gaat.

Bas:
Bas is een goede vriend van me, degene waarmee ik de laatste tijd het meest close ben. Hij heeft een oogafwijking waardoor zijn hoofd constant zachtjes ‘nee’ schudt. Vroeger is hij hier ongelooflijk om gepest. Nu komt Bas veel zelfverzekerder over, een tikkie arrogant zelfs. Hij weet, net als de rest van mijn vrienden, van mijn depressiviteit. Toen ik laatst in een depressieve bui was heb ik in een groepsgesprek op WhatsApp gevraagd wat de zin van het leven was. Met Bas heb ik vervolgens een persoonlijk gesprek van zo’n anderhalf uur gehad. Ik kan niet meer herinneren waarom ik dat allemaal dacht, maar ik heb de vreselijkste dingen gezegd, dat vrienden en familie me koud laten en dat soort dingen. Sindsdien heb ik met mijn vrienden afgesproken dat wanneer ik even flink depri ben dat ik dan het codewoord ‘weerwolf’ in het groepsgesprek zet. Dan weten ze dat ik even mezelf niet ben. Bas is slim, begripvol en een echte vriend. Hij staat altijd klaar om te praten en steunt me wanneer nodig. Net als Lieke adviseerde hij mij om dit allemaal echt tegen mijn ouders te zeggen. Lieke en Bas hebben ook gezegd dat ik serieus moet overwegen om professionele hulp te zoeken.

Groeten,
Erik

Alle personen in deze tekst heb ik een andere naam gegeven, om zo goed mogelijk in de anonimiteit te blijven.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Erik de Weerwolf

03 apr 2012 20:34

Er vallen mij een aantal dingen op aan je verhaal en ik zal ze hieronder puntsgewijs aangeven. Ik zou graag een reactie zien.

1. Je praat nauwelijks over je ouders/verzorgers en de band die jij met ze hebt. Hoe ben je opgegroeid ? Hoe is de band met je moeder/vader, zijn er dingen gebeurd in je opvoeding die jouw leventje hebben beinvloed ? (scheiding, overlijden, werkeloosheid, geldproblemen, misbruik ?)

2. Het is opvallend te noemen dat je zo uitgebreid over je HBO, je vriendin en vriend vertelt maar zo weinig over je jeugd en hoe die verlopen is behalve dan je schoolprestaties. Waar is het persoonlijke, menselijke contact ? Hoe ging dat thuis ? Je hebt het over simpele mensen die wantrouwig zijn maar hoe ging dat dan ? Wat bedoel je daarmee ?

3. Je bent een hele slimme jongen (misschien wel hoogbegaafd) maar sociaal emotioneel ben je gelijk aan je leeftijdsgenootjes. Dit breekt je volgens mij erg op in je hele schooltijd. Je moet telkens door je IQ voldoen aan sociaal emotionele standaards voor oudere kinderen terwijl jouw hersenen nog lang niet zover zijn met ontwikkelen. Je mist een aantal essentiële vaardigheden als plannen, organiseren, discipline. Met alleen een hoog IQ kom je er niet. Je moet noodgedwongen door dit grote verschil in IQ en sociaal emotionele ontwikkeling een pas op de plaats maken in je studie. Je trekt het niet meer. Het lijkt er op alsof je psychisch uit elkaar getrokken wordt door je hoge IQ en je werkelijke leeftijd/hersenontwikkeling. Je lijkt dan ook wat door te draaien en te vervallen in vreemdsoortig (gedesorganiseerd) gedrag (vreemde gedachten, sterk rationaliseren/redeneren, een soort chaos/pulp in je hoofd met enkel maar denkgedrag). Ik mis de emotie in je verhaal. Hoe voelde je ? Had je sociale contacten ? Wat gebeurde er op stage ?

4. Ik denk dat je depressieve gevoelens komen door de grote scheur in bovenstaand verhaal. Ik denk ook dat je weinig binding, steun en begeleiding had van je omgeving. Mensen die je begrepen, die je konden helpen om de benodigde studie vaardigheden te leren, je gebrek aan zelfstandigheid te compenseren en je dat aan te leren. Had je steun ? Hulp ? Begeleiding ? Als je zegt dat je ouders simpele mensen waren, neem ik aan dat je geen beroep op hen kon doen ? Moest je het dan allemaal maar uitzoeken ? Stond je er alleen voor ? Hoe ging je puberteit ?

5. Het schrille contrast met het overlijden van Anne en jouw schuldgevoelens hierover maken het voor jou dan nog pijnlijker allemaal. Reken dat schuldgevoelens heel erg veel energie kosten en je alleen pijn opleveren. Het helpt je niet om je schuldig te voelen, het maakt je kapot, je lijdt er onder en dat helpt niemand. Je kan er beter mee ophouden want het brengt Anne niet terug en maakt jou enkel depressief.

6. In je relatie met Lieke zie ik een jongeman die in de relatie helemaal opbloeit. Je schrijft dat je totaal geen last meer had van hoofdpijnen. Dat zegt mij dat je hoofdpijnen dus psychisch somatisch waren/zijn. Kennelijk ontstaan er bij jou zulke spanningen/stress dat je er continu hoofdpijn van krijgt. Toen er door je relatie ontspanning kwam, was je prompt van je hoofdpijn af. Jammer dat de relatie niet liep zoals je had gehoopt. De feedback die je ex je geeft is wel iets om uit te diepen. Wat was de reden voor haar om te zeggen dat je er weinig moeite meer voor deed toen je ze uiteindelijk "had" ? Daar zit een verhaal achter. Waar leidde zij dat uit af. Hoe was jouw gedrag in die relatie ? Was er sprake van gezamenlijke activiteiten, intimiteit, dingen delen met elkaar ? Of bleef het oppervlakkig bij uitgaan, stappen en seks ?

7. Fijn dat je in Bas zo'n goede vriend hebt en dat Lieke je ook nog steeds een warm hart toe draagt. Een sociaal netwerk is erg belangrijk voor mensen. Ik denk ook dat je professionele hulp nodig hebt want ik zie een depressieve inslag in je manier van denken en ik vind je denken soms verward en wat in de overload zitten. Je mist ook vaardigheden in je gedrag als het gaat om doorzettingsvermogen en zelfstandigheid. Tevens heb je last van keuze stress als het gaat om je opleiding/werken etc.
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Radius
Berichten: 827
Lid geworden op: 05 aug 2011 21:53

Re: Erik de Weerwolf

16 apr 2012 15:25

Het spijt me van je verliezen en dat je je zo vervelend hebt moeten voelen. Het verleden heeft een zichtbare impact op je gehad en ik denk dat er klappen nog niet verwerkt zijn. Zou je hier eens met een buitenstaander over willen praten? Een therapeut, paragnost of wat dan ook werkt voor je? Als je verleden in je hoofd op orde is kan je je beter op het heden en de toekomst concentreren. Ik denk dat je daar veel baat bij kan hebben, ook bij het eventueel hervatten van opleiding of werkzaamheden. Als je jezelf op orde krijgt kan je eindelijk wat met je talenten gaan doen. Sterkte en succes!
Neem weg, de sluier van illusie
Neem waar, de vreugde in het absolute

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”