K94

Kan ik ooit nog worden zoals ik was?

13 jun 2011 21:39

Hallo,

Sinds ongeveer 6 weken geleden voel ik me niet meer goed in m'n vel zitten, ik voel me heel eenzaam. Ookal heb ik wel vrienden. Ik heb waar ik woon eigenlijk bijna geen vrienden, geen één goede iniedergeval. De vrienden waar ik echt veel mee omga doordeweeks op school wonen allemaal ver bij me vandaan. Tever om zomaar even naar toe te gaan(24 km) In het weekend gaan ze altijd leuke dingen doen maar ik kan daar vaak niet bij zijn(tenzij ik ga logeren bij één van hun) Ik zit dan vaak in het weekend alleen thuis. vroeger kon ik daar wel tegen maar ik begin het steeds erger te vinden. Ik heb er zo'n ramp van gemaakt dat ik bang ben dat ik in een depressie zit/kom. Ik denk dat dit de oorzaak is van m'n stemming de laatste tijd, al weet ik het niet zeker en komt het wel ergens anders van, want hoe kan ik me om deze reden nou zo druk maken? Ik zie niks meer zitten en af en toe heb ik angstaanvallen als ik aan m'n toekomst denk. Ik kan zo verschrikkelijk diep zitten piekeren. Ik heb nergens meer zin in en zie overal tegenop. Nu komt de vakantie eraan en ik weet echt niet hoe ik dat uit moet gaan houden. Ik heb het idee dat het ook niet zomaar weggaat als ik gezellig bij een vriend ga logeren waar dan wel m'n vrienden zijn. tuurlijk heb ik wel is dipjes gehad ofzo. Maar dat ging snel over en het gevoel wat ik nu heb gaat véél dieper en is veel beangstigender. Ik wil niet depressief zijn en ik had het ook echt nooit achter mezelf gezocht. wat moet ik nu!:( Kan ik uit mezelf weer worden zoals ik was, of zal ik nooit meer hetzelfde worden. soms heb ik het gevoel dat ik niet meer hetzelfde word, dat ik nooit meer zo kan genieten van m'n leven. Dat maakt me bang. Ik hoop dat iemand me kan helpen. Met vrienden praten helpt soms eventjes, zoals vandaag voelde ik me wel weer goed en dacht ik dat ik er misschien bovenop zou zijn. Maar ik val nu gewoon weer terug in m'n oude denkwijze en pieker weer even hard door.

Groeten,
Een hopeloze jongen.

yourlight

Re: Kan ik ooit nog worden zoals ik was?

13 jun 2011 22:28

Hallo,
Ja ik denk wel dat je ooit nog kan worden zoals je was! Het enige probleem is als ik het zo lees dat je vrienden ver weg wonen? Dat hoeft helemaal niks uit te maken, je ziet ze natuurlijk door de weeks op school en je gaat er af een toe een weekend heen. Is het geen mogelijkheid om het ene weekend naar een vriend daar te gaan en het andere weekend een vriend bij jou uit te nodigen? Of je spreekt met je vrienden ergens halverwege af dat het voor jullie allebij niet zo heel ver meer reizen is? Daar zijn best oplossingen voor te verzinnen! Verder kan je ook gewoon proberen vrienden te maken bij jou in de buurt, is er niet een vereniging of iets bij je in de buurt waar je mensen kunt leren kennen? Of iets van een club waarbij ze met jeugd allemaal activiteiten gaan doen? Daarmee kan je ook snel vrienden maken. Ik heb 1 tip voor je, probeer niet bij de pakken neer te zitten maar kom in actie.
groetjes

K94

Re: Kan ik ooit nog worden zoals ik was?

14 jun 2011 13:30

Dankjewel voor het advies!:) Misschien was dat de oorzaak ja, dat van die vrienden. Maar dat kleine oorzaakje heeft gigantische gevolgen lijkt het wel. Ik kan gewoon niet meer. Ik zie iedereen aan als poppen lijkt het wel. Zelfs m'n vrienden kan ik geen liefde meer geven. Dat doet me heel erg pijn. Ik ben op deze manier bang dat ik ze kwijt ga raken. Ik zit mezelf heel de dag in te denken hoe ik er over een aantal jaar bij zal zitten. Ik merk dat m'n ambities wegzijn en dat ik mezelf als een mislukkeling schets. Ik ga andere mensen met me vergelijken, zij hebben het zo goed en fijn en waarom voel ik me dan zo:( Ik nam een aantal maanden geleden nog wel is een Joint. Daar ben ik mee gestopt omdat het niet goed voelde. Ik merkte toen al dat ik ging stressen als ik stoned was. Een jaar geleden ben ik zelfs een keer goed fout gegaan. Deze depressie, of iniedergeval iets wat erop lijkt, vind ik erg lijken op dat gevoel, alleen dan wat milder, ik zit heel de tijd te hopen dat ik eruitkom maar dat zorgt er alleen maar voor dat ik er dieper inraak. Bij wiet kan je je nog indenken dat je eruitkomt na maximaal 3 uur maar hierbij lukt dat gewoon niet. Ik probeer alles een beetje duidelijk op te schrijven maar ik denk dat het net zo chaotisch is geschreven als hoe het er in m'n hoofd aantoe gaat. Dat denken, heel de dag maar door, dat maakt me zo moe, ik kan gelukkig nog wel slapen maar merk wel dat ik 1 of meerdere keren per nacht wakker word. Daar had ik normaal nooit last van. M'n hartslag in rust is nu ook zo'n 30 slagen hoger en dat is best veel voor mijn doen omdat hij normaal rond de 46bpm ligt. Ik keer zo erg in mezelf dat ik gewoon geen aandacht meer aan mensen kan geven. Er is een meisje waar ik al een tijdje heel leuk contact mee heb en we vinden elkaar ook allebei wel wat, dat merk ik, maar ik kan d'r gewoon geen liefde geven. Het doet me zeer om dat haar aan te doen, ik denk dat ze me gaat verliezen, ze weet dan niet eens waarom. Ik zit eraan te denken om haar alles te vertellen. Alleen ik denk dat het daarvoor veel te vroeg is, wat heeft zij er nou aan om dat allemaal te weten.

Dtje

Re: Kan ik ooit nog worden zoals ik was?

18 jun 2011 19:12

Hoi,

Ik denk dat ik precies begrijp wat je bedoelt! Ik vraag het mezelf ook af.. kan ik weer worden wie ik was? Of op zn minst gelukkig. Ik heb hetzelfde probleem ik woon ook een aardig stukje van mijn vrienden en familie. Aan het begin had ik er ook niet zo'n last van, ik had eindelijk mijn eigen huisje en de afstand was wel te doen. Ik probeer al 2 weken lang zo min mogelijk thuis te zijn en niet alleen thuis te zijn. Maar het ongelukkige gevoel blijft! Gek word ik ervan en ik heb echt het gevoel dat ik mezelf vollegig verlies. Sinds een jaar of 2 heb ik ernstig last van hyperventilatie die gepaard gaan met angst-/paniekaanvallen en dat helpt nou ook niet echt om alleen thuis te zijn. Konden we maar een knopje omzetten! Of morgen gewoon weer als onszelf wakker worden...

K94

Re: Kan ik ooit nog worden zoals ik was?

18 jun 2011 19:32

Hey Dtje, het doet me echt goed om te horen dat je me begrijpt. Ik zie alleen dat jij er al langer last van hebt, heb je al wel is hulp gezocht? Inderdaad dat gevoel van jezelf verliezen heb ik ook. Hyperventilatie had ik nooit last van tot deze donderdag toen ik hulp ging zoeken. Toen ging het voor m'n gevoel echt bijna fout. Elke ochtend word ik wakker en denk ik, voel ik me weer wat beter? Dat is dan niet het geval... en dan komt het gepieker weer.

Donderdag ben ik hulp gaan zoeken bij de huisarts, heb eerst een goed gesprek gehad met m'n moeder(dit had ik echt nooit verwacht) die herkende het gevoel ook van vroeger en ze wist ook dat het geen aanstellerij was maar dat het echt gigantisch ^#@%$#gevoel is. Bij de dokter heb ik wat testjes moeten doen en daar kwam uit dat ik depressief was. Hij heeft me gelijk AD voorgeschreven (paroxetine) Maar ik schrik wel van die lijst met bijwerkingen. Ik heb gisteravond een pilletje genomen alleen ik denk dat ik er niet nog één neem. Ik wil niet alleen mezelf kunnen zijn door medicijnen. Ik wil gewoon de oude ik zijn. Gister voelde ik me erg goed maar vandaag gaat het barslecht. Ik denk ook door die pilletjes, 'k heb zo een examenfeestje maar ik kán gewoon niet van moeheid en m'n constante rotgevoel.

waarom nou ik:(


Gebruikersavatar
scampsd
Berichten: 186
Lid geworden op: 11 aug 2006 10:33
Locatie: België, Leuven

Re: Kan ik ooit nog worden zoals ik was?

22 jun 2011 15:18

Hey mensen,
Wat ik van jullie lees is "Ik ben elders gaan wonen en ik wil hetzelfde leven hebben als van tevoren, anders voel ik mij niet goed, en dan voel ik de nood om mij terug te voelen zoals voorheen.", of toch iets in die aard.
Laat mij eens duidelijk zijn: als je sociale leven zich afspeelt met mensen die, laat ons zeggen, tot 5 kilometer ver wonen, en dan ga je zelf 25 kilometer ver wonen, dan zal je je sociale leven moeten veranderen, zo simpel is het!
Is het simpel om dat te realiseren? Hoogstwaarschijnlijk niet.
Is het normaal dat je de nood voelt om terug te keren naar het leven van tevoren? Tuurlijk! En dat hoeft geen probleem te zijn.

Kijk, ik stel het volgende voor: probeer een nieuw leven op te bouwen in je nieuwe woonplaats (sluit je aan bij sport-, dans-, muziekclubs, ...). Doe dit niet te fanatiek, en ga af en toe eens je vroegere vrienden bezoeken, en je zal uit beide voordelen kunnen halen:
- Tegen je nieuwe vrienden kan je zeggen "Ik ben ... en ik kom van ... waar we ... gedaan hebben, wat doen jullie hier zoal?".
- Tegen je oude vrienden kan je zeggen "Waar ik nu woon, doen we ... en da's ook heel tof!". Kan je ze trouwens niet eens uitnodigen, dan kan je met je oude vrienden je nieuwe omgeving verkennen?

Natuurlijk stel ik het hier wat gemakkelijk voor, maar geloof me, het is de beste manier om met dergelijke situatie om te gaan, en lukt het niet, kan je nog altijd jezelf troosten dat je het tenminste geprobeerd hebt.

Even een woordje wat die anti-depressiva betreft: het klopt dat verschillende van die medicaties neveneffecten hebben, maar die verminderen na verloop van tijd. Het komt erop aan om voor jezelf uit te maken: zie ik het zitten om zware medicatie te nemen, wel wetende dat ik een paar dagen als een zombie door het leven zal stappen, of ben ik in staat om zonder die dingen mijn leven op de rails te krijgen?
Ik stel voor dat je eerst jezelf een antwoord op die vraag geeft en dan consequent je eigen antwoord volgt. Vergeet daarbij ook niet dat anti-depressiva ongeveer 6 weken tijd nodig hebben om een resultaat teweeg te brengen, elke verbetering voor die tijd is een placebo-effect en dus onbruikbaar.

Veel geluk
Dominique

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 9 gasten