DaniCR

Te onzeker om me waardig te voelen

23 mar 2012 13:13

Beste allemaal,

Express geen "even voorstellen" bericht.. maar gelijk to the point.
Ik heb namelijk zeer sterk de drang om NU mijn verhaal kwijt te moeten.
Uit ervaring weet ik dat ik van die momenten gebruik moet maken, want misschien denk ik straks; "ach laat maar".
Misschien dat ik me eventueel (dmv positieve drive en ervaringen) later nog voorstel.
Natuurlijk zal ik in dit bericht ook het 1 en ander vertellen over mezelf.

Ik ben een vrouw van 23 en ik zit met een probleem.
Een probleem dat mijn leven in z'n greep houdt en waar ik (bijna) iedere dag tegen aanloop.
Ik heb een turbulente jeugd gehad, met een aantal traumatische ervaringen die mij gevormd hebben tot wie ik vandaag ben.
Zo heb ik altijd het gevoel gehad dat ik iets mis als persoon en dat ik minder ben dan anderen.
Vooral familie heeft mij dat gevoel gegeven.. Ik kwam immers uit een gebroken gezin met 2 alcoholistische ouders die het zelf al lastig vonden rechtop te blijven staan in deze maatschappij.
WAT moest er nou van mij terechtkomen moeten zij gedacht hebben.
Toch heb ik vóór mijn echte volwassen worden nooit echt problemen gehad.
Ik voelde me sterk en in mijn hoofd en wist ik dat ik alles kon bereiken wat ik maar zou willen.
Ik heb een pracht van een moeder waarbij ik ben opgegroeid, maar helaas was het leven voor haar ook vallen en opstaan waardoor zij mij niet goed kon leren hoe je zwakke momenten kon voorkomen.

Toen ik 17 was vertrok ik uit mijn ouderlijk huis en trok in bij mijn vriend die 7 jaar ouder was.
Na een jaar begon ik te merken dat er dingen en onzekerheden naar boven kwamen.
Ik had daar nu de tijd voor want ik was niet meer zo intensief bezig met de situatie van mijn moeder.
Ik raakte langzaam maar zeker in een depressie.. ging daar wel mee naar de dokter en kreeg Venlafaxine 37.5 voorgeschreven icm therapie.
Na deze therapie een tijdje te hebben gevolgd zag ik er het nut niet van in.. Ik ging mij daardoor niet echt beter voelen en de medicijnen deden beter zijn werk dus ik ben daar mee doorgegaan.
Maar ik begon ook te drinken... dat begon met af en toe een wijntje, maar groeide al gauw uit tot dagelijks een fles wijn per dag, daarbij rookte ik ook dagelijks jointjes.
Je kunt je wel voorstellen dat ik vaak erg van de wereld was.
Mijn vriend werkte altijd en mijn depressie werd groter en groter.
Er waren ook invloeden van buitenaf die mijn depressie in stand hielden.
Zo trok ik het me heel erg aan dat mijn oudere broer ook zeer instabiel in het leven stond en had mijn moeder ondertussen al 3 keren gevonden na een zelfmoordpoging.
Na ongeveer 4 jaar vond ik het genoeg geweest.. ik moest weer in therapie.. want ditging zo langer niet, ik moest dingen leren loslaten en vooral de angst om mijn moeder te verliezen was te groot om mee door te lopen.
Ik heb toen zelf voor een 2elijns psycholoog gekozen.
Terwijl ik mijn medicijnen doorslikte ging ik iedere week op gesprek bij deze meneer.
Ondanks dat er twijfels waren of 2elijn psychologie wel voldoende was om mij erboven op te helpen heeft dit uiteindelijk toch zijn werk gedaan.
Ik vond het heel erg fijn om op een wat luchtigere manier over mijn gevoel en problemen te praten.
Ik wist dat diep ingaan op mijn verleden en pijn teveel zou worden.
Ik dacht; "help mij gewoon in het NU, ik moet met de toekomst verder.. en niet met het verleden".
Na 9 sessies veranderde mijn kijk op mijn leven.
Ik was in staat om dingen los te laten en verder te gaan met mijn eigen leven.
Dit is nu ongeveer 2 jaar geleden en ben intussen gestopt met de drank en de drugs.
Tijdens mijn depressie had ik ondergewicht, ik woog 50kg terwijl ik 60kg moest wegen.. na mijn depressie ben ik 25 kg aangekomen waardoor ik nu 75kg weeg en overgewicht heb.. ook daardoor voel ik me verschrikkelijk onzeker.

In de tussentijd heb ik een leuke baan gevonden, en was blij met een hoop dingen die mij toekwamen.
Ik denk dat ik het uitstraalde...
Ik ben sinds een half jaar op eigen kracht gestopt met mijn medicijnen en dat gaat tot zover prima.
Ik werk sinds 1 jaar op een psychogeriatrische afdeling van een woon/zorg centrum voor ouderen.
Nog nooit eerder heb ik het gevoel gehad zo mijn zorgzame kanten kwijt te kunnen.
Ook mijn collega's waren vol lof en zagen mij als een vrolijk huppeltje dat hard kon werken en alles op een positieve manier bekeek.
Toch was ik diep van binnen intens onzeker.
Niet zozeer over mijn uiterlijk maar meer over de persoon die ik ben.

Gedachten als:
"Wat zou die ene collega van mij vinden".
"Zouden ze mij wel aardig vinden".
"Vraag ik soms teveel".
"Waarom kijkt die collega zo gek naar me".
"Ze kunnen mijn gevoel aflezen".
"Ik voel me minder dan die ene collega".
Waren toen al aan de orde van de dag.

Toch deed ik mij voor als iemand die precies wist wat hij wou.
En natuurlijk was ik daardoor erg stil en durfde niet gauw iets te zeggen of voor mezelf op te komen.
Omdat ik puur van binnen eigenlijk helemaal niet stil en verlegen in elkaar zit brak mij dat soms op.
Dansen naar de schoenen van mijn collega's koste mij minder moeite dan ergens mijn ongenoegen over uitten en vervolgens 3 dagen van slag zijn om de onzekerheid te handelen die daaruit voortkwam... want straks vindt niemand mij mee aardig!

Toch ging het p het werk goed en waren de meeste collega's ontzettend op mij gesteld.
Er zijn collega's geweest die mij echt letterlijk hebben gezegd;

"Meis, je kan het.. je hoeft niet alles te pikken en wees niet zo onzeker".
Makkelijker gezegd dan gedaan.
Ondanks alles is mij 3 maanden geleden de opleiding verzorgende IG aangeboden, en omdat ik eindelijk de kans kreeg om serieus wat van mijn leven te maken heb ik die kans met beide handen aangepakt.
Maar heb het gevoel dat ik het heb onderschat.
Mijn onzekerheid is nu nog groter.. en heb moeite met het bij blijven op school.
Ik heb het gevoel het niet te kunnen.. want als ik het nu al niet aankan... wat dan over 2 jaar.
Ik merk dat ik daardoor weer heel geleidelijk hetzelfde gevoel terugkrijg als in mijn depressie.
Het voelt als een mokerslag... het voelt als terug bij af zijn.
Mijn gevoel van eigenwaarde daalt met de dag.
Het is nieteens meer de vraag of ik er wel of niet mag zijn... mijn gevoel is daar al over uit.
Je kunt het niet.... soms heb ik een hele kleine piek, door dat ene kleine complimentje van bv een collega waardoor ik denk weer alles aan te kunnen.. maar vaak is dat van korte duur.
Steeds meer collega's gaan dit zien aan mij.. en ik schaam me daarvoor.
Ik schaam me diep voor het feit dat ik me wederom zo kwetsbaar opstel... dat wil ik helemaal niet maar weet echt niet hoe ik dit gedrag moet omgooien.
Ik vraag me af f ik misschien teveel hooi op mijn vork heb genomen door te starten met de opleiding.. maar ik moet toch een keer beginnen.
Ik voel me somber de laatste dagen... mijn onzekerheid neemt de overhand.
Ik schuil niet meer in alcohol en drug waardoor ik blijf dromen snachts.
Om de 2 uur word ik wakker.. lig dan een uur te woelen..val dan weer in slaap en begin dan rustig aan mijn volgende nare droom.
De laatste dagen kan ik alleen maar huilen.. ik ben moe en heb geen levenslust.
Als ik in de spiegel kijk zie ik een onzeker propje.. en vraag me af hoe ik hier nu weer uit kom.
Ik ben het zo ontzettend zat mij zo te voelen... laat me nu gewoon genieten van het leven en DURVEN te zeggen en te uitten waar ik voor sta.
Ik WEET dat ik dat in me heb, maar doordat ik dat onderdruk om het feit dat ik bang ben voor wat anderen van mij zullen denken zeg ik maar niks.. en hou ik mijn mening voor me.

Ik ben een ontzettend gevoelsmens, alles wat ik doe doe ik met gevoel.
Ik ben alleen bang dat mijn gevoel niet altijd klopt met wat zich in de werkelijkheid afspeelt.
Toch vind ik het ontzettend moeilijk om me dat te beseffen... dat ik blij mag zijn met wie ik ben.

Zijn er meer mensen die leven met zulke intense onzekerheid?
Hoe gaan jullie hiermee om?
Heeft er iemand misschien wat tips voor me.. ?

Ik wens jullie een fijne dag.

Groetjes

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Te onzeker om me waardig te voelen

23 mar 2012 21:54

laat me nu gewoon genieten van het leven en DURVEN te zeggen en te uitten waar ik voor sta.
Ik WEET dat ik dat in me heb, maar doordat ik dat onderdruk om het feit dat ik bang ben voor wat anderen van mij zullen denken zeg ik maar niks.. en hou ik mijn mening voor me
Je bent dus eigenlijk bang dat je er niet bij hoort, niet deugt, dingen niet goed doet, en al die dingen horen bij het fenomeen primaire afweer. Door je onstabiele opvoeding, met twee alcholisch verslaafde ouders is alles onvoorspelbaar en instabiel, wist je waarschijnlijk als kind nooit waar je aan toe was. De ene keer was het "veilig", misschien zelfs liefdevol en geborgen en de volgende keer kon eenzelfde situatie wellicht explosief zijn, of ben je aan je lot overgelaten, wist je niet waar je aan toe was. Kortom jij hebt wisselende reacties gekregen op eenzelfde soort gedrag/situaties. En omdat het zo wisselend was en onzeker was allemaal maakte het dat je nooit echt wist waar je aan toe was. Je hebt dus geleerd dat je nooit weet of je iets nou goed deed of niet, of iets goed zou vallen bij een ander of niet, of iets gewaardeerd werd of niet. De kaders waren niet helder, de structuur was niet duidelijk. Er was geen stabiele situatie en dat maakt een volwassene onzeker, angstig en niet echt vol vaardigheden en zelfvertrouwen.
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Te onzeker om me waardig te voelen

23 mar 2012 22:55

DaniCR schreef: Ik heb toen zelf voor een 2elijns psycholoog gekozen.(...)
Ik vond het heel erg fijn om op een wat luchtigere manier over mijn gevoel en problemen te praten.
Ik wist dat diep ingaan op mijn verleden en pijn teveel zou worden.
Ik dacht; "help mij gewoon in het NU, ik moet met
Na 9 sessies veranderde mijn kijk op mijn leven.
Ik was in staat om dingen los te laten en verder te gaan met mijn eigen leven.
Dit is nu ongeveer 2 jaar geleden en ben intussen gestopt met de drank en de drugs.
Tijdens mijn depressie had ik ondergewicht, ik woog 50kg terwijl ik 60kg moest wegen.. na mijn depressie ben ik 25 kg aangekomen waardoor ik nu 75kg weeg en overgewicht heb.. ook daardoor voel ik me verschrikkelijk onzeker.
DaniCR schreef:Ik werk sinds 1 jaar op een psychogeriatrische afdeling van een woon/zorg centrum voor ouderen.
Nog nooit eerder heb ik het gevoel gehad zo mijn zorgzame kanten kwijt te kunnen.
Ook mijn collega's waren vol lof en zagen mij als een vrolijk huppeltje dat hard kon werken en alles op een positieve manier bekeek.
Toch was ik diep van binnen intens onzeker.
Niet zozeer over mijn uiterlijk maar meer over de persoon die ik ben.
Hoi DaniCR,
ken je het woord "overleefster"...? Dat is, waar jouw verhaal mij aan doet denken. Op zich was je keuze niet verkeerd, daar gaat het niet om: "help mij gewoon in het NU, ik moet met de toekomst verder.. en niet met het verleden". Maar dat is dus zogezegd overleven.
Niets mis mee - maar "it's just that". Het is een waardevolle fase: je hebt geleerd, om de dranken de drugs te laten staan cheerqd5 je hebt een baan gevonden cheerqd5 waarin je het naar je zin hebt - allemaal heel nuttig en goed.

Maar allerlei patronen uit het verleden zitten er nog. Zoals je zei: "Ik heb een turbulente jeugd gehad, met een aantal traumatische ervaringen die mij gevormd hebben tot wie ik vandaag ben."
En dat je verleden je vormt, tot de persoon wie je bent, dat is prima, maar: dat de traumatische dingen jou voren: NEE. Sterker nog: ls incestvrouw vind ik, dat "laat je verleden los" ergens het slechtste advies is, dat je kunt krijgen. Mijn verleden (met incest en al) heeft mij gevormd. Ik weet, wat dingen zoals machtsmisbuik teweeg kunnen brengen - en dat is nuttige kennis.
Uiteraard: de emotionele lading: die moet/ kun je maar beter kwijt zijn!! (Elke dag gebukt gaan, onder wat incest, machtsmisbrik etc. met je doet - brrrr.)

DaniCR schreef:Toch deed ik mij voor als iemand die precies wist wat hij wou.
En natuurlijk was ik daardoor erg stil en durfde niet gauw iets te zeggen of voor mezelf op te komen.
Omdat ik puur van binnen eigenlijk helemaal niet stil en verlegen in elkaar zit brak mij dat soms op.
Dansen naar de schoenen van mijn collega's koste mij minder moeite dan ergens mijn ongenoegen over uitten en vervolgens 3 dagen van slag zijn om de onzekerheid te handelen die daaruit voortkwam... want straks vindt niemand mij mee aardig!

Toch ging het p het werk goed en waren de meeste collega's ontzettend op mij gesteld.
Er zijn collega's geweest die mij echt letterlijk hebben gezegd;

"Meis, je kan het.. je hoeft niet alles te pikken en wees niet zo onzeker".
Makkelijker gezegd dan gedaan.
Ja, dat is zogezegd overleefstersgedrag.
Enne: binnen bepaalde grenzen: je hebt groot gelijk, om zo te doen.
Als je niet van binnen de stevigheid voelt, die boffers van kinderen meteen mee krijgen in hun opvoeding - maar in plaats daarvan allerlei gewiebel voelt - dan wordt het ook heel belangirijk, dat iedereen je aardig vindt!
Op zich: lief bedoeld "je hoeft niet alles te pikken" (EN de nuchtere waarheid!!!) maar het echte probleem is, het ontbreken van die stevigheid.
En die kun je vast en zeker alsnog krijgen!!!
Of beter gezegd nog: die kun je, met begeleiding etc. zelf leren maken!
DaniCR schreef: Ondanks alles is mij 3 maanden geleden de opleiding verzorgende IG aangeboden, en omdat ik eindelijk de kans kreeg om serieus wat van mijn leven te maken heb ik die kans met beide handen aangepakt.
Maar heb het gevoel dat ik het heb onderschat.
Mijn onzekerheid is nu nog groter.. en heb moeite met het bij blijven op school.
Ik heb het gevoel het niet te kunnen.. want als ik het nu al niet aankan... wat dan over 2 jaar.
Ik merk dat ik daardoor weer heel geleidelijk hetzelfde gevoel terugkrijg als in mijn depressie.
Het voelt als een mokerslag... het voelt als terug bij af zijn.
Mijn gevoel van eigenwaarde daalt met de dag.
Het is nieteens meer de vraag of ik er wel of niet mag zijn... mijn gevoel is daar al over uit.
Je kunt het niet.... soms heb ik een hele kleine piek, door dat ene kleine complimentje van bv een collega waardoor ik denk weer alles aan te kunnen.. maar vaak is dat van korte duur.
Steeds meer collega's gaan dit zien aan mij.. en ik schaam me daarvoor.
Ik schaam me diep voor het feit dat ik me wederom zo kwetsbaar opstel... dat wil ik helemaal niet maar weet echt niet hoe ik dit gedrag moet omgooien.
Ik zou zeggen: neem jezelf hierin serieus en benoem het niet als "gedrag", laat staan, als iets dat somehow "om te gooien" zou zijn. Dit zijn jouw littekens - de kwestie is, die aan te pakken.
Stap 1: wat de boel "triggert" is je nieuwe opleiding. Onzekerheid over of je dit aankan.
Probeer zo snel mogelijk de koe bij de horens te vatten: er zijn psychologen, die zich hebben toegelegd op dingen zoals leren, leerstrategie, leerproblemen, etc.
Als je daar en of meer consulten aanvraagt, kun je wellicht meer duidelijkheid krijgen over die dngen, die op korte termijn te veranderen zijn.
Stap 2: bedenk, dat "stress" en leren elkaars tegenpolen zijn. Dus: als een opleding je bakken en bakken met stress geeft, dan maakt die stress de opleiding veel zwaarder dan feitelijk het geval is. Het is dus zaak, om de stress 'af te bouwen'.
Heb jij 'strategieen' tegen stress...? Is er muziek, die jou laat ontspannen? Kun je genieten van wandelen, mooi weer, lekker douchen, etc.etc.? Heeft die 2e lijns psycholoog daar dingen over gezegd...?
DaniCR schreef:Ik ben het zo ontzettend zat mij zo te voelen... laat me nu gewoon genieten van het leven en DURVEN te zeggen en te uiten waar ik voor sta.
Ik WEET dat ik dat in me heb, maar doordat ik dat onderdruk om het feit dat ik bang ben voor wat anderen van mij zullen denken zeg ik maar niks.. en hou ik mijn mening voor me.
:knuffel: :knuffel:
Ja, die angst voor wat anderen zouden kunnen zeggen, die kan heel gemeen zijn.
Stap 3: draai de angst de nek om. Daar zijn een aantal goede therapieen en technieken voor: somatic experiencing, emdr, gespecialiseerde kinsiologie, hypnose. Schep moed: ook dit zijn vaak geen maatregelen, die jaren duren..!
DaniCR schreef:Ik ben een ontzettend gevoelsmens, alles wat ik doe doe ik met gevoel.
Ik ben alleen bang dat mijn gevoel niet altijd klopt met wat zich in de werkelijkheid afspeelt.
Toch vind ik het ontzettend moeilijk om me dat te beseffen... dat ik blij mag zijn met wie ik ben.
Een boel therapeuten enzo praat helaas nooit over macht.
Prima dat je alles wat je doet, met gevoel wilt doen - maar "gevoel" dat kan nog van alles zijn. Ook je angsten en je instincten kun je benoemen als gevoel. Je angst is in wezen bedoeld, om jou te bescermen. Accoord: angsten doen dat doorgaans erg "conservatief": als het ooit van levensbelang was, dat iedereen goed over jou dacht - dan kan het goed (snik...) zo zijn, dat je angst als het ware nog steeds van jou eist, dat jij er voor zorgt, dat iedereen goed over jou denkt (en ook geen enkel puntje van kritiek zou kunen hebben, want O! Wee!!). Met je logische verstand kun je dat 100x zeggen, dat dat voorbij is (iets wat ik vurig hoop!) - maar je angst trekt zich daar helaas weinig van aan. (Daar heb je dus die speciale tchnieken/ therapieen voor nodig.)
Dus dat in die zin "jouw gevoel over de situatie van vandaag" niet geheel en al klopt met hoe die situatie vandaag nou precies IS - dat kan ik me levendig voorstellen.

Prachtig, dat je zegt van " ik blij mag zijn met wie ik ben" cheerqd5 - maar dat is vrees ik niet het gevoel, dat je mee hebt gekregen uit je jeugd/ opvoeding. In de fase van het overleven is het prima, om jezelf voor te houden dat je idd blij mag zijn met wie je bent - maar dat je dat ook echt in je botten gaat voelen, dat komt pas, als je een stap diepe gaat en die angsten de nek kunt gaan omdraaien.

DaniCR

Re: Te onzeker om me waardig te voelen

26 mar 2012 19:37

Mystica schreef:
laat me nu gewoon genieten van het leven en DURVEN te zeggen en te uitten waar ik voor sta.
Ik WEET dat ik dat in me heb, maar doordat ik dat onderdruk om het feit dat ik bang ben voor wat anderen van mij zullen denken zeg ik maar niks.. en hou ik mijn mening voor me
Je bent dus eigenlijk bang dat je er niet bij hoort, niet deugt, dingen niet goed doet, en al die dingen horen bij het fenomeen primaire afweer. Door je onstabiele opvoeding, met twee alcholisch verslaafde ouders is alles onvoorspelbaar en instabiel, wist je waarschijnlijk als kind nooit waar je aan toe was. De ene keer was het "veilig", misschien zelfs liefdevol en geborgen en de volgende keer kon eenzelfde situatie wellicht explosief zijn, of ben je aan je lot overgelaten, wist je niet waar je aan toe was. Kortom jij hebt wisselende reacties gekregen op eenzelfde soort gedrag/situaties. En omdat het zo wisselend was en onzeker was allemaal maakte het dat je nooit echt wist waar je aan toe was. Je hebt dus geleerd dat je nooit weet of je iets nou goed deed of niet, of iets goed zou vallen bij een ander of niet, of iets gewaardeerd werd of niet. De kaders waren niet helder, de structuur was niet duidelijk. Er was geen stabiele situatie en dat maakt een volwassene onzeker, angstig en niet echt vol vaardigheden en zelfvertrouwen.
Hoi Mystica,

Bedankt voor de reactie.
Heb hem meerdere malen gelezen en hij maakt best indruk.
Het is namelijk zo dat ik wisselende reacties kreeg en niet goed wist waar ik aan toe was.
Dat is het ook... dat ik niet weet hoe mijn boodschap aankomt bij mensen en soms denk ik veel na over de dingen die ik heb gezegd of zeg.
Ik denk de reactie verbaal en non-verbaal van mensen goed te analyseren maar ben erachter dat dit voor mij meestal negatief uitpakt, waardoor ik in "stabiele" toestand twijfel over mijn waarnemingen en gevoelens mbt wat ik gezegd heb en de reactie van anderen.
Ik vind het fijn dat u het in uw reactie zo helder verwoordt, zodat ik de onderliggende gedachten van mijn gedrag ook leer begrijpen en zodoende een manier kan vinden om hier aan te werken.

DaniCR

Re: Te onzeker om me waardig te voelen

26 mar 2012 20:12

Janneke schreef:
DaniCR schreef: Ik heb toen zelf voor een 2elijns psycholoog gekozen.(...)
Ik vond het heel erg fijn om op een wat luchtigere manier over mijn gevoel en problemen te praten.
Ik wist dat diep ingaan op mijn verleden en pijn teveel zou worden.
Ik dacht; "help mij gewoon in het NU, ik moet met
Na 9 sessies veranderde mijn kijk op mijn leven.
Ik was in staat om dingen los te laten en verder te gaan met mijn eigen leven.
Dit is nu ongeveer 2 jaar geleden en ben intussen gestopt met de drank en de drugs.
Tijdens mijn depressie had ik ondergewicht, ik woog 50kg terwijl ik 60kg moest wegen.. na mijn depressie ben ik 25 kg aangekomen waardoor ik nu 75kg weeg en overgewicht heb.. ook daardoor voel ik me verschrikkelijk onzeker.
DaniCR schreef:Ik werk sinds 1 jaar op een psychogeriatrische afdeling van een woon/zorg centrum voor ouderen.
Nog nooit eerder heb ik het gevoel gehad zo mijn zorgzame kanten kwijt te kunnen.
Ook mijn collega's waren vol lof en zagen mij als een vrolijk huppeltje dat hard kon werken en alles op een positieve manier bekeek.
Toch was ik diep van binnen intens onzeker.
Niet zozeer over mijn uiterlijk maar meer over de persoon die ik ben.
Hoi DaniCR,
ken je het woord "overleefster"...? Dat is, waar jouw verhaal mij aan doet denken. Op zich was je keuze niet verkeerd, daar gaat het niet om: "help mij gewoon in het NU, ik moet met de toekomst verder.. en niet met het verleden". Maar dat is dus zogezegd overleven.
Niets mis mee - maar "it's just that". Het is een waardevolle fase: je hebt geleerd, om de dranken de drugs te laten staan cheerqd5 je hebt een baan gevonden cheerqd5 waarin je het naar je zin hebt - allemaal heel nuttig en goed.

Maar allerlei patronen uit het verleden zitten er nog. Zoals je zei: "Ik heb een turbulente jeugd gehad, met een aantal traumatische ervaringen die mij gevormd hebben tot wie ik vandaag ben."
En dat je verleden je vormt, tot de persoon wie je bent, dat is prima, maar: dat de traumatische dingen jou voren: NEE. Sterker nog: ls incestvrouw vind ik, dat "laat je verleden los" ergens het slechtste advies is, dat je kunt krijgen. Mijn verleden (met incest en al) heeft mij gevormd. Ik weet, wat dingen zoals machtsmisbuik teweeg kunnen brengen - en dat is nuttige kennis.
Uiteraard: de emotionele lading: die moet/ kun je maar beter kwijt zijn!! (Elke dag gebukt gaan, onder wat incest, machtsmisbrik etc. met je doet - brrrr.)

DaniCR schreef:Toch deed ik mij voor als iemand die precies wist wat hij wou.
En natuurlijk was ik daardoor erg stil en durfde niet gauw iets te zeggen of voor mezelf op te komen.
Omdat ik puur van binnen eigenlijk helemaal niet stil en verlegen in elkaar zit brak mij dat soms op.
Dansen naar de schoenen van mijn collega's koste mij minder moeite dan ergens mijn ongenoegen over uitten en vervolgens 3 dagen van slag zijn om de onzekerheid te handelen die daaruit voortkwam... want straks vindt niemand mij mee aardig!

Toch ging het p het werk goed en waren de meeste collega's ontzettend op mij gesteld.
Er zijn collega's geweest die mij echt letterlijk hebben gezegd;

"Meis, je kan het.. je hoeft niet alles te pikken en wees niet zo onzeker".
Makkelijker gezegd dan gedaan.
Ja, dat is zogezegd overleefstersgedrag.
Enne: binnen bepaalde grenzen: je hebt groot gelijk, om zo te doen.
Als je niet van binnen de stevigheid voelt, die boffers van kinderen meteen mee krijgen in hun opvoeding - maar in plaats daarvan allerlei gewiebel voelt - dan wordt het ook heel belangirijk, dat iedereen je aardig vindt!
Op zich: lief bedoeld "je hoeft niet alles te pikken" (EN de nuchtere waarheid!!!) maar het echte probleem is, het ontbreken van die stevigheid.
En die kun je vast en zeker alsnog krijgen!!!
Of beter gezegd nog: die kun je, met begeleiding etc. zelf leren maken!
DaniCR schreef: Ondanks alles is mij 3 maanden geleden de opleiding verzorgende IG aangeboden, en omdat ik eindelijk de kans kreeg om serieus wat van mijn leven te maken heb ik die kans met beide handen aangepakt.
Maar heb het gevoel dat ik het heb onderschat.
Mijn onzekerheid is nu nog groter.. en heb moeite met het bij blijven op school.
Ik heb het gevoel het niet te kunnen.. want als ik het nu al niet aankan... wat dan over 2 jaar.
Ik merk dat ik daardoor weer heel geleidelijk hetzelfde gevoel terugkrijg als in mijn depressie.
Het voelt als een mokerslag... het voelt als terug bij af zijn.
Mijn gevoel van eigenwaarde daalt met de dag.
Het is nieteens meer de vraag of ik er wel of niet mag zijn... mijn gevoel is daar al over uit.
Je kunt het niet.... soms heb ik een hele kleine piek, door dat ene kleine complimentje van bv een collega waardoor ik denk weer alles aan te kunnen.. maar vaak is dat van korte duur.
Steeds meer collega's gaan dit zien aan mij.. en ik schaam me daarvoor.
Ik schaam me diep voor het feit dat ik me wederom zo kwetsbaar opstel... dat wil ik helemaal niet maar weet echt niet hoe ik dit gedrag moet omgooien.
Ik zou zeggen: neem jezelf hierin serieus en benoem het niet als "gedrag", laat staan, als iets dat somehow "om te gooien" zou zijn. Dit zijn jouw littekens - de kwestie is, die aan te pakken.
Stap 1: wat de boel "triggert" is je nieuwe opleiding. Onzekerheid over of je dit aankan.
Probeer zo snel mogelijk de koe bij de horens te vatten: er zijn psychologen, die zich hebben toegelegd op dingen zoals leren, leerstrategie, leerproblemen, etc.
Als je daar en of meer consulten aanvraagt, kun je wellicht meer duidelijkheid krijgen over die dngen, die op korte termijn te veranderen zijn.
Stap 2: bedenk, dat "stress" en leren elkaars tegenpolen zijn. Dus: als een opleding je bakken en bakken met stress geeft, dan maakt die stress de opleiding veel zwaarder dan feitelijk het geval is. Het is dus zaak, om de stress 'af te bouwen'.
Heb jij 'strategieen' tegen stress...? Is er muziek, die jou laat ontspannen? Kun je genieten van wandelen, mooi weer, lekker douchen, etc.etc.? Heeft die 2e lijns psycholoog daar dingen over gezegd...?
DaniCR schreef:Ik ben het zo ontzettend zat mij zo te voelen... laat me nu gewoon genieten van het leven en DURVEN te zeggen en te uiten waar ik voor sta.
Ik WEET dat ik dat in me heb, maar doordat ik dat onderdruk om het feit dat ik bang ben voor wat anderen van mij zullen denken zeg ik maar niks.. en hou ik mijn mening voor me.
:knuffel: :knuffel:
Ja, die angst voor wat anderen zouden kunnen zeggen, die kan heel gemeen zijn.
Stap 3: draai de angst de nek om. Daar zijn een aantal goede therapieen en technieken voor: somatic experiencing, emdr, gespecialiseerde kinsiologie, hypnose. Schep moed: ook dit zijn vaak geen maatregelen, die jaren duren..!
DaniCR schreef:Ik ben een ontzettend gevoelsmens, alles wat ik doe doe ik met gevoel.
Ik ben alleen bang dat mijn gevoel niet altijd klopt met wat zich in de werkelijkheid afspeelt.
Toch vind ik het ontzettend moeilijk om me dat te beseffen... dat ik blij mag zijn met wie ik ben.
Een boel therapeuten enzo praat helaas nooit over macht.
Prima dat je alles wat je doet, met gevoel wilt doen - maar "gevoel" dat kan nog van alles zijn. Ook je angsten en je instincten kun je benoemen als gevoel. Je angst is in wezen bedoeld, om jou te bescermen. Accoord: angsten doen dat doorgaans erg "conservatief": als het ooit van levensbelang was, dat iedereen goed over jou dacht - dan kan het goed (snik...) zo zijn, dat je angst als het ware nog steeds van jou eist, dat jij er voor zorgt, dat iedereen goed over jou denkt (en ook geen enkel puntje van kritiek zou kunen hebben, want O! Wee!!). Met je logische verstand kun je dat 100x zeggen, dat dat voorbij is (iets wat ik vurig hoop!) - maar je angst trekt zich daar helaas weinig van aan. (Daar heb je dus die speciale tchnieken/ therapieen voor nodig.)
Dus dat in die zin "jouw gevoel over de situatie van vandaag" niet geheel en al klopt met hoe die situatie vandaag nou precies IS - dat kan ik me levendig voorstellen.

Prachtig, dat je zegt van " ik blij mag zijn met wie ik ben" cheerqd5 - maar dat is vrees ik niet het gevoel, dat je mee hebt gekregen uit je jeugd/ opvoeding. In de fase van het overleven is het prima, om jezelf voor te houden dat je idd blij mag zijn met wie je bent - maar dat je dat ook echt in je botten gaat voelen, dat komt pas, als je een stap diepe gaat en die angsten de nek kunt gaan omdraaien.

Beste janneke,

Bedankt voor deze uitgebreide reactie.
Het is inderdaad misschien de overlevingsmodus die aan staat.
Als ik nadenk over hoe druk ik daarmee ben.. en na ga hoe van slag ik raak als er ook maar iets anders bijkomt, kun je inderdaad weleens gelijk hebben.
Ik ben zo gefocust op het doorstaan van deze dag, dat ik gevoelsmatig geen kracht meer heb om na te denken aan wat ik morgen moet doen... Ik kan er voor mijn gevoel niets anders bij hebben dan wat ik nu al meemaak.
Dit is ireeel natuurlijk.
Ieder mens ontvangt wel eens kritiek en ieder mens heeft mensen om zich heen waar hij/zij niet mee op kan schieten... dat hoort bij het leven.
Alleen zoals ik al verteld heb.. op dit moment niet bij mijn leven.
Tenminste... ik ontloop het omdat ik er bang voor ben... een gegeven waar ik misschien wel nog angstiger van word.
Ik hou deze angsten misschien zelf wel in stand doordat ik wegloop voor de confrontatie.

Mijn 2elijns psycholoog heeft nooit over andere therapieen gesproken.
Wel heb ik gister een site bezocht over emdr therapie.
De manier van behandelen spreekt me erg aan, ook hypnose zou misschien een uitkomst bieden.

Ik ben het ergens wel met je eens dat het verleden loslaten geen uitkomst brengt.
Al zou ik dit willen... ik zou het niet eens kunnen.
Met het "loslaten" in mijn verhaal doelde ik meer op het loslaten van mijn angst en gedrag wat mij op dat moment stuurde.
Ik vond mijn moeder 3 keer bijna dood, daardoor ontwikkelde ik een oncontroleerbare angst mijn moeder kwijt te raken.. daardoor stalkte ik haar zowat, en was continu aan het controleren wat ze aan het doen was waardoor ik de grip op mijn eigen dagelijkse doen verloor.
Dat heb ik geleerd los te laten.
Ik ben van mening dat ik mijn jeugd en verleden nooit los zal kunnen laten.
Dit is onderdeel van mijn leven.

Ik vind het fijn om te horen dat ik de stevigheid aan kan leren.
Dit is iets wat ik zo graag zou willen ervaren.
Het voor mezelf opkomen... ik weet bijna zeker dat dat mij erg gelukkig zou maken.
Ik zou me op die manier beter kunnen ontplooien en mijn creativiteit en vaardigheden op zijn beloop laten zonder dat ik continu bang ben dat het misgaat en dat ik het verpest.
Heb het gevoel dat ik mezelf in de bloei van mijn leven te kort doe.
Dat ik talenten onderdruk... waar ik later misschien spijt van ga krijgen.

Wat u zegt; De ke bij de horens vatten.

Heb het gevoel dat het tijd word voor mij.
Met wat ondersteuning zal ik vast en zeker een heel eind komen.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Te onzeker om me waardig te voelen

26 mar 2012 21:03

Ik denk dat een stukje begeleiding en ondersteuning best op zijn plaats is. Je hebt een behoorlijk instabiele jeugd gehad wat doorgaans leidt tot problemen in de volwassenheid als het gaat om vaardigheden, gedragsrepertoire. Je hebt geleerd dat het niet veilig was, dat je niet wist hoe anderen op je zouden reageren, je gevoel van vertrouwen en geborgenheid is waarschijnlijk niet goed ontwikkeld en dat speelt je nu parten in de omgang met anderen. Het maakt je onzeker en je hebt misschien wel regelmatig het gevoel dat je geen echte verbinding met anderen kan maken of de aansluiting mist. Het is zaak omdat wat je nu mist aan vertrouwen, veiligheid, sociale vaardigheden etc. te herstellen zodat je er minder last van gaat hebben in je dagelijks leven. Daarvoor kan je het beste bij een psycholoog of counselor terecht.
Inzicht als Uitweg..

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”